Bij Imoh Ezekiel gaat alles snel. Zijn sprints natuurlijk, en ook zijn kwaliteit om aan de lopende band te scoren. Nauwelijks terug bij Standard vond hij tegen Mouscron-Péruwelz alweer meteen de weg naar het net. Zo draag je zorg voor je statistieken. Sinds hij prof is, scoorde hij ruim veertig keer in een honderdtal wedstrijden. En de Nigeriaan is nog maar 21. Van snelheid gesproken: hij komt graag nog eens terug op zijn goal tegen Genk begin vorig seizoen. Na tien seconden ging de bal er al in. Dat moet ongeveer dezelfde tijd zijn als waarin hij de honderd meter loopt...
...

Bij Imoh Ezekiel gaat alles snel. Zijn sprints natuurlijk, en ook zijn kwaliteit om aan de lopende band te scoren. Nauwelijks terug bij Standard vond hij tegen Mouscron-Péruwelz alweer meteen de weg naar het net. Zo draag je zorg voor je statistieken. Sinds hij prof is, scoorde hij ruim veertig keer in een honderdtal wedstrijden. En de Nigeriaan is nog maar 21. Van snelheid gesproken: hij komt graag nog eens terug op zijn goal tegen Genk begin vorig seizoen. Na tien seconden ging de bal er al in. Dat moet ongeveer dezelfde tijd zijn als waarin hij de honderd meter loopt... "Ik weet dat het nog altijd de snelste goal uit de Belgische competitie is", zegt hij. "Dat mag een detail lijken, maar voor mij zijn zulke dingen belangrijk. Het is een manier om geschiedenis te schrijven, om een spoor na te laten. Het is een mooi record. Het zou best kunnen dat het nog lang standhoudt, want het zal niet eenvoudig zijn om sneller te scoren. En zelfs als wordt het record gebroken, dan blijf ik toch een van de snelste doelschutters ooit." Waarop hij in lachen uitbarst. Dat zal wel meer gebeuren tijdens dit interview. Want het mag duidelijk zijn: Imoh Ezekiel leeft weer helemaal op na zijn terugkeer naar Standard. Het is voor hem als thuiskomen. Want hij doet geen moeite om het weg te steken: dat hij vorige zomer koos voor Qatar, was puur vanwege het geld. Punt. Niet voor het leven of het voetbal ginder. Zijn bankrekening groeide, maar zijn heimwee ook. Tot het onhoudbaar werd. Nu hij wordt uitgeleend aan Standard, wil hij alles geven. Een biecht. Imoh Ezekiel: "Helemaal niet. Ik ken mezelf en ik wist waar ik fysiek stond. Mijn kwaliteiten konden niet zomaar weg zijn. Vergis je niet: ook in Qatar wordt er gewerkt! Het zijn daar ook profs, hé." "We trainden hard, maar... het is natuurlijk niet hetzelfde als hier. Minder intensief, minder agressief. Heel cool vaak." "I have a good feeling, yeah! Ik ben echt blij dat ik teruggekeerd ben. Ik voel me hier veel rustiger dan in Doha." "Misschien. Dat is het leven. Dat is voetbal." "Ja en neen. Ginder is het leven goed, maar op het veld vond ik niet wat ik wilde. Ik had zin om meer wedstrijden te spelen, op een hoger niveau, met meer intensiteit en kwaliteit. En met meer passie. Daarom heb ik aangedrongen op een terugkeer." "Dat klopt voor een stuk, maar de ploeg draaide goed, dus vond ik dat niet erg. Ik stond het jaar ervoor in de spotlights. Uiteindelijk vind ik dat ik vorig seizoen goed gespeeld heb. Ik scoorde twaalf keer in de competitie, vijftien keer met beker en Europa League erbij. Dat zijn niet de statistieken van een spits die in een dip zit." "Het is niet helemaal hetzelfde. Michy Batshuayi blijft graag voorin hangen om te scoren. Als hij de bal krijgt in de zestien, kijkt hij naar niets en schiet hij op doel. Igor De Camargo kijkt meer om zich heen." (lacht) "Neen hoor, twee is wel goed. Ik snap dat het voor een trainer moeilijk is om drie echte aanvallers in zijn ploeg te zetten. Maar als het zou kunnen, ben ik voor." "Druk, wat is dat? Ik kan daar goed mee om. Ik doe mijn job en wanneer ik op het veld sta vergeet ik mijn salaris." "Neen, maar als er veel druk is, voel ik dat wel. Je zou het misschien niet denken, maar in Qatar was er bijvoorbeeld heel veel druk. Ze laten je constant voelen dat je hen niet mag ontgoochelen. They give you big money, you must score goals! Als je niet goed speelt of niet genoeg scoort, dan lig je er de volgende transferperiode uit. Geen genade. Als de sjeik naar je toe komt, dan zie je meteen of hij tevreden is of niet. Voor mij was er geen probleem, ik scoorde om de twee wedstrijden." "Na de match, toen ik de fans groette, had ik een dubbel gevoel. Ik besefte dat ik de mensen, het stadion, de ploegmaats, de stad en de vrienden zou missen. Op het vliegtuig kreeg ik een zware klop van weemoed. Ik hou zo veel van Standard. Maar ik hield me voor dat het mijn job was." "Ik was er niet klaar voor, dat klopt. Maar soms heb je geen keuze. Ik moest die kans grijpen, dat was het beste voor iedereen." "Voor mijn familie. En voor mijn academie in Nigeria, die een percentage opstreek. Voor hen was dat een belangrijk bedrag." "Daar heb je gelijk in. Maar ik hield me voor dat ik het deed om de mensen om me heen gelukkig te maken. Ik mocht niet egoïstisch zijn. Enfin, zand erover, ik zit terug bij Standard." "Misschien meer. Misschien keer ik niet terug naar Qatar, we zien wel." "Het was wel nooit de bedoeling om vier jaar in Qatar te blijven. Na één seizoen zou ik terugkeren naar Europa. Al Arabi wou me vooral voor dat eerste jaar, ze hadden een snelle en doelgerichte spits nodig." "Gemakkelijk gezegd. Ik heb geen enkel concreet aanbod gehad. Alleen van Al Arabi." "In december. Op dat moment kreeg ik echt genoeg van het gebrek aan passie in het voetbal. Wedstrijden in het tempo van trainingen, voor 200 of 300 man. Iedereen gaat na de match direct naar huis." "Neen. In elk geval weinigen. Daarom zijn de stadions leeg. Ze houden van autoraces, niet van voetbalmatchen." "Ik heb de Marokkaanse tussenpersoon gecontacteerd die me naar ginder gebracht had. Als hij me kon laten tekenen voor Al Arabi, dan moest hij me daar ook wegkrijgen, vond ik. Hij vroeg me eerst om te wachten tot het einde van het seizoen, maar ik heb hem duidelijk gezegd dat ik meteen weg wilde. Ook het bestuur wou aanvankelijk dat ik bleef, maar uiteindelijk zagen ze in dat ik nog erg jong ben en wat opwinding nodig heb, volk in de stadions, snel voetbal. Toen hebben ze meegewerkt." "Ik stond laat op, rond elf uur. Ik keek wat tv, liep even door de stad. We trainden 's avonds. Op een vrije dag maakte ik soms uitstapjes met ploegmaats, op een quad de woestijn in bijvoorbeeld." "Ik heb levenslessen gekregen. Ik heb een wereld ontdekt waar alles groots is en waar je op je wenken bediend wordt. In mijn huis zou ik een gezin met zes of zeven kinderen kunnen onderbrengen. De restaurants zijn groot, de winkelcentra zijn groot... Aan de benzinepomp snelt er iemand toe om je tank te vullen. Ga ik uit eten, dan nemen ze mijn sleutels en parkeren ze de wagen." "Ja, dat is zo. Je vraagt je soms af waarom men dat allemaal voor je doet." (schaterlacht) "Een beetje toch, ja." "... dan zou ik het opnieuw doen. Maar wel pas als ik 31 of 32 ben, niet op mijn 21e. In het begin van je carrière moet je andere keuzes maken. Dat is de ervaring. Je leert elke dag bij." "Zo zie ik dat niet. Ik vind het eerder een goeie les. Ik ben tevreden dat ik in Qatar geweest ben." "Als ze onbuigzaam zijn, kan ik daar niets aan doen. Maar er is altijd een oplossing, zoals nu met Standard. Met de mensen daar valt wel te praten, ze staan daarvoor open. Ik heb hen al één keer kunnen overtuigen, dat lukt in de toekomst ook wel." "Zeer zeker. Zijn situatie is helemaal anders dan de mijne. Ik was alleen en stond aan het begin van mijn loopbaan. Hij kan naar ginder met zijn gezin en een mooi fin de carrière maken." DOOR PIERRE DANVOYE"Ik kreeg echt genoeg van het gebrek aan passie in het voetbal. Wedstrijden in het tempo van trainingen, voor 200 of 300 man." "De Qatarezen laten je constant voelen dat ze veel voor je betaald hebben, dat je hen niet mag ontgoochelen."