Tussen 2005 en 2009 speelde jij 20 interlands onder leiding van achtereenvolgens Aimé Anthuenis, René Vandereycken en Dick Advocaat, in de periode dat de Rode Duivels de nederlagen opstapelden. Waren de internationals van toen zich ervan bewust dat ze onvoldoende getalenteerd waren om een groot toernooi te halen?

Karel Geraerts: "We waren ons ervan bewust dat we weinig kans hadden om ons te plaatsen, om verschillende redenen. We hadden geen spelers die bij Manchester City, United of Chelsea zaten, er waren alleen beloftevolle jongeren die zich nog moesten bewijzen op internationaal vlak. We hadden ook geen spelers die in staat waren om met een individuele actie een match te beslissen, we konden alleen teren op een goeie organisatie. En we misten systematisch het begin van elke campagne, waardoor er een negatieve en ontmoedigde sfeer in het team én de entourage sloop. Op alle vlakken was het anders dan nu. We...

Karel Geraerts: "We waren ons ervan bewust dat we weinig kans hadden om ons te plaatsen, om verschillende redenen. We hadden geen spelers die bij Manchester City, United of Chelsea zaten, er waren alleen beloftevolle jongeren die zich nog moesten bewijzen op internationaal vlak. We hadden ook geen spelers die in staat waren om met een individuele actie een match te beslissen, we konden alleen teren op een goeie organisatie. En we misten systematisch het begin van elke campagne, waardoor er een negatieve en ontmoedigde sfeer in het team én de entourage sloop. Op alle vlakken was het anders dan nu. We maakten ons in elk geval niet te veel illusies." "Ze praatten over dat WK tegen de nieuwe internationals, maar niet op een toon om ons te demotiveren of ons omlaag te halen, ze deden dat om een positieve reden, om ons te motiveren en ons goesting te geven om dat ook eens mee te maken. Ze zegden ons dat de Wereldbeker een unieke ervaring was. Ik herinner me nog een paar straffe verhalen uit de campagne in Japan die ze aan tafel vertelden. Dat blijft onder ons, die verhalen moeten niet naar buiten komen." "Je zag toen al wat voor talenten het waren, maar niemand had durven voorspellen dat ze zo veel vooruitgang zouden maken. Eden Hazard toonde al goeie dingen bij Lille maar niemand kon zich toen inbeelden dat hij ooit bij Chelsea zou voetballen. Axel Witsel en Marouane Fellaini waren de grootste talenten bij Standard maar ook bij hen dacht je niet dat ze zouden meemaken wat ze nu doen. Nooit gedacht dat Fellaini op een dag bij Manchester United zou spelen. De speler die in vergelijking met mijn periode bij de Rode Duivels de meest opvallende vooruitgang heeft gemaakt, is Witsel. Ik ben zeker dat die binnen twee of drie jaar bij een ploeg van het niveau Real of Barcelona voetbalt." Bij jouw debuut als international voetbalden de meeste Rode Duivels nog gewoon in de Belgische competitie, op het einde zaten er al veel bij buitenlandse clubs. Veranderde dat de sfeer, was er een scheiding tussen de 'Belgen' en de 'buitenlanders'? "Nooit iets van gemerkt. Wie in het buitenland voetbalde, voelde zich nooit verheven boven wie in België speelde. De banden liepen meer via de clubs waarvoor de internationals tevoren hadden gespeeld. En omdat de meesten elkaar al kenden van bij de Beloften was er altijd een onderlinge band die ook bleef na de transfers naar het buitenland." "Ik denk dat er meer druk uitgeoefend is op Mehdi Carcela dan op Zakaria Bakkali. Omdat hij in die tijd een profiel had dat je bij de Duivels nog niet aantrof. Hij had specifieke kwaliteiten die België op dat moment heel goed kon gebruiken. Hij vlamde echt met Standard en de internationals die hem goed kenden, zullen er zeker alles aan gedaan hebben om hem ertoe te brengen voor België te kiezen. Ik vermoed dat ook Dick Advocaat dat geprobeerd heeft. Bij Bakkali lag dat anders, omdat je al andere spelers met soortgelijke kwaliteiten hebt, zoals KevinDe Bruyne, Dries Mertens, Kevin Mirallas en Eden Hazard." DOOR PIERRE DANVOYE