Noord-Frankrijk blijft een aparte regio. Een streek waar men meer van bier en Belgische frieten lijkt te houden dan van wijn en andere culinaire chic. De mensen zijn er altijd vriendelijk en gaan er naar het voetbal zoals een trouwfeest. Wellicht had Michel D'Hooghe de fantastische sfeer van het Félix Bollaertstadion voor ogen toen hij ooit de leuze "voetbal een feest" openbaar maakte : veertigduizend zingende supporters verenigd achter een reuzengrote rood-gele ...

Noord-Frankrijk blijft een aparte regio. Een streek waar men meer van bier en Belgische frieten lijkt te houden dan van wijn en andere culinaire chic. De mensen zijn er altijd vriendelijk en gaan er naar het voetbal zoals een trouwfeest. Wellicht had Michel D'Hooghe de fantastische sfeer van het Félix Bollaertstadion voor ogen toen hij ooit de leuze "voetbal een feest" openbaar maakte : veertigduizend zingende supporters verenigd achter een reuzengrote rood-gele vlag en spelers die voor die fans door een vuur lijken te willen gaan. Lens had in de CL al gewonnen van La Coruña en het team zonder vedetten was erop gebrand om ook het grote AC Milan op een warme ontvangst te trakteren. Vooral na de rust speelden les Nordistes spetterend voetbal. Meteen redden de jongens van Joël Müller zo de Franse eer, want de andere teams van onze zuiderburen in het kampioenenbal beten in het zand. Vorige zaterdag ging Lens op zijn elan door en bevestigde het met een verdiende zege tegen Auxerre dat het nu op volle sterkte draait en klaar is om nog andere stunts te verwezenlijken. Er is duidelijk progressie merkbaar. Enkele maanden geleden grepen les Sang et Or in de allerlaatste competitiewedstrijd op het veld van Lyon naast de landstitel. De teleurstelling daarom was zo groot dat Lens er in het nieuwe seizoen aanvankelijk niet in slaagde om het gaspedaal diep ingetrapt te houden. Geleidelijk aan is de motor echter weer op toerental gaan draaien. Achter het succes van Lens schuilt nochtans een eenvoudig recept : onverdroten inzet, traditie, warmbloedige supporters en grote persoonlijkheden als voorzitter Gervais Martel en trainer Joël Müller. Als doorgewinterd zakenman slaagde de eerste erin om de club om te bouwen tot een rendabele onderneming, die echter tegelijk haar menselijke en regionale dimensie wist te behouden. Joël Müller van zijn kant identificeert zich volledig met de club, net zoals Daniël Leclercq dat eerder deed. Müller, die ook gedurende vele jaren succesvol was met Metz, zorgt voor de mooie persoonlijke toets van een echte professional. Hij zegt altijd klaar en duidelijk waar het op staat. Dat vertaalt zich op het veld in een viriele aanpak die tegelijk veel ruimte laat voor technische hoogstandjes. De sereniteit die wordt overgoten met een saus van competentie zorgt ervoor dat Lens zijn supporters een succesvol recept kan voorschotelen dat het stadion geregeld in vuur en vlam zet. (PB)