Evergem-Center, KSC Blankenberge, Dender EH en nu adjunct van Marc Wilmots bij de Rode Duivels: de trainerscarrière van Vital Borkelmans kent een merkwaardig verloop, met bruuske niveauschommelingen. Zo was het in zekere zin ook als voetballer toen Borkelmans medio 1989 na drie jaar Waregem door Georges Leekens naar Club Brugge werd gehaald en niemand verwachtte dat hij elf seizoenen in de hoofdmacht van blauw-zwart zou standhouden. Behalve Borkelmans zelf. We herinneren ons een interview met hem, medio 1989, in zijn ouderlijk huis in de buurt van Maaseik, net voor hij aan zijn Brugs avontuur begon. Borkelmans vertelde dat hij iedere dag de hemel op zijn blote knieën dankte voor het prinsenleven dat hij mocht leiden. Hij begreep bijvoorbeeld niet waarom er bij Waregem al...

Evergem-Center, KSC Blankenberge, Dender EH en nu adjunct van Marc Wilmots bij de Rode Duivels: de trainerscarrière van Vital Borkelmans kent een merkwaardig verloop, met bruuske niveauschommelingen. Zo was het in zekere zin ook als voetballer toen Borkelmans medio 1989 na drie jaar Waregem door Georges Leekens naar Club Brugge werd gehaald en niemand verwachtte dat hij elf seizoenen in de hoofdmacht van blauw-zwart zou standhouden. Behalve Borkelmans zelf. We herinneren ons een interview met hem, medio 1989, in zijn ouderlijk huis in de buurt van Maaseik, net voor hij aan zijn Brugs avontuur begon. Borkelmans vertelde dat hij iedere dag de hemel op zijn blote knieën dankte voor het prinsenleven dat hij mocht leiden. Hij begreep bijvoorbeeld niet waarom er bij Waregem al eens werd gemopperd omdat Urbain Haesaert zo hard trainde. Het was het verhaal van een door het leven geharde man die wist wat werken was. Vier jaar zwoegen in de mijnen hadden Vital Borkelmans getekend. Hij vertelde er toen uitvoerig over. Dat hij iedere dag naar beneden ging en zich afvroeg of hij straks weer levend boven zou komen. Lang, heel lang had dat bij hem sporen nagelaten. Als hij een verkoudheid had, kwam er nog altijd stof uit zijn longen. Hij begreep niet hoe mensen dat volhielden: iedere dag tot één kilometer onder de grond dalen, dan op mekaar geperst in een treintje zitten, kilometers en kilometers rijden, telkens weer zag je de angst op ieders gezicht. Hij vertelde met ontroering over de hechte band die er toen onder de mijnwerkers bestond: iedereen werkte voor iedereen, er waren geen ruzies en irritaties, nooit had hij zo'n sfeer van eendracht en onderlinge bekommernis meegemaakt. En hij vertelde over de periode dat hij bij Patro Eisden voetbalde, als middenvelder, achter een explosieve spits die later ook international werd: Nico Claesen. Elke dag stond hij om vijf uur op, om van zes tot twee te gaan werken, dan een paar uur te slapen en vervolgens te gaan trainen. En zijn laatste werkdag in de mijnen, zo zei hij, zou hij nooit vergeten: toen kapseisde er een treinwagon waarin hij met een tiental anderen zat, het was een mirakel dat hij maar een paar schrammetjes had opgelopen. Toen Borkelmans dan medio 1986 bij Waregem aan zijn voetbalcarrière begon was hij eindelijk bevrijd van het zwarte gat, zoals hij de mijn noemde. Slechts één keer had Waregem hem gezien, toen ze Manu Karagiannis kwamen scouten en hem ook meepakten. Vital Borkelmans begon aan het seizoen als bankzitter maar kwam in de ploeg nadat Waregem in de openingswedstrijd op Club Brugge met 8-0 werd afgedroogd. Vanaf dat moment raakte zijn carrière in een stroomversnelling. Onder het commando van Urbain Haesaert, die voor iedere training met een stapel papieren onder de arm uit zijn auto stapte, volgekrabbeld met aantekeningen. Haesaert kon tijdens een match in razernij ontsteken als er wat misliep en stak ooit in een wedstrijd op Racing Jet van pure ergernis zijn vinger in de grond. Alleen bleef die vinger in een gat steken. Toen kwamen de spelers, zo vertelde Borkelmans, niet bij van het lachen. Veel twijfels hingen er toen rond de overgang van Vital Borkelmans naar Club Brugge, veel verwachtingen waren er wel over de komst van zijn ploegmaat Hans Christiaens. Die brak nooit echt door, terwijl Borkelmans al meteen een vaste stek verwierf, als vervanger van de vertrokken Dennis van Wijk. Hij voetbalde met temperament en engagement. Alleen een stille droom heeft Borkelmans nooit kunnen realiseren: ooit voor een Engelse club voetballen, in een competitie waarvan hij vond dat ze voor hem op maat geknipt was. In Engeland zou hij zich echt helemaal kunnen uitleven. Vandaag is Vital Borkelmans 49 jaar. Hij hoopt nu met de Rode Duivels een nieuw sprookje te schrijven. In de schaduw van Marc Wilmots. Als trainer leken aanvankelijk slechts weinigen in hem te geloven. Dat opboksen tegen (voor)oordelen is voor Vital Borkelmans niet nieuw: in zijn laatste jaar bij Patro Eisden kreeg hij zelfs geen contract. Pas toen Beerschot en Cercle Brugge zich rond de jaarwisseling voor hem meldden, kon er wel over een overeenkomst gepraat worden. Maar daar bedankte hij voor.