De meeste voetbalverslaggevers hebben een tribuneverleden in hun jeugd. Ook wij. Vanwege de geografische nabijheid en het succes van toen, speelde het onze zich af op de gradins van twee Brusselse grootheden: RWDM en Anderlecht. Bij de ene in de tribune, bij de ander veel vaker achter het doel, waar het flink trekken en duwen kon zijn, zeker bij Europese duels. Topduels, want Anderlecht was in de jaren zeventig en tachtig een Europes...

De meeste voetbalverslaggevers hebben een tribuneverleden in hun jeugd. Ook wij. Vanwege de geografische nabijheid en het succes van toen, speelde het onze zich af op de gradins van twee Brusselse grootheden: RWDM en Anderlecht. Bij de ene in de tribune, bij de ander veel vaker achter het doel, waar het flink trekken en duwen kon zijn, zeker bij Europese duels. Topduels, want Anderlecht was in de jaren zeventig en tachtig een Europese grootmacht. Het stuurde Real Madrid ooit met 3-0 wandelen. Het waren de hoogdagen van Frank Vercauteren, Alex Czerniatynski, Erwin Vandenbergh, Frank Arnesen en de frêle Per Frimann. Twee decennia later was de status van de club anders. Bescheidener. Jan Koller, Yves Vanderhaeghe, Besnik Hasi, Aleksandar Ilic, Olivier Doll, Patrick van Diemen, Walter Baseggio,... Minder artiesten, meer de werkers en de wroeters. Op enthousiasme, maar ook met techniek - u moet maar eens de dribbel van Ilic bekijken die aan de tweede treffer voorafging. Maar het was toch vooral dankzij een fysieke strijd op een zwaar veld. Want telkens als Real kwam, is onze indruk, lagen de grasmatten hier zompig en slijkerig en was het in onze herinnering vaak berekoud. 2-0 werd het die avond, in het begin van de 21e eeuw, twee goals in de slotfase. Ook bij het laatste bezoek van Real aan België, aan Genk, was het koud. Fernando Morientes verdiende toen bloedrood voor een aanslag op de benen van Josip Skoko (hij kwam er vanaf met geel, de scheids durfde niet). Wesley Sonck verdiende meer dan die ene gelijkmaker, hij zou nu over zichzelf zeggen: 'Die moest erin. ' KRC Genk verdiende ook meer dan dat ene punt, waardoor ze zonder zege uit de Champions League moesten stappen. De Koninklijke was bleek die avond, zoals bij alle andere bezoeken aan België die we zagen. Ook Club Brugge stuurde Real al eens op een herfstavond zonder punten naar huis: in november 1976. Het werd 2-0, met een grandioze goal van Ulrik Le Fèvre. Het kan dus. Even de weersvoorspellingen checken. Voorspelt iemand zware regenval? Greenkeeper, niet te hard uw best doen. Clubfans, maak jullie maar op voor een feestje, want Real in België, dat was nog nooit iets. Zeker niet in de winter.