Je zal maar technisch directeur van RC Genk zijn en je eigen voorzitter tegenover de supporters het transferbeleid horen fileren, zoals Jos Vaessen vorige week maandag deed. Op een bijeenkomst nota bene waar aan de supporters gevraagd zou worden hoe ze de club een positiever imago kunnen helpen aanmeten. Hilarisch ! "De woorden zijn gezegd", zegt Ariël Jacobs, technisch directeur van Genk, "en dat cijfer je niet op een, twee, d...

Je zal maar technisch directeur van RC Genk zijn en je eigen voorzitter tegenover de supporters het transferbeleid horen fileren, zoals Jos Vaessen vorige week maandag deed. Op een bijeenkomst nota bene waar aan de supporters gevraagd zou worden hoe ze de club een positiever imago kunnen helpen aanmeten. Hilarisch ! "De woorden zijn gezegd", zegt Ariël Jacobs, technisch directeur van Genk, "en dat cijfer je niet op een, twee, drie weg. Dat wist ik al van bij vorige gelegenheden en dan hebben de technische staf en ik nadien vaak meer oplapwerk. Het Belgische voetbal is nu eenmaal een en al kritiek, daar wen je aan. In Engeland praat je over een manager en die krijgt een budgetplan en doet de transfers. In ons land draagt geen enkele technisch directeur de hoofdverantwoordelijkheid, zo zit het hier nu eenmaal in elkaar." Eén voorbeeld is de transfer van Sunday Oliseh. Je hoefde niet eens veel moeite te doen of een groot kenner te zijn om in Dortmund te vernemen dat de Nigeriaan geen hoog niveau meer haalde. En toch kwam hij. Op basis van wat Bert van Marwijk, zijn trainer, vertelde en de Intertotowedstrijden tegen Genk, zegt Jacobs. "Men moet weten wat men wil. Vandereycken en iedereen op de club was er na vorig seizoen bovendien van overtuigd dat wij absoluut een balvaste speler voor de verdediging nodig hadden en geen loper. Vanuit dat profiel zou hij dus moeten passen." Alleen blijkt dat profiel dus per seizoen te wisselen, terwijl de aanstelling van een technisch directeur juist stabiliteit en lijn in het transferbeleid moest brengen. "Maar je moet functioneren in de rol die je toebedeeld krijgt", zegt Jacobs. "En dan kan in België ieder ander zich komen bemoeien met je werk, ja." En zo is Jos Vaessen, die als voorzitter uiteindelijk wel de eindverantwoordelijke is voor de mensen die hij aanstelt, de structuren die hij uitbouwt en de inmenging die hij zichzelf toestaat, zijn eigen probleem. Alleen is er ook na zijn zoveelste uitschuiver (altijd hameren op je goede jeugdwerking, zeggen dat Vandereycken meer jeugd moet opstellen en dan de contractverlenging van Faris Haroun de grootste vergissing uit je voorzitterschap noemen) in Genk niemand die zijn bek durft of kan opentrekken tegen de voorzitter. En dat is voor de club minstens even onrustwekkend als de uitlatingen van de voorzitter zelf. RDG