De telefoon rinkelt in een klein dorp, waar een zestienjarige scholier zich voorbereidt op een vakantiejob. Ineens dient zich een julistage aan bij één van de voorgangers van dit blad, Sport 80, waar de gegadigde een paar maanden eerder aan een talentenwedstrijd heeft deelgenomen.
...

De telefoon rinkelt in een klein dorp, waar een zestienjarige scholier zich voorbereidt op een vakantiejob. Ineens dient zich een julistage aan bij één van de voorgangers van dit blad, Sport 80, waar de gegadigde een paar maanden eerder aan een talentenwedstrijd heeft deelgenomen. Thuis worden de verwachtingen meteen flink getemperd. 'Verwacht er niet te veel van, je zal daar de koffie mogen zetten, de papieren klasseren en de enveloppen mogen dichtplakken, misschien zelfs de lokalen vegen.' Bij aankomst wacht een leeg bureau, zonder blik en veger, zonder koffie-apparaat. Opdracht één op dag één: ga met de lift naar de bovenste verdieping, haal op de dienst documentatie de map over Eric Gerets, neem die door, want je gaat op dag twee Gerets, één van de vice-Europees kampioenen, bij hem thuis interviewen in een reeks ' De Rode Duivels op de Praatstoel'. De fotograaf zorgt voor het vervoer van Brussel naar het Limburgse Rekem, want niemand heeft op zijn zestiende al een rijbewijs en de treinlijn Brussel-Rekem geraakt maar niet aangelegd. Gerets, die wel eens een intimiderende indruk maakt op persmensen, ontvangt de opgeschoten puber als een volwaardig reporter en antwoordt geduldig op de vragen. 'Zonder Markovic was ik een simpele voetballer' is de titel van het verhaal, dat 's anderdaags uitgetikt wordt op zo'n oude grote bak van een typemachine, waarbij vooraf gewaarschuwd wordt dat de letter 'r' het niet doet. Fijn begin met de naam Eric Gerets. Vol lof is hij over de trainer die hem heeft omgeturnd van aanvaller naar rechtsachter bij de Luikse club. Liever was Gerets naar Waterschei gegaan, biechtte hij op. Ook Club Luik en Patro Eisden informeerden. Maar het is Markovic die Gerets zegt: ' Als jij binnen tien maanden niet in de nationale ploeg staat, ken ik er niets van.' Zo gaat het ook. Wanneer Anderlechtverdediger Gille Van Binst zich voor een match tegen Nederland laat ontvallen dat men van hem niet kon verwachten dat hij zijn ploegmaat Rob Rensenbrink hard zou aanpakken, krijgt Gerets zijn kans. Uiteindelijk zou dit interview het eerste van vele zijn met Gerets. Altijd to the point, maar nooit langer dan nodig. Je hebt mensen die uren praten, maar niets zeggen, en je hebt de Geretsen die op elke vraag een antwoord geven dat je woord voor woord kunt uittypen, en er geen letter ballast bij is. Even fronst hij de wenkbrauwen wanneer bij zijn afscheid als speler van PSV dit blad het lumineuze idee heeft voor een insteek ' Gerets interviewt zichzelf. ' Je ziet hem in de kleedkamer in twee rollen zitten, die van speler en die van verslaggever. Op een dag is hij bij Lierse boos om iets wat Eddy Snelders in een interview heeft gezegd, als reactie op iets wat Gerets dan weer had gezegd. Dus geeft Gerets eerst Snelders een boete, en aansluitend zichzelf. Hilarisch is het dubbelgesprek met René Vandereycken in een lekker Italiaans restaurant in Tongeren over hoe je als trainer tactisch een match benadert. De twee kunnen het niet méér oneens zijn. 'Als je de beste bent, ga je er gewoon voor', zegt Gerets prompt. Vandereycken schudt het hoofd: 'Nee, dat doe ik niet. Als je de beste bent, wacht je af tot de ander een fout maakt.' Gerets weet niet wat hij hoort: 'Schei toch uit man!' Nooit praat Gerets iemand naar de mond. Op elke vraag geeft hij zijn uitgesproken mening. Spaarzaam zijn ze tegenwoordig, dat soort voetballers. Evenals de mogelijkheid om straks, mochten de Rode Duivels op het EK de finale halen, een nieuwe reeks Rode Duivels op de praatstoel te maken. Andere tijden zijn het.