Er waren eens... zeven grandslams voor Justine Henin (117 weken op nummer 1) en vier voor Kim Clijsters (die 20 weken de ranking aanvoerde). Maar dat was toen, tussen 2001 en 2010, toen de wereld zich vergaapte aan de twee Belgische tennismeiden. "Die tijd komt wellicht niet meer terug. Wat Kim en Justine bereikt hebben, was uitzonderlijk en mag de maatstaf voor de huidige tennisgeneratie niet zijn", zegt Maxime Braeckman (28), sinds 1 oktober 2012 trainer aan de Kim Clijsters Sports & Health Club in Bree, waar hij sinds december Kirsten Flipkens begeleidt.
...

Er waren eens... zeven grandslams voor Justine Henin (117 weken op nummer 1) en vier voor Kim Clijsters (die 20 weken de ranking aanvoerde). Maar dat was toen, tussen 2001 en 2010, toen de wereld zich vergaapte aan de twee Belgische tennismeiden. "Die tijd komt wellicht niet meer terug. Wat Kim en Justine bereikt hebben, was uitzonderlijk en mag de maatstaf voor de huidige tennisgeneratie niet zijn", zegt Maxime Braeckman (28), sinds 1 oktober 2012 trainer aan de Kim Clijsters Sports & Health Club in Bree, waar hij sinds december Kirsten Flipkens begeleidt. Braeckman was amper 19 toen hij met een pak verwachtingen zélf zijn internationaal tennisgeluk beproefde. "Ik heb het geen jaar volgehouden", lacht hij. "Niet vanzelfsprekend om zonder begeleider of coach toernooien in Roemenië, Portugal of Kroatië te spelen. Soms kwam ik mijn hotelkamer niet meer uit. Ik voelde me zó slecht. Mentaal gekraakt." De Oost-Vlaming trok vervolgens tussen 2009 en 2012 met Xavier Malisse op. "Ik was toen amper 25 jaar en wilde in de eerste plaats ontdekken hoe toppers werken en leven", klinkt het bescheiden. Té bescheiden: in die drie jaar vond de West-Vlaming zijn beste tennis terug en klom hij van de 270e naar de 41e plaats. "Ik regelde de trainingen, boekte de hotels en probeerde hem in de eerste plaats een goed gevoel te geven. Met Xavier, en nu met Kirsten, is dat goed gelukt. Denk ik." Een mooi bruggetje naar de Belgische nummer één, samen met Filip Dewulf - in 1997 op Roland Garros - een van de twee Belgische tennismannen die een halve finale op een grandslam speelden. Maar ook dat is inmiddels al geleden van 2002, toen David Nalbandian en niet Malisse naar de Wimbledonfinale mocht. Braeckman: "De buitenwereld heeft een totaal verkeerde indruk van Xavier. 'Onprofessionele levensstijl' of 'niet ernstig bezig', terwijl hij heel goed op zijn voeding let en écht voor zijn sport leeft. Als we op een jaar, buiten de toernooien dan nog, drie keer uitgingen, dan was dat al veel. De sport is zo fysiek veeleisend geworden dat het onmogelijk is om alleen op talent rond de vijftigste plaats te staan. En zeker niet voor iemand die 32 jaar is. Hij houdt van mooie auto's en speelt graag golf, ja, maar Rafael Nadal staat ook geregeld op de green. En Roger Federer heeft bijna twee maanden geen toernooien gespeeld. Meer tijd met zijn gezin doorbrengen, een voetbalmatch van FC Basel bekijken... Ze hebben allemaal afleiding nodig, anders worden ze helemaal gek. "Tegen Xavier moet je niet zeggen hoe hij een forehand of backhand moet slaan, hoeveel uren hij moet trainen, wanneer hij aan de conditie moet werken of op welk uur hij naar bed moet. Hij lijkt ongeïnteresseerd, maar dat is Xaviers manier van zijn. Hij wil absoluut winnen, waardoor hij op het terrein soms door het lint gaat. Zulke reacties worden negatief bekeken, maar ze tonen juist zijn grote honger. Door blessures is hij een paar keer heel diep teruggezakt op de wereldranglijst (in 2009 zelfs tot plaats 942, nvdr), maar dat hij elke keer terugkeerde, bewijst zijn mentale veerkracht. "Tennis-technisch steken twee spelers boven de anderen uit: Federer en Xavier. Ik heb trainingen meegemaakt waarop Xavier Novak Djokovic bij manier van spreken belachelijk maakte. Hij deed wat hij wilde, terwijl Djokovic toch de nummer één van de wereld is. Zat er dan meer in dan een 19e plaats (in augustus 2002, nvdr) op de ranking? Moeilijk in te schatten. Door nóg harder te trainen misschien wel, alleen weet Xavier heel goed wat zijn lichaam kan verteren. Als je met twee uur conditietraining per dag een goed gevoel hebt en ook de dag erna nog fris zit... Neen, Xavier beseft dat hij niet té veel mag trainen, want anders raakt hij opnieuw geblesseerd en zakt hij terug op de ranking. Maar hij doet zeker niet te weinig. Ik heb in Florida trainingen meegemaakt bij temperaturen van 40 graden, waar Xavier na 1000 ballen nog meer vroeg." Braeckman: "Vorig jaar gestegen van de 174e naar de 42e plaats - een enorm grote stap - en als kwalificatiespeler de vierde ronde op Roland Garros gespeeld. Ongelofelijk, hé... Maar na zo'n seizoen moet hij natuurlijk een pak punten verdedigen, iets wat zeker door zijn hoofd spookt. Dat moet hij van zich afzetten, hij moet in de eerste plaats van zijn tennis proberen te genieten. Focussen op de week die komt en er niet bij stilstaan dat je op Roland Garros bijna 200 punten en straks op Wimbledon 100 punten moet verdedigen. "David is nog heel jong (begin dit jaar stond in de top 100 geen enkele tiener, nvdr)en pezig, al kun je aan de lichaamsbouw niet veel meer veranderen. Hier en daar wat bijwerken, meer niet. Wanneer David te veel op pure kracht zou trainen, dan zal hij aan explosiviteit en soepelheid inboeten, waardoor zijn slagen geforceerder en minder zuiver zullen zijn. Hij heeft een goede versnelling, vooral omdat zijn timing uitstekend is. "David is vinnig, heeft een vrij degelijke service - zonder dat hij twee aces per game slaat - en een bijzonder goede backhand langs de lijn. Ik zie weinig werkpunten, tenzij misschien dat hij de bal sneller achter de bots moet proberen te nemen, iets waar ze mee bezig zijn (Goffin wordt gecoacht door Reginald Willems, nvdr). Hij mag in ieder geval geen twee, drie meter achter de baseline kruipen, want daar heeft hij het lichaam niet voor." Braeckman: "Kirsten, die in 2003 wereldkampioene bij de juniores werd, heeft heel veel blessures gehad. Zéker niet te onderschatten. Een geblesseerde voetballer wordt verder betaald, terwijl een tennisser in zulke periodes niets verdient. Dat de Vlaamse Tennisvereniging vorig seizoen de steun aan Kirsten opzegde, was een klap, zeker na haar lichamelijke problemen (in april 2012 werden bloedklonters in de kuit gevonden, waardoor ze maanden aan de kant moest blijven, nvdr). Ik denk niet dat een klein tennislandje de luxe heeft om iemand die rond de 200e plaats staat, niét meer te steunen. "Kirsten tennist momenteel zeker niet op revanche, ik denk alleen dat ze zich bij een persoonlijke aanpak beter voelt. Een eigen kinesist, David Bombeke, die ook de trainingsschema's uitschrijft, haar sponsor Jean-Pierre Heynderick die haar altijd heeft gesteund, en natuurlijk Kim, die een jarenlange vriendin is en bij wie ze altijd terechtkan. Kim reisde onlangs mee naar het toernooi in Rome, vanaf Parijs ga ik een paar weken met Kirsten op pad. Ze heeft het gevoel dat ze omringd wordt door mensen die haar steunen en dat merk je op de court. "Ze maakte een enorme sprong. Vorig jaar won ze in juli in Rebecq een 25.000-dollartoernooi, terwijl ze straks in Parijs en Wimbledon reekshoofd is. Zo snel kan het gaan. (lacht) Ik denk dat ze in de top twintig kan duiken, want in vergelijking met andere meisjes heeft Kirsten enorm veel talent. Heel handig, een speelster die haar gebrek aan power compenseert door tactisch slim te spelen en zich aan de tegenstander aan te passen. De bal laag houden met haar slice - iets waarop de hard hitters maar moeilijk een antwoord vinden - een dropshotje spelen... Ze kan het iedereen, op gelijk welke ondergrond, lastig maken. Behalve dan misschien Maria Sjarapova op hard court, die te hard en te precies slaat. "Ik moedig die manier van spelen aan, ook omdat ze niet het lichaam heeft om, zoals Kim vroeger, elke bal hard te slaan. Haar arm is nog altijd niet honderd procent in orde - ze heeft wat last van een tenniselleboog - en dat zal altijd een zwak punt blijven, maar met verstevigende oefeningen heeft Kirsten de pijn onder controle. Heel professioneel: altijd goed opwarmen, cooling down, alles geven op training. Ze lééft voor haar sport, waarmee ze per dag toch tussen de zes en acht uur bezig is." Braeckman: "Yanina heeft misschien iets minder talent, maar compenseert dat met een enorme werkkracht. Elke dag keihard trainen om het beste uit zichzelf te halen. Eind 2011 verdween ze met een rugblessure vijf maanden uit het circuit, maar nu kruipt ze stilletjes aan weer recht. Een heel sterk lichaam, zeker voor iemand die nog zo jong is. Yanina speelde in 2009 de halve finale van de US Open en was op haar 21e nummer twaalf van de wereld, wat op die leeftijd fenomenaal was. "Speelsters als Maria Sjarapova, die op haar 17e Wimbledon won, of Monica Seles die op dezelfde leeftijd de beste was op Roland Garros, zijn nu een zeldzaamheid, vooral omdat de sport enorm veranderd is. Veel completer: tactisch - weten op welk moment van de wedstrijd je welke keuzes moet maken - maar zeker ook fysiek. Vijftien of twintig jaar geleden volstond het nog om per dag een uur te tennissen en een half uurtje te stretchen of te lopen, terwijl je nu steeds meer conditietrainers in de entourage ziet. "Yanina heeft nu opnieuw gebroken met haar coach (Vladimir Platenik, haar elfde coach in tien jaar, nvdr). Zo'n relatie moet groeien, je moet het een paar jaar de tijd geven om elkaar te leren kennen. Toen ik met Xavier begon te werken, was dat in het begin ook aftasten. Hoe wil hij trainen? Over wat moet ik spreken? Wordt hij liever met rust gelaten? Lang samenwerken met dezelfde trainer biedt een houvast. En als het eens wat minder gaat, dan mag je niet meteen de schuld bij de coach zoeken." DOOR CHRIS TETAERT - BEELDEN: IMAGEGLOBE"Ik heb trainingen meegemaakt waarop Xavier Malisse Novak Djokovic bij manier van spreken belachelijk maakte."