Rekenen op Rapha

Beerschot kende als promovendus een seizoen met twee gezichten. Een swingende heenronde gekenmerkt door offensief voetbal en een bijzondere efficiëntie voor doel. Tot het in de winterstop smaakmaker Tarik Tissoudali en trainer Hernán Losada zag vertrekken. Will Still, de gewaardeerde assistent van Losada, deed het tijdens de terugronde niet onaardig als T1 ad interim en parkeerde de ploeg uiteindelijk op een zeer verdienstelijke negende plaats. Daarbij koos de amper 28-jarige trainer voor een defensieve organisatie, van het frivole en betoverende voetbal uit de eerste maanden bleef nog weinig over....

Beerschot kende als promovendus een seizoen met twee gezichten. Een swingende heenronde gekenmerkt door offensief voetbal en een bijzondere efficiëntie voor doel. Tot het in de winterstop smaakmaker Tarik Tissoudali en trainer Hernán Losada zag vertrekken. Will Still, de gewaardeerde assistent van Losada, deed het tijdens de terugronde niet onaardig als T1 ad interim en parkeerde de ploeg uiteindelijk op een zeer verdienstelijke negende plaats. Daarbij koos de amper 28-jarige trainer voor een defensieve organisatie, van het frivole en betoverende voetbal uit de eerste maanden bleef nog weinig over. Het bestuur besloot dat Still nog niet klaar was om alle verantwoordelijkheden te dragen die bij het profvoetbal horen en koos voor een ervaren rot in het vak: Peter Maes (57). Hij die stabiliteit bracht bij subtoppers als Mechelen en Lokeren - net wat Beerschot beoogt - maar vervolgens persona non grata werd na zijn betrokkenheid in de zaak Propere Handen. Eind vorig seizoen bewees Maes als crisismanager bij STVV zijn kwaliteiten nog niet kwijt te zijn. Naar goede gewoonte legde Maes er duchtig de pees op tijdens de oefencampagne. Met veel loopwerk en het inslijpen van een duidelijk tactisch stramien. Een 5-3-2 tegen de sterkere ploegen (met Holzhauser als tweede spits), zoals in de galamatch tegen Utrecht, en een 4-2-3-1 tegen de 'haalbare' tegenstanders. Dat tweede stramien vertoont opvallend veel gelijkenissen met zijn periode bij Lokeren, daar waar Maes zijn grootste successen boekte als trainer. Dat wil zeggen: een 4-2-3-1, met op het middenveld een stofzuiger annex spelverdeler voor de verdediging (toen Overmeire, nu Tom Pietermaat), een box-to-box (toen Persoons, nu Ismaila Coulibaly) en een vrije nummer tien die zijn spelintelligentie mag botvieren (toen Vanaken, nu Raphael Holzhauser). Op de flanken snelle wingers met een actie, die het spel breed moeten houden. De opbouw altijd verzorgd van achteruit, afwisselend via de backs of via een lange (kruis)bal van de centrale verdedigers. Op het middenveld weinig veranderingen ten opzichte van vorig seizoen, al zal Ryan Sanusi de start missen door blessure. Met Coulibaly wist Beerschot een diamant een jaar langer aan zich te binden, bij gratie van zusterclub Sheffield United. Ondertussen wordt in de coulissen al een vervanger met gelijkaardig profiel klaargestoomd: Abraham Okyere. Voorin staat nog niets vast en wordt nog versterking verwacht. Nieuwkomer Leon Krekovic kon ondanks goede intenties nog niet helemaal overtuigen als flankaanvaller, net als Abdoulie Sanyang en Musashi Suzuki, Marius Noubissi of Blessing Eleke diep in de spits. De piste Benito Raman werd onderzocht, maar Beerschot zag hem voor de neus afgesnoept door Anderlecht. Een creatieve aanvallende versterking is nochtans nodig om Holzhauser wat te ontlasten. In afwachting krijgt David Mukuna-Trouet zijn kans. Maes rekent verder op de efficiëntie van zijn draaischijf Holzhauser (vorig seizoen 16 goals en 16 assists) om geregeld bij te sluiten als tweede spits.