Je volgt de oorlog in Irak via de televisie. Welke gevoelens heb je daar als moslim bij ?

Khalid Fouhami : Religie heeft er niks mee te maken. Het beste bewijs daarvan is dat de aanslagen van 11 september me geshockeerd hebben. Toen ik al die onschuldige mensen hun leven zag verliezen, was ik hevig ontroerd. Ik hou niet van Saddam want hij is een dictator. Ik begrijp de angst van het Irakese volk en ik ben zeer te spreken over de houding van landen als Frankrijk en België. Ik volg de actualiteit altijd wel, maar nu nog meer dan anders.
...

Khalid Fouhami : Religie heeft er niks mee te maken. Het beste bewijs daarvan is dat de aanslagen van 11 september me geshockeerd hebben. Toen ik al die onschuldige mensen hun leven zag verliezen, was ik hevig ontroerd. Ik hou niet van Saddam want hij is een dictator. Ik begrijp de angst van het Irakese volk en ik ben zeer te spreken over de houding van landen als Frankrijk en België. Ik volg de actualiteit altijd wel, maar nu nog meer dan anders. Ja. De zender is voor velen een doorn in het oog, omdat hij de dingen heel kritisch benadert. In de Arabische landen kijkt iedereen ernaar. Dat Bin Laden videocassettes naar hen stuurt, is niet toevallig. Zo bereikt hij de meeste mensen. Al-Jazeera is me hier trouwens al komen interviewen, net als Christian Piot en Michel Preud'homme. Ik volg de ramadan. Dat is een goede les in zelfbeheersing. Maar ik bid geen vijf keer per dag. Ik betreur het dat de islam zo'n slecht imago heeft, want de islam predikt wel degelijk de vrede. Monique heeft ondervonden hoe goed ze in Marokko werd ontvangen. Het ligt op veertien kilometer van Europa, en eigenlijk is het meer een Europees dan een Afrikaans land. De gelijkheid van de seksen is er een feit, we hebben zelfs vrouwelijke piloten. Het grote probleem is het analfabetisme in de dorpen. Tijdens de vakantie zijn we in de bergen getrokken. De mensen daar hebben nog nooit een stad gezien. Ze kunnen lezen noch schrijven. Er bestaat een grote kloof tussen arm en rijk en de middenklasse is niet bijzonder breed. Zelf kom ik uit de middenklasse. Ik ben opgegroeid in Casablanca. We hadden niets te kort, maar ik heb toch altijd moeten knokken.Arabisch, Frans, Spaans, Roemeens, een beetje Nederlands en Engels. Frans is de tweede taal in Marokko, al nemen Spaans en Engels stilaan de bovenhand. We kunnen de Spaanse tv-zenders ontvangen, vandaar. Ik ben altijd gretig om bij te leren. Na mijn college heb ik een jaar wetenschappen gevolgd, maar dan werd ik opgeroepen voor het eerste elftal. En aangezien voetbal mijn droom was ... Momenteel leer ik Nederlands met een cd-rom en ik lees de Nederlandstalige kranten. Later volg ik misschien een trainerscursus en nadien een managerscursus.Marokkanen hebben een slecht imago bij de Belgen en daar ben ik een beetje het slachtoffer van. Je hebt overal goede en slechte mensen, maar de slechte mensen vallen meer op. Ik probeer positief op de mensen over te komen, zodat ze hun beeld misschien bijstellen. De Marokkanen die hier wonen, zijn van de tweede of de derde generatie. Ze vallen wat tussen de twee culturen in, dat is hun probleem.Ja. Ik heb minder vrijheid, ik moet meer rekening houden met mijn partner, gemeenschappelijk beslissingen nemen. Maar ik kan dan ook op Monique rekenen. Haar steun is bijzonder belangrijk, want een sportman kent altijd hoogtes en laagtes. Ze helpt me die laagtes te overwinnen en brengt meer stabiliteit in mijn leven. Ik vind het wel moeilijk om geschenken voor haar te vinden ( lacht). Ik lees veel boeken. En voetbalautobiografieën, van Desailly, Leboeuf, Ronaldo, Zidane : ik heb ze allemaal gelezen.