1 Onlangs ben je in Griekenland je eerste echte prijs als trainer gaan ophalen: die van beste trainer in de Griekse tweede klasse. Wat stelt dat eigenlijk voor?

"Voor een buitenlandse trainer is het niet gemakkelijk om zo'n prijs te winnen. Ik was verrast toen ik hoorde dat ik hem kreeg. In België greep ik twee keer net naast de prijs van Trainer van het Jaar, eerst met Charleroi, daarna met Club Brugge. Maar hier leert de traditie dat de prijs bijna altijd naar de trainer van de kampioen gaat, en ik ben nooit kampioen geweest. Ik herinner me wel dat ik toen erg ontgoocheld was, omdat zo'n prijs mooi staat op je palmares en zoiets kan helpen in je latere loopbaan. Maar uiteindelijk is de mooiste prijs het goeie onthaal dat ik altijd kreeg in de clubs waar ik passeerde."
...

"Voor een buitenlandse trainer is het niet gemakkelijk om zo'n prijs te winnen. Ik was verrast toen ik hoorde dat ik hem kreeg. In België greep ik twee keer net naast de prijs van Trainer van het Jaar, eerst met Charleroi, daarna met Club Brugge. Maar hier leert de traditie dat de prijs bijna altijd naar de trainer van de kampioen gaat, en ik ben nooit kampioen geweest. Ik herinner me wel dat ik toen erg ontgoocheld was, omdat zo'n prijs mooi staat op je palmares en zoiets kan helpen in je latere loopbaan. Maar uiteindelijk is de mooiste prijs het goeie onthaal dat ik altijd kreeg in de clubs waar ik passeerde." "Over Ruytinx kan ik niets zeggen. Ik heb hem hier niet gekend en er wordt niet meer over hem gepraat. De eindronde is een mooie kans, we zien straks wel of het een goeie zaak was dat we ons zo vroeg geplaatst hebben. In elk geval kunnen we er anders naartoe pieken dan de andere ploegen die gaan deelnemen. Onze planning voor de eindronde komt niet in het gedrang door de competitie." "Dat klopt niet. We zegden indertijd dat we de scheidsrechters wilden helpen. Ik zeg niet dat ze die hulp geweigerd hebben, maar ze hebben hem ook niet aanvaard. Ze willen zelf oplossingen blijven zoeken. Wat we wel concreet gedaan hebben, is de Belgische trainers de kans geven zich te profileren in het buitenland. Het gevolg is dat de trainersvereniging uit het buitenland wekelijks vragen krijgt naar Belgische trainers. Op een dag zal men hier beseffen dat we iets positiefs uitgebouwd hebben. Voorzitter van de vereniging ben ik intussen niet meer. Ik vond mezelf niet de meest geschikte persoon voor die functie, bijvoorbeeld om aan de onderhandelingstafel met de scheidsrechters te gaan zitten." "Fijn om te horen dat ik nog niet zo erg was. (lacht) Ik ben op dat vlak ook geëvolueerd met de jaren. Maar wat ik deed, heb ik altijd gedaan in functie van het belang van mijn team. Ik weet heel zeker dat er momenten zijn waarop het helpt als de spelers zien dat ze een trainer hebben die zich langs de lijn laat gelden. Achter mijn coaching zit altijd een gedachte. Ik kan mijn stijl van coachen ook aanpassen aan de omstandigheden, afhankelijk van de club waar ik aan de slag ben. Ik gedroeg me als trainer van Beerschot anders dan bij Charleroi en Club." "Vooreerst: ik zou echt graag willen dat Club kampioen wordt. Maar het klopt dat de situatie nu niet te vergelijken is met die van toen. Wat er nu in de motor van Club zit, is van een ander niveau dan wat ik had. Preud'homme is ook de eerste om dat toe te geven. Er is nog een verschil: aan Preud'homme is ook gevraagd om kampioen te worden, aan mij niet. Ik was het die de titel wilde, toen. Iedereen wist dat dat een onmogelijke opgave zou worden, maar toch grepen we er niet ver naast. Veel mensen hebben toen niet goed ingeschat hoe onrealistisch dat streven toen was. Dat kan onrechtvaardig klinken, maar het is niet anders." Jacky Mathijssen (51) traint Oud-Heverlee Leuven sinds december. Voorheen was hij trainer bij Sint-Truiden, Charleroi, Club Brugge, Lokeren, Beerschot en Fostiras (Griekse tweede klasse). DOOR PIERRE DANVOYE"Aan Preud'homme is gevraagd om kampioen te worden met Club, aan mij destijds niet. Ik was het die die titel wilde."