Op het paspoort van Jonathan David (19) staat Brooklyn (New York) aangeduid als geboorteplaats. Volgens de overlevering waren zijn ouders op familiebezoek in New York en zonder het te beseffen stond de mama plots op bevallen. Op papier is David dus een Amerikaans staatsburger, maar hij heeft weinig of geen voeling met de VS. 'Mijn vader en moeder hadden geen plannen om in de States te blijven', vertelt hij. 'Na mijn geboorte hebben we enkele maanden in New York gewoond en daarna zijn we teruggekeerd naar Haïti.'

Zes jaar later werd het gezin David met open armen ontvangen in Canada, waar vandaag een diaspora van 160.000 Haïtianen of nazaten van Haïtianen verblijft. 'Ik weet niet precies waarom Canada onze eindbestemming werd. Veiligheid zal zeker een rol gespeeld hebben. En het feit dat het een van de meest gastvrije landen ter wereld is. Canadezen zijn bijzonder vriendelijk en staan altijd klaar om te helpen. Ik zal niet zeggen dat er geen racisme is - dat kom je overal in de wereld tegen - maar tot nu toe ben ik ervan bespaard gebleven.'

Ooit liet David zich verleiden tot een partijtje ijshockey, veruit de meest populaire sport in Canada, maar het bleef bij een eenmalig experiment. 'Op de lagere school speelde iedereen hockey op de speelplaats. Ik heb ook een paar keer meegedaan. Maar dat bleek niets voor mij te zijn. Ik heb het niet zo voor wintersporten - ik ben nog nooit op een schaatsbaan gestaan - en ik wist op jonge leeftijd dat ik voetballer wilde worden.'

De laatste jaren ging het razendsnel voor jou. In 2017 speelde je nog amateurvoetbal in Canada en twee jaar later word je beschouwd als een van de meest talentvolle tieners in Europa.

JONATHAN DAVID: 'Ik heb mezelf verbaasd. Alles hangt af van de timing en wat je doet met de kansen die je krijgt. Maar er zijn honderden spelers met meer talent dan ik die niet de kans krijgen om zich te manifesteren.'

Je eerste pasjes in Europa waren niet echt geslaagd. Zowel bij Red Bull Salzburg als bij Stuttgart kreeg je een onvoldoende tijdens je testperiode. Hoe zwaar is dat aangekomen?

DAVID: 'Na mijn test in Salzburg was ik diep ontgoocheld - de trainers dachten dat ik nooit verder zou geraken dan de B-ploeg - maar bij Stuttgart was ik helemaal van streek. Ik was perfect voorbereid en wat ik tijdens mijn proefperiode getoond had, moest volstaan om aangenomen te worden. Daar ben ik honderd procent zeker van. Ik denk dat er andere zaken gespeeld hebben waar ik geen vat op had.'

FENOMENALE START

Was je na twee mislukte tests in Europa niet terughoudend toen je makelaar een test voor jou regelde bij Gent?

DAVID: 'Ik heb nooit stilgestaan bij de eventuele consequenties mocht het opnieuw fout aflopen. Ik wilde gewoon indruk maken op de trainers en een contract versieren. Maar tijdens de eerste training bracht ik er niets van terecht. Ik was zestien jaar en ik had stress omdat ik met de U21 moest trainen. Ik had het naar mijn gevoel zo slecht gedaan dat Gent niet anders kon dan mij niet te nemen. In de namiddag was er een tweede training en ik heb mij toen gelukkig kunnen herpakken. Mijn zelfvertrouwen kreeg een boost toen de coach mij kwam vertellen dat ik iets speciaals had. Het hielp ook dat de spelers zich normaal gedroegen. Ze dachten niet: we zullen die gast negeren want hij komt om mijn plaats af te nemen.'

Tijdens mijn puberteit had ik andere prioriteiten: uitgaan met mijn vrienden, slapen en op de PlayStation spelen.' jonathan david

Je liep al sinds 2016 rond op Gent, maar je hebt tot 2018 moeten wachten om je contract te kunnen tekenen. Heb je geen schrik gehad dat het bestuur zou terugkrabbelen?

DAVID: 'We waren al in maart 2017 tot een mondeling akkoord gekomen en ik wist dat Gent op elk moment terug kon komen op zijn belofte... Voor mij was het gewoon een kwestie om die tien maanden te overbruggen. Tot juni zat ik op de schoolbanken in Canada, in juli ben ik bij de beloften beginnen mee te draaien in de voorbereiding en tot december heb ik een paar keer over en weer gereisd. Tussendoor mocht ik nog officiële wedstrijden afwerken met Ottawa Internationals.'

Heb je tussen maart 2017 en januari 2018 andere aanbiedingen gekregen?

DAVID: 'Mijn makelaar heeft zich daarmee beziggehouden. Ik zat enkel met Gent in mijn hoofd.'

Op welk moment had je de indruk dat je dicht tegen de A-ploeg van Gent stond?

DAVID: 'Dat is geleidelijk gekomen. Ik liet mij bij de beloften opmerken met doelpunten en assists, maar ik wist niet dat de trainer ( Yves Vanderhaeghe, nvdr) naar onze matchen keek. Op het einde van het seizoen 2017/18 kreeg ik te horen dat ik mij in de voorbereiding bij de A-ploeg moest melden en na enkele trainingen wist ik dat er misschien iets meer in zat dan gewoon bankzitten. De eerste weken waren fenomenaal: ik kwam van de bank af en ik scoorde altijd. ( blaast) En plots viel ik helemaal stil. Maar dat heeft mij niet verontrust en ik ben nóg harder beginnen te trainen. Na de groepssessies bleef ik op het veld om extra techniek- en afwerkingsoefeningen te krijgen.'

Sinds Jess Thorup jou herpositioneerde van spits tot nummer tien is je impact op de ploeg alleen maar groter geworden.

DAVID: 'Mijn rol én mijn status zijn veranderd. Ik weet dat er meer dan vroeger op mij gerekend wordt om een match open te breken met een assist of doelpunt. Zeker in het systeem waarin we nu spelen. De trainer heeft mij een vrije rol gegeven en ik mag zowat overal op het veld zwerven. Aan mij de keuze om de bal diep op onze eigen speelhelft te komen vragen of heel hoog te blijven hangen tussen de twee aanvallers. Ik geniet van veel vrijheid, ik word vaak aangespeeld en ik kom een paar keer per match in scoringspositie. Welke offensieve speler zou niet van die rol houden?'

Naargelang de bron word je de man van 15 of 20 miljoen euro genoemd. Zoveel denkt Gent te kunnen verdienen aan jou...

DAVID: 'Iedereen mag zeggen dat ik 20 miljoen euro waard ben. Mij doet het niets. Ik ben totaal niet bezig met mijn marktwaarde. Laat mij maar voetballen en doelpunten maken.'

Je had afgelopen zomer naar het buitenland kunnen vertrekken. Wat heeft jou overtuigd om een extra seizoen te blijven?

DAVID: ( zoekt naar zijn woorden) 'Dit is mijn seizoen van de bevestiging. Aan geïnteresseerde clubs die nu nog twijfelen, wil ik tonen dat er vorig seizoen geen geluk mee gemoeid was. Als ik daarin slaag, is het mogelijk mijn laatste seizoen bij Gent. Al is het eerst aan de club om aan te geven wat ze met mij van plan zijn.'

SCOREN TEGEN VOETBALDWERGEN

Canada staat niet bepaald bekend om zijn authentieke voetbalcultuur. Welke plaats heeft soccer ingenomen in het Canadese sportlandschap?

DAVID: 'Voetbal was lange tijd een kleine sport in Canada - dat kon je afmeten aan de media-aandacht - maar daar komt nu stilaan verandering in. Eigenlijk hebben we een kwalificatie voor een WK nodig om het voetbal te populariseren, want nu zijn het vooral de voetbalfreaks die ons volgen. Toen de Toronto Raptors een aantal maanden geleden de NBA-titel wonnen, barstte er een echt volksfeest los. En dat is precies wat wij willen bereiken. De historische zege tegen de VS, een ploeg waarvan Canada al 34 jaar niet had kunnen winnen, heeft veel teweeggebracht. We moeten dit moment aangrijpen om het hele land achter ons te krijgen.'

Jonathan David: 'Wie mij niet kent, denkt wellicht: die gast heeft geen gevoelens. Die heb ik dus wel, maar ik toon ze niet.', koen bauters
Jonathan David: 'Wie mij niet kent, denkt wellicht: die gast heeft geen gevoelens. Die heb ik dus wel, maar ik toon ze niet.' © koen bauters

Sinds 2016 is Canada opgeklommen van plaats 120 naar plaats 75 en met Liam Miller, Cyle Larin, Alphonso Davies en jij beschikt het team over een gouden generatie.

DAVID: 'In de CONCACAF-zone zijn Mexico en de VS de te kloppen ploegen. De zege tegen de Amerikanen was een gigantische stap in onze zelfbewustheid. We beseffen dat we deel uitmaken van de meest talentvolle generatie uit de geschiedenis van Canada. En we zijn dit avontuur aangegaan met de gedachte dat we iets buitengewoons kunnen realiseren. De focus ligt volledig op Qatar 2022 en met deze groep moeten we dit project tot een goed einde kunnen brengen.'

Je hebt afgelopen zomer op de Gold Cup een paar records gebroken en je werd zelfs topscorer van het tornooi. Met elf doelpunten in elf matchen ben je ook een van de sterkhouders van Team Canada. De enige kanttekening is dat je tot nu toe enkel scoorde tegen voetbaldwergen als Haïti, de Amerikaanse Maagdeneilanden en Frans-Guyana. Word je niet nerveus dat je nog niet tegen een topland hebt gescoord?

DAVID: 'Ik maak mij daar niet druk om. Het is niet alsof ik onzichtbaar ben in dat soort wedstrijden. Tegen Mexico op de Gold Cup gaf ik een assist en miste ik een grote kans. Twee weken geleden wrong ik tegen de VS drie mogelijkheden de nek om die ik in een andere match misschien wel had binnen getrapt. De ploeg helpen, staat voor mij op één. Als ik met die instelling blijf spelen, zullen de doelpunten vanzelf komen. En ik mag fier zijn wat ik tot nu toe gepresteerd heb bij de nationale ploeg.'

In België kijken jonge voetballertjes vooral op naar Eden Hazard en Dries Mertens. Was het als opgroeiende voetballer in Canada niet moeilijk om een rolmodel te vinden?

DAVID: ( denkt na) 'De enige naam die mij te binnenschiet is Dwaye De Rosario, topscorer van Canada. Ik weet dat hij bij Toronto FC heeft gevoetbald en dat is het. Stel dezelfde vraag aan om het even welke Canadese international en je zal er niet wijzer van worden. We willen ons eigen verhaal schrijven. Los van het verleden.'

Keek je pakweg tien jaar geleden naar wedstrijden van de nationale ploeg?

DAVID: 'Tien jaar geleden wist ik niet eens dat Canada jeugdploegen had in het voetbal... Tijdens mijn puberteit heb ik een periode gekend waarin ik had andere prioriteiten had. Ik wilde uitgaan met mijn vrienden, slapen en op de PlayStation spelen. Ik gaf mij niet voluit op training. Ik dacht: wat brengt het op om zo hard te werken? De trainer heeft mij tot de orde moeten roepen. Hij zei: 'Je kan een grote speler worden, maar het wordt tijd dat je het voetbal serieus neemt.''

Je kon zowel voor Haïti, Canada als de VS uitkomen. Waarom heb je op een gegeven moment een aanbod van de VS naast je neergelegd?

DAVID: 'Vanaf de U15 kwam ik voor Canada uit en in december 2017 namen de VS contact op om mij uit te nodigen voor een stage met de U20. De timing zat niet goed. Ik stond op het punt om mijn contract te tekenen bij Gent en met mijn makelaar kwamen we tot de conclusie dat ik mij eerst op mijn club moest concentreren. In de zomer speelde ik met Canada het Tournoi de Toulon en na afloop nam trainer John Herdman, die ook bondscoach was van de A-ploeg, mij apart. Volgens hem moest ik rekening houden met een selectie bij de senioren...

Ik zou rustig blijven mocht ik het slachtoffer zijn van een gewelddadige tackle. Een voetbalveld is geen plek om je vuisten te gebruiken.' Jonathan David

'Haïti is pas gekomen na mijn eerste cap met Canada. In feite werd de keuze voor Canada mij gemakkelijk gemaakt omdat de drie landen zich niet tegelijk hebben aangeboden.'

GEEN OMWEG

Eind april ging de nieuwe Canadian Premier League van start met zeven ploegen. Waarom heeft het zo lang geduurd voor Canada een volwaardige profcompetitie oprichtte?

DAVID: 'Er was geen behoefte aan een profcompetitie omdat drie Canadese clubs, Montréal Impact, Toronto FC en Vancouver Whitecaps, al jaren actief waren in de MLS ( Major League Soccer, nvdr). Bij de bond dachten ze wellicht: daarmee redden we het wel. Maar ze beseften niet hoeveel talent er in Canada rondliep en er waren geen middelen om die jongens op te sporen. De opzet van de competitie - jonge spelers opleiden en hen de kans geven om profvoetballer te worden - is zo gek niet.'

Waarom heb jij nooit willen spelen voor een van de topclubs in jouw land?

DAVID: 'Als kind keek ik uitsluitend naar de grote Europese competities. Ik had maar een doel: in Europa geraken. Ik zal niet zeggen dat ik onder druk werd gezet om voor een MLS-club te tekenen, maar het werd mij wel stellig aangeraden. Maar ik zag het voordeel niet om eerst een tussenstap te maken via de MLS. Mocht het niet gelukt zijn in Europa, dan zou ik het sowieso geprobeerd hebben in de Verenigde Staten.'

In de MLS geraken is gemakkelijker dan eruit te stappen. Had je schrik dat je vast zou zitten in het Amerikaanse systeem?

DAVID: 'De opleidingsvergoedingen die de MLS oplegt kunnen heel hoog oplopen - je hoeft daarvoor zelfs geen crack te zijn - en dat schrikt de doorsneeclubs in Europa af. Het is dus eenvoudiger om Europa binnen te komen zonder een omweg te maken via de MLS.'

Veel van jouw landgenoten opteerden wel voor een tussenstap bij een Canadese club of in de MLS. Zie jij dat als een gebrek aan ambitie of hebben ze faalangst?

DAVID: 'Het is een combinatie van de twee. Ik ken spelers die graag naar Europa hadden willen komen, maar uiteindelijk vanuit hun kleine voetbalacademie zijn doorgegroeid naar een van de grote drie in Canada. Je mag de aantrekkingskracht van de Canadese topclubs niet onderschatten. Ze benaderen spelers op jonge leeftijd en bieden hen het vooruitzicht aan om profvoetballer te worden in hun geboortestad. Jongens uit Toronto en Montréal zullen zo'n kans uiteraard niet weigeren. Ik ben van Ottawa en de enige club in de buurt is Ottawa Fury, dat toen nog geen profregime had. Ik had er dus minder moeite mee om naar iets anders uit te kijken.'

EMOTIONEEL BAASJE

De bondscoach heeft jou omgedoopt tot The Iceman. Waar heb je die bijnaam aan te denken?

DAVID: ( lacht) 'Omdat ik in alle omstandigheden mijn cool behoud. Ik zal nooit beginnen te bibberen als ik voor doel verschijn.'

Je lijkt ook niet bepaald last te hebben van stress?

DAVID: 'Ik ben een kalme persoon, een karaktertrek die ik van mijn vader geërfd heb, en ik pieker niet snel over dingen. J'y vais molo. Ik loop niet te hard van stapel. Zo functioneer ik het best.'

Toen je bij Ottawa Internationals speelde, gooide een ploegmaat ooit een bal vol in je gezicht. Je zou toen naar verluidt geen krimp hebben gegeven.

DAVID: 'Ik had kunnen reageren. En wat zou er toen gebeurd zijn? We zouden dan vechtend over het veld zijn gerold. Je kan dergelijke situaties ook anders oplossen: kalm blijven en het na de training rustig uitpraten. Een voetbalveld is geen plek om je vuisten te gebruiken. Ik zou ook rustig blijven mocht ik het slachtoffer zijn van een gewelddadige tackle. Want ik weet dat mijn ploegmaats het voor mij zouden opnemen.'

Je afscheid aan Ottawa Internationals in 2017 typeert perfect je karakter. Enkele ploegmaats, met wie je goed bevriend was, waren redelijk geëmotioneerd. Maar jou deed het blijkbaar niets.

DAVID: 'Ik kan het niet uitleggen, ik zit gewoon zo in elkaar. Canada verlaten voor Europa leek mij de normaalste zaak van de wereld. Er was geen enkele reden om daar sentimenteel over te doen... Wie mij niet kent, denkt wellicht: die gast heeft geen gevoelens. Die heb ik dus wel, maar ik toon mijn emoties niet. Behalve in het bijzijn van mijn familie of wanneer ik alleen ben. Mensen uit mijn dichte entourage weten dat ik best een emotioneel baasje ben.'

Jonathan David: 'Mijn rol én mijn status zijn veranderd. Ik weet dat er meer dan vroeger op mij gerekend wordt om een match open te breken met een assist of doelpunt.', koen bauters
Jonathan David: 'Mijn rol én mijn status zijn veranderd. Ik weet dat er meer dan vroeger op mij gerekend wordt om een match open te breken met een assist of doelpunt.' © koen bauters

'Ooit hoop ik iets te kunnen betekenen voor de mensen in Haïti'

Je bent in de VS geboren, maar je hebt een deel van je jeugd doorgebracht in Haïti. Wat is je bijgebleven van je moederland?

JONATHAN DAVID: 'Ik heb in totaal zes jaar in Haïti gewoond, maar ik was nog te jong om er blijvende herinneringen aan over te houden. In 2012 - ik was toen een jaar of twaalf - ben ik er voor het eerst teruggekeerd en toen zijn er mij wel een paar zaken opgevallen. Vooral de hitte, de files en de prachtige stranden. Sindsdien ben ik niet meer in Haïti geweest, maar ik heb het altijd als mijn thuis beschouwd. Ik draag het land in mij, dat raak je nooit meer kwijt. Europeanen associëren Haïti aan extreme armoede en de aardbevingen. ( pauzeert) Ik besef maar al te goed dat Haïti niet de meest plezierige en veilige plek is om te wonen, maar elk land heeft zijn kwaliteiten.'

Wat weet je nog van de aardbeving die in 2010 aan meer dan 230.000 mensen het leven kostte in Haïti?

DAVID: 'We wisten dat het land een puinhoop was, maar toen we de eerste beelden zagen waren we pas echt in shock. Het enige wat we konden doen, was rondbellen om te weten of familie en kennissen safe waren. Buiten een goede vriend ken ik niemand die rechtstreeks getroffen is geweest of die de aardbeving van dichtbij heeft meegemaakt.'

De tragedie heeft wel aangetoond dat Haïtianen een dapper volk zijn dat de rug snel kan rechten.

DAVID: 'De mate waarin de wederzijdse hulp tot stand komt in tijden van miserie bepaalt hoe sterk een land is.... Op dat vlak scoort Haïti hoog. Twee jaar na de aardbeving was ik er op bezoek, maar de omvang van de ramp ging aan mij voorbij omdat ik als 12-jarige gewoon niet alles kon snappen. Ik was vooral met mijn eigen familie bezig. Ik wil het juiste moment afwachten om terug te gaan en dan hoop ik iets te kunnen betekenen voor de mensen ter plaatse.'

Op het paspoort van Jonathan David (19) staat Brooklyn (New York) aangeduid als geboorteplaats. Volgens de overlevering waren zijn ouders op familiebezoek in New York en zonder het te beseffen stond de mama plots op bevallen. Op papier is David dus een Amerikaans staatsburger, maar hij heeft weinig of geen voeling met de VS. 'Mijn vader en moeder hadden geen plannen om in de States te blijven', vertelt hij. 'Na mijn geboorte hebben we enkele maanden in New York gewoond en daarna zijn we teruggekeerd naar Haïti.' Zes jaar later werd het gezin David met open armen ontvangen in Canada, waar vandaag een diaspora van 160.000 Haïtianen of nazaten van Haïtianen verblijft. 'Ik weet niet precies waarom Canada onze eindbestemming werd. Veiligheid zal zeker een rol gespeeld hebben. En het feit dat het een van de meest gastvrije landen ter wereld is. Canadezen zijn bijzonder vriendelijk en staan altijd klaar om te helpen. Ik zal niet zeggen dat er geen racisme is - dat kom je overal in de wereld tegen - maar tot nu toe ben ik ervan bespaard gebleven.' Ooit liet David zich verleiden tot een partijtje ijshockey, veruit de meest populaire sport in Canada, maar het bleef bij een eenmalig experiment. 'Op de lagere school speelde iedereen hockey op de speelplaats. Ik heb ook een paar keer meegedaan. Maar dat bleek niets voor mij te zijn. Ik heb het niet zo voor wintersporten - ik ben nog nooit op een schaatsbaan gestaan - en ik wist op jonge leeftijd dat ik voetballer wilde worden.' De laatste jaren ging het razendsnel voor jou. In 2017 speelde je nog amateurvoetbal in Canada en twee jaar later word je beschouwd als een van de meest talentvolle tieners in Europa. JONATHAN DAVID: 'Ik heb mezelf verbaasd. Alles hangt af van de timing en wat je doet met de kansen die je krijgt. Maar er zijn honderden spelers met meer talent dan ik die niet de kans krijgen om zich te manifesteren.' Je eerste pasjes in Europa waren niet echt geslaagd. Zowel bij Red Bull Salzburg als bij Stuttgart kreeg je een onvoldoende tijdens je testperiode. Hoe zwaar is dat aangekomen? DAVID: 'Na mijn test in Salzburg was ik diep ontgoocheld - de trainers dachten dat ik nooit verder zou geraken dan de B-ploeg - maar bij Stuttgart was ik helemaal van streek. Ik was perfect voorbereid en wat ik tijdens mijn proefperiode getoond had, moest volstaan om aangenomen te worden. Daar ben ik honderd procent zeker van. Ik denk dat er andere zaken gespeeld hebben waar ik geen vat op had.'Was je na twee mislukte tests in Europa niet terughoudend toen je makelaar een test voor jou regelde bij Gent? DAVID: 'Ik heb nooit stilgestaan bij de eventuele consequenties mocht het opnieuw fout aflopen. Ik wilde gewoon indruk maken op de trainers en een contract versieren. Maar tijdens de eerste training bracht ik er niets van terecht. Ik was zestien jaar en ik had stress omdat ik met de U21 moest trainen. Ik had het naar mijn gevoel zo slecht gedaan dat Gent niet anders kon dan mij niet te nemen. In de namiddag was er een tweede training en ik heb mij toen gelukkig kunnen herpakken. Mijn zelfvertrouwen kreeg een boost toen de coach mij kwam vertellen dat ik iets speciaals had. Het hielp ook dat de spelers zich normaal gedroegen. Ze dachten niet: we zullen die gast negeren want hij komt om mijn plaats af te nemen.' Je liep al sinds 2016 rond op Gent, maar je hebt tot 2018 moeten wachten om je contract te kunnen tekenen. Heb je geen schrik gehad dat het bestuur zou terugkrabbelen? DAVID: 'We waren al in maart 2017 tot een mondeling akkoord gekomen en ik wist dat Gent op elk moment terug kon komen op zijn belofte... Voor mij was het gewoon een kwestie om die tien maanden te overbruggen. Tot juni zat ik op de schoolbanken in Canada, in juli ben ik bij de beloften beginnen mee te draaien in de voorbereiding en tot december heb ik een paar keer over en weer gereisd. Tussendoor mocht ik nog officiële wedstrijden afwerken met Ottawa Internationals.' Heb je tussen maart 2017 en januari 2018 andere aanbiedingen gekregen? DAVID: 'Mijn makelaar heeft zich daarmee beziggehouden. Ik zat enkel met Gent in mijn hoofd.' Op welk moment had je de indruk dat je dicht tegen de A-ploeg van Gent stond? DAVID: 'Dat is geleidelijk gekomen. Ik liet mij bij de beloften opmerken met doelpunten en assists, maar ik wist niet dat de trainer ( Yves Vanderhaeghe, nvdr) naar onze matchen keek. Op het einde van het seizoen 2017/18 kreeg ik te horen dat ik mij in de voorbereiding bij de A-ploeg moest melden en na enkele trainingen wist ik dat er misschien iets meer in zat dan gewoon bankzitten. De eerste weken waren fenomenaal: ik kwam van de bank af en ik scoorde altijd. ( blaast) En plots viel ik helemaal stil. Maar dat heeft mij niet verontrust en ik ben nóg harder beginnen te trainen. Na de groepssessies bleef ik op het veld om extra techniek- en afwerkingsoefeningen te krijgen.' Sinds Jess Thorup jou herpositioneerde van spits tot nummer tien is je impact op de ploeg alleen maar groter geworden. DAVID: 'Mijn rol én mijn status zijn veranderd. Ik weet dat er meer dan vroeger op mij gerekend wordt om een match open te breken met een assist of doelpunt. Zeker in het systeem waarin we nu spelen. De trainer heeft mij een vrije rol gegeven en ik mag zowat overal op het veld zwerven. Aan mij de keuze om de bal diep op onze eigen speelhelft te komen vragen of heel hoog te blijven hangen tussen de twee aanvallers. Ik geniet van veel vrijheid, ik word vaak aangespeeld en ik kom een paar keer per match in scoringspositie. Welke offensieve speler zou niet van die rol houden?' Naargelang de bron word je de man van 15 of 20 miljoen euro genoemd. Zoveel denkt Gent te kunnen verdienen aan jou... DAVID: 'Iedereen mag zeggen dat ik 20 miljoen euro waard ben. Mij doet het niets. Ik ben totaal niet bezig met mijn marktwaarde. Laat mij maar voetballen en doelpunten maken.' Je had afgelopen zomer naar het buitenland kunnen vertrekken. Wat heeft jou overtuigd om een extra seizoen te blijven? DAVID: ( zoekt naar zijn woorden) 'Dit is mijn seizoen van de bevestiging. Aan geïnteresseerde clubs die nu nog twijfelen, wil ik tonen dat er vorig seizoen geen geluk mee gemoeid was. Als ik daarin slaag, is het mogelijk mijn laatste seizoen bij Gent. Al is het eerst aan de club om aan te geven wat ze met mij van plan zijn.' Canada staat niet bepaald bekend om zijn authentieke voetbalcultuur. Welke plaats heeft soccer ingenomen in het Canadese sportlandschap? DAVID: 'Voetbal was lange tijd een kleine sport in Canada - dat kon je afmeten aan de media-aandacht - maar daar komt nu stilaan verandering in. Eigenlijk hebben we een kwalificatie voor een WK nodig om het voetbal te populariseren, want nu zijn het vooral de voetbalfreaks die ons volgen. Toen de Toronto Raptors een aantal maanden geleden de NBA-titel wonnen, barstte er een echt volksfeest los. En dat is precies wat wij willen bereiken. De historische zege tegen de VS, een ploeg waarvan Canada al 34 jaar niet had kunnen winnen, heeft veel teweeggebracht. We moeten dit moment aangrijpen om het hele land achter ons te krijgen.' Sinds 2016 is Canada opgeklommen van plaats 120 naar plaats 75 en met Liam Miller, Cyle Larin, Alphonso Davies en jij beschikt het team over een gouden generatie. DAVID: 'In de CONCACAF-zone zijn Mexico en de VS de te kloppen ploegen. De zege tegen de Amerikanen was een gigantische stap in onze zelfbewustheid. We beseffen dat we deel uitmaken van de meest talentvolle generatie uit de geschiedenis van Canada. En we zijn dit avontuur aangegaan met de gedachte dat we iets buitengewoons kunnen realiseren. De focus ligt volledig op Qatar 2022 en met deze groep moeten we dit project tot een goed einde kunnen brengen.' Je hebt afgelopen zomer op de Gold Cup een paar records gebroken en je werd zelfs topscorer van het tornooi. Met elf doelpunten in elf matchen ben je ook een van de sterkhouders van Team Canada. De enige kanttekening is dat je tot nu toe enkel scoorde tegen voetbaldwergen als Haïti, de Amerikaanse Maagdeneilanden en Frans-Guyana. Word je niet nerveus dat je nog niet tegen een topland hebt gescoord? DAVID: 'Ik maak mij daar niet druk om. Het is niet alsof ik onzichtbaar ben in dat soort wedstrijden. Tegen Mexico op de Gold Cup gaf ik een assist en miste ik een grote kans. Twee weken geleden wrong ik tegen de VS drie mogelijkheden de nek om die ik in een andere match misschien wel had binnen getrapt. De ploeg helpen, staat voor mij op één. Als ik met die instelling blijf spelen, zullen de doelpunten vanzelf komen. En ik mag fier zijn wat ik tot nu toe gepresteerd heb bij de nationale ploeg.' In België kijken jonge voetballertjes vooral op naar Eden Hazard en Dries Mertens. Was het als opgroeiende voetballer in Canada niet moeilijk om een rolmodel te vinden? DAVID: ( denkt na) 'De enige naam die mij te binnenschiet is Dwaye De Rosario, topscorer van Canada. Ik weet dat hij bij Toronto FC heeft gevoetbald en dat is het. Stel dezelfde vraag aan om het even welke Canadese international en je zal er niet wijzer van worden. We willen ons eigen verhaal schrijven. Los van het verleden.' Keek je pakweg tien jaar geleden naar wedstrijden van de nationale ploeg? DAVID: 'Tien jaar geleden wist ik niet eens dat Canada jeugdploegen had in het voetbal... Tijdens mijn puberteit heb ik een periode gekend waarin ik had andere prioriteiten had. Ik wilde uitgaan met mijn vrienden, slapen en op de PlayStation spelen. Ik gaf mij niet voluit op training. Ik dacht: wat brengt het op om zo hard te werken? De trainer heeft mij tot de orde moeten roepen. Hij zei: 'Je kan een grote speler worden, maar het wordt tijd dat je het voetbal serieus neemt.'' Je kon zowel voor Haïti, Canada als de VS uitkomen. Waarom heb je op een gegeven moment een aanbod van de VS naast je neergelegd? DAVID: 'Vanaf de U15 kwam ik voor Canada uit en in december 2017 namen de VS contact op om mij uit te nodigen voor een stage met de U20. De timing zat niet goed. Ik stond op het punt om mijn contract te tekenen bij Gent en met mijn makelaar kwamen we tot de conclusie dat ik mij eerst op mijn club moest concentreren. In de zomer speelde ik met Canada het Tournoi de Toulon en na afloop nam trainer John Herdman, die ook bondscoach was van de A-ploeg, mij apart. Volgens hem moest ik rekening houden met een selectie bij de senioren... 'Haïti is pas gekomen na mijn eerste cap met Canada. In feite werd de keuze voor Canada mij gemakkelijk gemaakt omdat de drie landen zich niet tegelijk hebben aangeboden.'Eind april ging de nieuwe Canadian Premier League van start met zeven ploegen. Waarom heeft het zo lang geduurd voor Canada een volwaardige profcompetitie oprichtte? DAVID: 'Er was geen behoefte aan een profcompetitie omdat drie Canadese clubs, Montréal Impact, Toronto FC en Vancouver Whitecaps, al jaren actief waren in de MLS ( Major League Soccer, nvdr). Bij de bond dachten ze wellicht: daarmee redden we het wel. Maar ze beseften niet hoeveel talent er in Canada rondliep en er waren geen middelen om die jongens op te sporen. De opzet van de competitie - jonge spelers opleiden en hen de kans geven om profvoetballer te worden - is zo gek niet.' Waarom heb jij nooit willen spelen voor een van de topclubs in jouw land? DAVID: 'Als kind keek ik uitsluitend naar de grote Europese competities. Ik had maar een doel: in Europa geraken. Ik zal niet zeggen dat ik onder druk werd gezet om voor een MLS-club te tekenen, maar het werd mij wel stellig aangeraden. Maar ik zag het voordeel niet om eerst een tussenstap te maken via de MLS. Mocht het niet gelukt zijn in Europa, dan zou ik het sowieso geprobeerd hebben in de Verenigde Staten.' In de MLS geraken is gemakkelijker dan eruit te stappen. Had je schrik dat je vast zou zitten in het Amerikaanse systeem? DAVID: 'De opleidingsvergoedingen die de MLS oplegt kunnen heel hoog oplopen - je hoeft daarvoor zelfs geen crack te zijn - en dat schrikt de doorsneeclubs in Europa af. Het is dus eenvoudiger om Europa binnen te komen zonder een omweg te maken via de MLS.' Veel van jouw landgenoten opteerden wel voor een tussenstap bij een Canadese club of in de MLS. Zie jij dat als een gebrek aan ambitie of hebben ze faalangst? DAVID: 'Het is een combinatie van de twee. Ik ken spelers die graag naar Europa hadden willen komen, maar uiteindelijk vanuit hun kleine voetbalacademie zijn doorgegroeid naar een van de grote drie in Canada. Je mag de aantrekkingskracht van de Canadese topclubs niet onderschatten. Ze benaderen spelers op jonge leeftijd en bieden hen het vooruitzicht aan om profvoetballer te worden in hun geboortestad. Jongens uit Toronto en Montréal zullen zo'n kans uiteraard niet weigeren. Ik ben van Ottawa en de enige club in de buurt is Ottawa Fury, dat toen nog geen profregime had. Ik had er dus minder moeite mee om naar iets anders uit te kijken.' De bondscoach heeft jou omgedoopt tot The Iceman. Waar heb je die bijnaam aan te denken? DAVID: ( lacht) 'Omdat ik in alle omstandigheden mijn cool behoud. Ik zal nooit beginnen te bibberen als ik voor doel verschijn.' Je lijkt ook niet bepaald last te hebben van stress? DAVID: 'Ik ben een kalme persoon, een karaktertrek die ik van mijn vader geërfd heb, en ik pieker niet snel over dingen. J'y vais molo. Ik loop niet te hard van stapel. Zo functioneer ik het best.' Toen je bij Ottawa Internationals speelde, gooide een ploegmaat ooit een bal vol in je gezicht. Je zou toen naar verluidt geen krimp hebben gegeven. DAVID: 'Ik had kunnen reageren. En wat zou er toen gebeurd zijn? We zouden dan vechtend over het veld zijn gerold. Je kan dergelijke situaties ook anders oplossen: kalm blijven en het na de training rustig uitpraten. Een voetbalveld is geen plek om je vuisten te gebruiken. Ik zou ook rustig blijven mocht ik het slachtoffer zijn van een gewelddadige tackle. Want ik weet dat mijn ploegmaats het voor mij zouden opnemen.' Je afscheid aan Ottawa Internationals in 2017 typeert perfect je karakter. Enkele ploegmaats, met wie je goed bevriend was, waren redelijk geëmotioneerd. Maar jou deed het blijkbaar niets. DAVID: 'Ik kan het niet uitleggen, ik zit gewoon zo in elkaar. Canada verlaten voor Europa leek mij de normaalste zaak van de wereld. Er was geen enkele reden om daar sentimenteel over te doen... Wie mij niet kent, denkt wellicht: die gast heeft geen gevoelens. Die heb ik dus wel, maar ik toon mijn emoties niet. Behalve in het bijzijn van mijn familie of wanneer ik alleen ben. Mensen uit mijn dichte entourage weten dat ik best een emotioneel baasje ben.'