Met enthousiasme grasduint Henk Houwaart in een gesprek met Gille Van Binst doorheen zijn carrière. Hij heeft als trainer niet echt gebracht wat hij ervan hoopte, vijf seizoenen bij Club Brugge buiten beschouwing gelaten. Daar zorgde hij met champagnevoetbal voor memorabele Europese avonden. Henk Houwaart, die vrij en blij door het leven fladderde, had zijn imago niet mee en het heette dat hij te weinig overwicht had op zijn spelers. Het lag niet in zijn karakter om kwaad te zijn op iemand. Net zoals je eigenlijk ook niet kwaad kon zijn op Houwaart. We herinneren ons een interview met Houwaart in het midden van de jaren zeventig, net nadat hij bij Antwerp zijn carrière door een knieblessure had moeten beëindigen. Er waren, zoals u in het verhaal hiervoor kan lezen, problemen met de verze...

Met enthousiasme grasduint Henk Houwaart in een gesprek met Gille Van Binst doorheen zijn carrière. Hij heeft als trainer niet echt gebracht wat hij ervan hoopte, vijf seizoenen bij Club Brugge buiten beschouwing gelaten. Daar zorgde hij met champagnevoetbal voor memorabele Europese avonden. Henk Houwaart, die vrij en blij door het leven fladderde, had zijn imago niet mee en het heette dat hij te weinig overwicht had op zijn spelers. Het lag niet in zijn karakter om kwaad te zijn op iemand. Net zoals je eigenlijk ook niet kwaad kon zijn op Houwaart. We herinneren ons een interview met Houwaart in het midden van de jaren zeventig, net nadat hij bij Antwerp zijn carrière door een knieblessure had moeten beëindigen. Er waren, zoals u in het verhaal hiervoor kan lezen, problemen met de verzekering en Houwaart maakte in het gesprek brandhout van voorzitter Eddy Wauters. Een paar dagen later belde hij naar de redactie en smeekte het verhaal niet te geven omdat dit de problemen alleen maar zou vergroten. We hebben toen de publicatie ingetrokken. Alleen: toen Houwaart twee maanden later een interview gaf aan het Nederlandse blad Voetbal International refereerde hij naar ons gesprek. We hadden het, zei hij, niet durven te plaatsen uit schrik voor Wauters. Was hij een en ander al vergeten, sloeg hij feiten door elkaar? Toen we hem een paar weken later zagen, klopte hij je alweer amicaal op de schouder. Neen, je kon niet kwaad zijn op Houwaart. Vreemd hebben sommigen het gevonden dat Henk Houwaart erin slaagde als trainer vijf jaar bij Club Brugge overeind te blijven. Maar in wezen hoefde hij niet streng op te treden: Club Brugge werd gedragen door een groep die zichzelf corrigeerde. Bizar is het wel dat de trainer Houwaart qua attitude in niets doet denken aan de voetballer. Toen hij in 1969 bij Club Brugge arriveerde, was Houwaart een technisch knappe en geregeld scorende middenvelder die zijn gebrek aan snelheid probeerde te camoufleren door constant in beweging te zijn. Maar hij was vooral een onvoorstelbare winnaar. Er werd naar zijn idee te slap getraind bij Club en Houwaart probeerde constant het vuur aan te wakkeren. Door te roepen, door te schelden, door te schoppen. Dat was zijn ingesteldheid: op training liep Houwaart altijd voorop. Het was de tijd dat Club Brugge twee gezichten vertoonde: thuis op De Klokke en met de adem van de supporters in de nek kon Club alles, buitenshuis leken ze wel verlamd. Maar na nederlagen wilde het weleens gebeuren dat spelers zaten te lachen in de kleedkamer. Dan wilde Henk Houwaart al eens in een furie ontsteken. Maar als trainer was hij dus een stuk milder. Hij anticipeerde niet, hij probeerde bepaalde fricties te ontvluchten. Hij leek de mentale kracht te missen om constant te reageren. Zelf bestreed hij dat beeld altijd met klem. Spelers pakte hij bijvoorbeeld nooit aan in groep, omdat hij dat vernederend vindt. Maar in een gesprek onder vier ogen was het vaak hard tegen onzacht. Eigenlijk paste het trainerschap in bepaalde facetten niet bij het karakter van Henk Houwaart. Hij bekeek het leven altijd van de zonnige kant en hield niet van onrust en polemieken. Heel anders dan zijn leermeester Ernst Happel, op wie hij zich altijd inspireerde. Houwaart zocht altijd naar spelers met een actie omdat hij dat belangrijker vond dan systemen. En het blijft hem storen dat hij na zijn periode bij Club Brugge nooit meer de kans kreeg om bij een topclub te werken. Terwijl hij, vindt hij zelf, wel degelijk het vak tot in alle details beheerst en dat hij zeker op tactisch vlak weinig fouten maakt. En heel vaak, benadrukt hij, bleef hij over een langere periode bij een club, al is dat al van 2000 geleden en veranderde hij sindsdien dertien keer van club. Veel zelfkritiek heeft Houwaart niet. Behalve dat hij op privévlak een aantal knopen sneller had moeten doorhakken. Nu heeft Henk Houwaart zich begraven in de anonimiteit van het vorig seizoen naar tweede provinciale gedegradeerde FC Knokke. Hij begint op 2 september aan de competitie met een wedstrijd op SV Jabbeke. Vaak volgt hij nog andere wedstrijden. En begrijpt soms vanuit de tribune niet wat andere trainers bezielt.