Wie nuchter analyseert, kan zich over deze gang van zaken niet verbazen. Iedere week weer moet het collectief bij Club Brugge het manco aan voetballend vermogen camoufleren. In tegenstelling tot Anderlecht, RC Genk en zelfs Standard heeft blauw-zwart geen smaakmakers die een wedstrijd kunnen openbreken. Dat zorgde voor zeven nederlagen in deze competitie, vier meer dan het zo bekritiseerde Anderlecht en evenveel dan een middenmoter als ... Germinal Beerschot.
...

Wie nuchter analyseert, kan zich over deze gang van zaken niet verbazen. Iedere week weer moet het collectief bij Club Brugge het manco aan voetballend vermogen camoufleren. In tegenstelling tot Anderlecht, RC Genk en zelfs Standard heeft blauw-zwart geen smaakmakers die een wedstrijd kunnen openbreken. Dat zorgde voor zeven nederlagen in deze competitie, vier meer dan het zo bekritiseerde Anderlecht en evenveel dan een middenmoter als ... Germinal Beerschot.Hoe minder individuele kwaliteit, hoe beter de organisatie moet zijn. Maar het valt kennelijk niet mee om die concentratie een heel seizoen lang op te brengen. Veel te weinig voetbalt Club Brugge zich naar overwinningen. Veel meer werkt het zich naar de zege. Dat leidt tot een grote fysieke maar vooral mentale vermoeidheid. lub Brugge is nooit een hoogburcht geweest van artisticiteit en creativiteit. Het teerde steeds op engagement en een diep in de eigenheid van de vereniging gebeitelde solidariteit. Maar steeds weer werd Club gedragen door sterke persoonlijkheden, door spelers die stimuleerden en corrigeerden en als dusdanig ook door anderen werden aanvaard. Juist dat is het probleem van de huidige kern. Club Brugge heeft niemand die het voortouw neemt. Ook Gert Verheyen niet, de niet toevallig door Trond Sollied al elf keer gewisselde aanvoerder. Leiderscapaciteiten zijn nochtans belangrijk in het voetbal dat de Noor doceert. Zijn oefenstof, zo betoogt hij bij herhaling, is erop gericht om spelers tot persoonlijkheden te laten uitgroeien en ze te leren nadenken op het veld. In moeilijke momenten zijn het de spelers die in een wedstrijd voor de oplossingen moeten zorgen, met het systeem als houvast. Maar net zoals vorig seizoen blijkt dat nu ook moeilijk : in plaats van bij een tegentreffer verder met geduld en overleg te voetballen, wordt er dan steevast naar het wapen van de lange bal gegrepen. Het bleek zondag tegen AA Gent niet voor de eerste keer. En het toont dat Club over geen dragende voetballers beschikt. Maar vrijwel uitsluitend over spelers die een geolied elftal perfect aanvullen. In die zin is het eigenlijk opmerkelijk dat de ploeg zolang mee bovenaan draait. oor de toekomst van Trond Sollied in Brugge zal het in ieder geval van essentieel belang zijn hoe de vereniging die mankementen gaat opvullen. In de bijna twee jaar durende ambtsperiode heeft de trainer niet één door hem gewenste speler gekregen. Ook Rune Lange niet, die volgens hem niet meer was dan een opportuniteit van het moment. Trond Sollied weet dat hij met de huidige groep niet meer verder geraakt. Laat staan dat hij eventueel de voorronde van de Champions League overleeft. Juist de meest pijnlijke nederlaag van het seizoen, deze in Lyon, toonde wat Club Brugge mist : klasse, koelbloedigheid en ervaring. Sollied zal het risico niet willen lopen met deze ploeg aan het kampioenenbal deel te nemen. Dat kan alleen maar zijn imago beschadigen en zijn brandende ambitie beknotten. Hij weet dat er alleen vooruitgang mogelijk is met een injectie aan talent. Anders dreigt er stagnatie. Het is afwachten in hoeverre Club Brugge op de verzuchtingen van de trainer wil of kan ingaan. In de wetenschap dat je moeilijk een seizoen kan induiken met een doelman die in augustus negendertig wordt, toont het interesse voor Geert De Vlieger. Maar het heeft ook behoefte aan een goed infiltrerende middenvelder, een snelle spits en een alternatief voor Peter Van Der Heyden : als de linksachter niet speelt, wordt de hele organisatie overhoop gegooid. In zijn transferpolitiek heeft Club Brugge de voorbije jaren steeds de weg van de voorzichtigheid bewandeld. De vroeger zo geprezen koopmanskunst zorgde hier en daar nog voor uitstekende transfers, zonder dat er risico's werden genomen. Want het spookbeeld van het dreigende faillissement in het begin van de jaren zeventig zorgt bij sommige bestuurders nog steeds voor nachtmerries.Het is logisch dat een vereniging zich niet op glad ijs wil begeven. Op voorwaarde dat men geen irreële ambities gaat koesteren en zich niet bezondigt aan het slaken van goedkope kreten.door Jacques Sys,