De dwaze vaders van het tennis. Jeff Pierce kende er wat van. Kill the bitch ! schreeuwde hij zijn dochter Mary ooit vanuit de tribune toe - het klonk als vloeken in de kerk. En op een klap meer of minder keek Pierce niet. Het gedrag van Richard Williams valt in meer dan één opzicht kleurrijk te noemen. Bestond het, bijvoorbeeld, om er het tennismilieu van te beschuldigen zijn dochters Venus en Serena racistisch te bejegenen.
...

De dwaze vaders van het tennis. Jeff Pierce kende er wat van. Kill the bitch ! schreeuwde hij zijn dochter Mary ooit vanuit de tribune toe - het klonk als vloeken in de kerk. En op een klap meer of minder keek Pierce niet. Het gedrag van Richard Williams valt in meer dan één opzicht kleurrijk te noemen. Bestond het, bijvoorbeeld, om er het tennismilieu van te beschuldigen zijn dochters Venus en Serena racistisch te bejegenen. Maar Damir Dokic slaat alles. Volkomen kierewiet, deze meneer. Twee keer werd de vader van Jelena Dokic van een Grand Slamtoernooi verbannen. Een derde verbood hem de toegang : de veiligheidsagenten kregen een foto van Dokic en het bevel dit personage te weren. En in 2000 legde de WTA Tour deze "bullebak met een baard" een half jaar schorsing op. De erelijst van papa Dokic oogt dan ook imposant. Sloeg een mobiele telefoon van een journalist aan diggelen. Hommeles met een Australische televisieploeg. Wikkelde zichzelf in een Engelse vlag en kraamde obsceniteiten uit - op Wimbledon, alsjeblief, zelfs het gras kleurde rood van schaamte. Schold de officials van het toernooi van Birmingham uit voor nazi's en fascisten, omdat de Engelsen deelnamen aan de bombardementen op Belgrado. Werd bij herhaling ladderzat van straat geplukt - Dokic, ten tijde van de Lewinsky-affaire : "Als de president van Amerika een vrouw mag bepotelen, zal ik toch wel een pintje mogen pakken, zeker." Schoffeerde een dienster in de spelersrestaurant van de US Open. Inzet van de ruzie : de prijs (tien dollar) van een sneetje zalm. "Dit fascistisch toernooi jat het geld uit mijn zakken", brulde Dokic. Zei de dienster naderhand : "Hij noemde me koe en ik laat zulk een gebrek aan respect niet over mijn kant gaan. Dus haalde ik er de manager bij." Werd Dokic alweer van het toernooi verwijderd. De Britse tabloids noemen hem onveranderlijk "Het Monster." Maar zijn strafste stoot haalde Damir Dokic uit op de Australian Open van 2001. Daardoor neemt Jelena straks voor de tweede opeenvolgende keer niet deel aan de Australian Open. De voorgeschiedenis. Jelena Dokic werd op 12 april 1983 geboren in Osijek, in het voormalige Joegoslavië en wat tegenwoordig Kroatië is. Na het uiteenvallen van Joegoslavië verhuisde het gezin naar Sombor bij Vojvodina, in het noorden van Servië. In 1994 werd uitgeweken naar Australië (een achterbuurt van Sydney). Een verre tante betaalde de reis want de Dokics zaten krap bij kas. Hard wroeten dan maar. Damir klopte dagen van zestien uur achter het stuur van een tankwagen, moeder Liljana sloofde zich zeven dagen op zeven uit in een bakkerij. Het tennistalent van Jelena Dokic ontlook in Australië helemaal. Bij de juniores klom ze in 1998 op tot het nummer één van de wereld - en gaf Kim Clijsters het nakijken. Judy Dalton van de Australische tennisfederatie zei toen : "Jelena is een kind van het vroegere Oostblok, dat merk je aan alles. Niet winnen is niet eten." Datzelfde jaar ging ze als prof aan de slag, stootte meteen door naar de kwartfinale van Wimbledon. Een jaar later bereikte ze de halve finale van dat toernooi. De Australiërs droegen haar op handen - sinds het afscheid van Evonne Goolagan in 1979 wachtten de Aussies op een nieuwe toptennister. De liefde leek wederzijds. Zowel vader als dochter Dokic herhaalden dat ze "met Servië geen enkele binding meer hadden." Jelena : "Ik heet Dokic en niet Dokitch." Volgde de Australian Open van 2001. Daarin werd Jelena Dokic in de eerste ronde uitgeloot tegen de Amerikaanse Lindsay Davenport. Toegegeven, men zou zich voor minder teleurgesteld voelen. Maar teleurstelling is niet meteen het woord dat bij de reactie van Damir Dokic past. Schuimbekkend van woede brieste die : "Dit is verraad. Jelena is nummer één in Australië en dan moet ze hier openen tegen Davenport. Na zulke loting is er niets meer dat ons in Australië kan houden. We verkopen hier alles en verhuizen stante pede naar Florida." Ach, een mens zegt soms rare dingen als hij kwaad is. Maar Dokic méénde het. Nog dezelfde dag van de lottrekking verzocht hij de WTA om Jelena voortaan niet meer als Australische maar als Joegoslavische te beschouwen. (In Belgrado hadden de Dokics een jaar voordien de dubbele nationaliteit aangevraagd.)Tijdens die wedstrijd tegen Davenport - die ze verloor - werd Jelena Dokic door het publiek genadeloos uitgefloten. Boosaardige reacties waren niet van de lucht : sinds ze in Australië neerstreek was aan juffrouw Dokic een fortuin aan opleidingsfondsen besteed - weggegooid geld, bleek nu. Tussen Dokic en Australië komt het nooit meer goed.Ooit werd Jelena Dokic de absolute top voorspeld. In het licht van die prognose blijft ze enigszins haperen. Vijf toernooien won ze tot dusver, dat ligt beneden de verwachtingen van vroeger. In 2002 sukkelde ze doorlopend met blessures. En met het balsturig gedrag van haar vader, beweert de buitenwacht. Dat laatste ontkent Jelena. "Ik hou van mijn vader. Ik speel beter als ik weet dat hij toekijkt. Hij heeft zoveel voor me opgeofferd."Het potentieel bezit Jelena Dokic nog altijd. Ze dreigt aan haar grillen ten onder te gaan. Misschien moet Damir Dokic zich eens kwaad maken op zijn dochter. door Ben Herremans'Dit fascistisch toernooi jat het geld uit mijn zakken.' (Damir Dokic)