12 augustus 2018, 50e minuut, PSG-Caen. Aan de rand van de zestien mag Stef Peeters een vrijetrap nemen. In doel: Gianluigi Buffon, die zijn eerste competitiematch speelt voor de Parijse club. Met zijn linker schildert Peeters de bal langs de muur. Een aan de grond genagelde Buffon kijkt toe hoe de bal - helaas voor de Belg - net onder de winkelhaak de binnenkant van de paal raakt, en hem voorlangs passeert. Geen 2-1. Geen wereldgoal voor Peeters tegen een van de beste keepers ooit, in een met ruim 47.000 man gevuld Parc Des Princes.
...

12 augustus 2018, 50e minuut, PSG-Caen. Aan de rand van de zestien mag Stef Peeters een vrijetrap nemen. In doel: Gianluigi Buffon, die zijn eerste competitiematch speelt voor de Parijse club. Met zijn linker schildert Peeters de bal langs de muur. Een aan de grond genagelde Buffon kijkt toe hoe de bal - helaas voor de Belg - net onder de winkelhaak de binnenkant van de paal raakt, en hem voorlangs passeert. Geen 2-1. Geen wereldgoal voor Peeters tegen een van de beste keepers ooit, in een met ruim 47.000 man gevuld Parc Des Princes. En toch vindt hij het, een goed jaar later, nog altijd zijn mooiste moment bij SM Caen. 'Binnen twintig jaar zal ik me het nog altijd herinneren. Alleen had het nóg mooier kunnen zijn', lacht de Limburger, die in zijn anderhalf seizoen bij Caen (2017/december 2018) drie keer in de basiself aantrad in het Prinsenpark. 'Genieten hoor. Verrassend luidruchtige supporters zelfs. Alleen zitten ze door de piste iets te ver om een helse sfeer te creëren. Dat was in het Stade Vélodrome van Marseille, met 56.000 toeschouwers heel dicht op het veld, wel het geval. Ook kicken, hoor. Toch heeft PSG iets meer magie. De hoofdstad, fans vanuit de hele wereld in de tribunes, sterren als Mbappé, Neymar, Di María... Dan zie je wat topvoetbal is: die versnelling in de versnelling van Mbappé, de power van mijn rechtstreekse tegenstanders Rabiot en Diarra, het razendsnel omschakelen, alles in één tijd.' Dat Peeters driemaal speelde tegen PSG was wel eerder toevallig, want bij Caen moest hij vrede nemen met 32 wedstrijden: in 2017/18 twintig in de Ligue 1 en vijf in de twee bekercompetities, zeven matchen in de hoogste klasse voor de winterstop van vorig seizoen. Dat hij nooit kon doorbreken bij Caen had verschillende redenen, zegt de Limburger. 'Eén: vorig seizoen had ik met de Marokkaanse international Fayçal Fajr een concurrent op mijn positie die gewoon beter was dan ik. Ik durf dat gerust toe te geven. Voor zo iemand kun je op de bank belanden, al heb ik ook vijf matchen naast hem gespeeld.' Tweede reden: een competitie die niet helemaal bij Peeters' stijl, als technicus met een fluwelen traptechniek, paste. 'Zeer fysiek spel, keiharde duels, veel lopen, hoog ritme. Bij een club van hetzelfde niveau in Spanje of Duitsland was ik allicht beter tot mijn recht gekomen. Anderzijds had ik daar misschien minder geleerd dan bij Caen. Ik moest er, ook op training, immers uit mijn comfortzone komen. Fysiek sta ik nu sterker dan toen ik STVV verliet: ik durf meer het duel op te zoeken, er harder in te gaan.' Spijt van zijn transfer naar Caen heeft Peeters dan ook niet. 'Achteraf kan je zeggen: was je niet beter bij STVV gebleven, om een jaar later de stap naar het buitenland te zetten? Maar misschien was mijn tweede seizoen in Sint-Truiden minder geweest, en had ik geen kans meer gekregen. Als ik het voorstel van Caen had laten liggen, dan had ik er mijn hele leven spijt van gehad. Wat had ik te verliezen? Op goed één jaar kon ik van MVV, de Nederlandse twééde klasse, via STVV naar een big five-competitie in Europa - op mijn 25e. Bovendien wilde STVV mij verkopen. En ik wilde ook zelf weg nadat coach Ivan Leko en sterkhouders als Boli Bolingoli en Pieter Gerkens waren vertrokken. Als je dan ook nog eens flink meer kunt verdienen...' 'Oké, Caen is niet meteen een topteam, maar daar keek ik niet naar, wel naar de competitie op zich. En ik kon qua club veel slechter treffen: schitterende accommodatie, goeie supporters, fijne mensen in de omkadering, een aangename stad ook, vlak bij de kust. Ik ben er met mijn vriendin zeker niet weggekwijnd van eenzaamheid.' De transfersom van 1,35 miljoen euro die Caen aan STVV betaalde heeft ook nooit op Peeters gewogen, zegt hij. 'Kritiek van de media heb ik nooit gelezen of gezien - ik volgde dat niet. En vanuit de club heb ik nooit druk ervaren. Integendeel, ik kwam van het kleine STVV, hé. Zo hoog lagen de verwachtingen niet.' Alleen in de spelersgroep heeft Peeters zich nooit helemaal kunnen integreren. 'Ik voelde me geen buitenstaander, wel een buitenlánder in een kern met bijna alleen Fransta ligen. Ik spreek nochtans een aardig mondje Frans, maar als de Fransen en Afrikanen begonnen te praten over alledaagse dingen, los van het voetbal, dan kon ik amper volgen. En Engels verstaan ze er niet.' Toen Zulte Waregem in januari interesse toonde om Peeters voor een half seizoen te lenen, aarzelde de Limburger dan ook niet. 'Bij Caen kreeg ik geen garantie dat ik na de winterstop meer zou spelen. Als je dan twee volledige seizoenen weinig aan de bak komt... In het voetbal word je vlug vergeten, hé. Bij Zulte Waregem kon ik mijn marktwaarde weer opkrikken. Bovendien wilde Francky Dury mij per se, zou ik renderen in zijn offensief spelsysteem. Én ik kon weer terugkeren naar België, waardoor mijn vriendin een job kon zoeken. In een meer Nederlandstalige spelersgroep voelde ik me er ook direct thuis.' Peeters kreeg meteen een basisstek: als duo met Ibrahima Seck, op zijn geliefkoosde positie, als nummer acht. 'In de negen resterende reguliere competitiematchen had ik zeker een meerwaarde. In play-off 2 ben ik echter weggezakt met de hele ploeg. Ik was nochtans gemotiveerd, maar bij andere ploegmaats ontbrak de drive. Die heb ik niet kunnen meetrekken. Bovendien heb ik ook twee wedstrijden te lang doorgespeeld met een enkelblessure, waardoor ik de laatste vijf duels miste.' Toch ging Peeters ervan uit dat hij bij Zulte Waregem kon blijven. 'Dury had me dat ook zo letterlijk gezegd, bij het begin van play-off 2. 'We gaan zorgen dat dat in orde komt.' Na die slechte play-off 2 veranderde hij echter van gedacht. Zijn goed recht, maar wel spijtig dat hij niet mans genoeg was om me dat ook te zéggen. Eerst zo lovend zijn en je dan niet meer zien staan...' De aankoopoptie van 1,2 miljoen euro, te lichten tegen eind mei, zou meegespeeld hebben in die keuze, maar Peeters nuanceert dat. 'Caen wíst dat Zulte Waregem dat niet zou betalen, ze hebben die prijs twéé keer flink laten zakken. Blijkbaar was dat nog te hoog... Cercle Brugge heeft 500.000 euro neergeteld, plus bonussen. Als Cercle dat kan, kan Zulte Waregem dat ook. Daar moeten ze zich dus niet achter verschuilen.' Terugkeren naar Caen, gezakt naar de Ligue 2, was geen optie voor Peeters. 'Nog meer fysiek vechtvoetbal? Neen, bedankt. Bovendien moest ik dan ook financieel inleveren.' Na nooit concrete contacten met STVV en KAA Gent bleek een voorstel wel aanlokkelijk. Van een bekende: Fabien Mercadal, zijn trainer bij Caen, die halfweg juni een contract tekende bij Cercle. En erna een bericht stuurde naar Peeters. 'Hij vroeg of ik opnieuw met hem wilde samenwerken. Niet eens een verrassing. Ondanks mijn beperkt aantal speelminuten heb ik altijd een goed contact gehad met Mercadal. Een eerlijke, warme man, een coach die dicht bij zijn spelers staat ook - daar hou ik van. Bovendien wist hij: Stef kent de Belgische competitie, een trapje lager dan de Franse, ik kan hem gebruiken.' Toen Cercle Brugge Peeters vervolgens een contract bood van vier seizoenen, mét een optie, heeft de Limburger niet lang getwijfeld. 'Ik zocht stabiliteit, een club waar ik langer kon blijven dan één jaar, de kans zou krijgen om te spelen, me weer echt belangrijk te voelen. En zo kon ik in West-Vlaanderen - in Beveren-Roeselare - blijven wonen en kon mijn vriendin haar job bij een optiekzaak in Bellegem ( bij Kortrijk, nvdr) behouden. Bovendien wist ik dat een topzesclub in België mij niet zou nemen. Die redeneren ook: als Zulte Waregem hem niet wil, dan zal hij niet goed genoeg zijn. En dan moet je lager kijken.' Dat Cercle Brugge terug naar af is, weerlegt Peeters. 'Zo ervaar ik dat niet. Oké, na de overname van AS Monaco zitten hier veel Franse spelers, maar dit is nog altijd een club met een Vlaamse omkadering. Dat we kunnen degraderen na een slechte seizoensstart? Ja, maar élke club in België onder de top acht kan dat. Wie had verwacht dat KV Mechelen en Lokeren zouden zakken? 'Voor mij telde vooral zekerheid. Met dit contract heb ik dat. Toch geen schande? Er zijn véél voetballers die geen club vinden, of pas in laatste instantie ergens onderdak vinden, voor een veel minder loon. Of ik zou tekenen om hier vier jaar te blijven? Natuurlijk wil ik mettertijd nog eens een stapje hogerop zetten, maar waarom niet? Al hoop ik wel dat we dan geen vier jaar lang tegen de degradatie moeten vechten. Verre toekomst echter. Ik wil nu vooral eens een héél seizoen élke match spelen. Op de bank zitten, alleen mijn geld opstrijken, da's niets voor mij.'