J oseph Akpala: "De slechte dingen van mensen onthouden, dat is iets voor vrouwen. Een uitspraak van mijn vader. Als ik naar iemand kijk, haal ik me zo snel mogelijk iets grappigs voor de geest dat die persoon ooit gezegd of gedaan heeft. En dan lach ik daarom. Ik probeer altijd de goede herinneringen mee te dragen, dat houdt me in een positieve flow.
...

J oseph Akpala: "De slechte dingen van mensen onthouden, dat is iets voor vrouwen. Een uitspraak van mijn vader. Als ik naar iemand kijk, haal ik me zo snel mogelijk iets grappigs voor de geest dat die persoon ooit gezegd of gedaan heeft. En dan lach ik daarom. Ik probeer altijd de goede herinneringen mee te dragen, dat houdt me in een positieve flow. "Er is een spreekwoord in Afrika, over een mannelijke geit, een dier met een heel stuurs uitzicht. Het zegt: hoe erg dat beest ook fronst, het zal toch naar de markt gebracht worden voor de verkoop. Fronsen helpt je geen centimeter vooruit. "Als iemand me beledigt en me zo kwaad krijgt, kan ik mijn woede op dat moment uiten. Maar een minuut later zie je al niet meer dat ik boos was. Ik vergeet zulke dingen zo rap mogelijk. Als je op de negatieve kantjes van iemand focust, raak je nooit dichter bij hem. "Veel maakt me gelukkig. In Afrika zijn een hoop mensen ziek. Toch lachen ze. "Ik probeer ook niet te serieus naar alles te kijken. Natuurlijk ben ik bloedernstig als ik voetbal, het is mijn beroep. Ploegmaats merkten trouwens al op dat ik enkel tijdens matchen niet lach ( lacht). Maar naast de mat mag het gerust wat luchtiger. Ook dat leerde mijn pa me; to take life easy. En: have the fear of God in you. Je moet altijd verantwoording afleggen aan Hem en Hem appreciëren voor wat Hij je schenkt. "Lachen heeft ook met cultuur te maken. Wij hadden in Afrika de gewoonte om 's avonds bijeen te kruipen om te babbelen. Mijn pa vertelde dan telkens leuke dingen. Elke keer weer waren we aan het schateren. "Het zit ook ingebakken in infrastructuren. In Brugge vind je niemand die te voet naar Kortrijk gaat. Daar is niks specifieks voor voorzien. Je zou langs de gewone straten moeten stappen, waar enkel huizen en auto's te zien zijn. In Afrika heb je voor dat soort afstanden wandelpaden. Onderweg kom je een dier tegen, dat doet je schrikken, jij en dat beest springen een meter in de lucht, het trekt een gekke bek naar je, en voilà, je hebt alweer een leuk verhaaltje voor thuis. Als je voor zo'n trip de auto neemt, flitst alles voorbij. "En er zijn nog cultuurverschillen. Ik mocht in Nigeria mijn pa niet met zijn naam aanspreken. Ook bij iemand die vijf jaar ouder is, doe je dat ginder niet. Het betekent dat je die persoon op hetzelfde niveau ziet. Hier werd me uitgelegd dat je in het Frans tu niet gebruikt voor iemand in een hogere positie. Maar toen ik iemand tegenkwam die ouder was, en met vous begon, was het: 'Wat doe je nu?' "Ik begon mijn kleren zelf te wassen op mijn elfde. Drie jaar later deed ik de was van het hele gezin. Met de hand natuurlijk. Om aan water te raken, moest ik een eind wandelen. Soms twee kilometer, soms meer. En dan had ik bijvoorbeeld vijf kuipen nodig, terwijl ik er maar één tegelijk kon dragen. Jullie worden triest van zoiets, wij genoten ervan. Je doet het samen met een vriend, onderweg praat je ... En als hij er nog vier moet halen en jij maar twee meer, kan je op het eind een handje toesteken. Het leert je zorg te dragen voor de ander. Helpen in het huishouden is bij ons een vorm van respect. Hier zie ik soms hoe een kleine jongen staat toe te kijken terwijl zijn ma de boodschappen uitlaadt. Ondenkbaar bij ons." S door kristof de ryck