Zo ook in januari 1988 toen trainer Aad de Mos met zijn manschappen op de Canarische Eilanden neerstreek, in het badplaatsje Maspalomas. Het speelde daar in het kader van een toernooi twee wedstrijden, trainde intensief op een hard veld met lavaondergrond, terwijl De Mos de gebeurtenissen met arendsogen volgde. Soms driftig ingrijpend, dan weer hartstochtelijk juichend en af en toe zijn spelers met nijdige opmerkingen uitdagend. De Mos zegt het noodzakelijk te vinden dat de spelers na hun vakantie niet weer in de gewone tredmolen belanden, maar van een privérust terechtkomen in een soort groepsrust en dat ver van huis. Vijf maanden later won KV Mechelen de Europacup voor Bekerwinnaars. In de finale werd Ajax in Straatsburg met 1-0 verslagen. De Amsterdammers waren vooraf zo zeker van de overwinning dat ze de vrouw van De Mos voor de receptie, waar de winst zou gevierd worden, hadden uitgenodigd. Van dat soort provocaties hield De Mos wel. Het maakte hem nog scherper.

Aad de Mos was ook extreem bijgelovig. Daarom trok hij één jaar later, in januari 1989, met zijn spelersgroep weer naar de Canarische Eilanden. De ploeg resideerde in hetzelfde hotel, in dezelfde kamers. Weer werden er twee vriendschappelijke wedstrijden gespeeld. Sterker zelfs: op de laatste avond gingen de spelers opnieuw in hetzelfde visrestaurant eten als het jaar voordien. Toen had de buschauffeur zich in de kronkelende straten van weg vergist en de groep op tien minuten stappen van het hotel afgezet. De Mos eiste weer dezelfde chauffeur op en verplichtte die opnieuw om verkeerd te rijden en iedereen op dezelfde plaats als het jaar voordien te deponeren. Hij bleef even lang in het restaurant, floot op een gegeven moment op de vingers, waarop de spelers zich haastig naar buiten spoedden. Het draaiboek van 1989 verschilde geen millimeter met dat van 1988.

Bijgeloof in het voetbal. Er kunnen boeken over geschreven worden. In dit geval hielp het Aad de Mos wel: KV Mechelen werd vijf maanden later kampioen. Met dank aan de Canarische Eilanden, een visrestaurant en een verstrooide buschauffeur.

Zo ook in januari 1988 toen trainer Aad de Mos met zijn manschappen op de Canarische Eilanden neerstreek, in het badplaatsje Maspalomas. Het speelde daar in het kader van een toernooi twee wedstrijden, trainde intensief op een hard veld met lavaondergrond, terwijl De Mos de gebeurtenissen met arendsogen volgde. Soms driftig ingrijpend, dan weer hartstochtelijk juichend en af en toe zijn spelers met nijdige opmerkingen uitdagend. De Mos zegt het noodzakelijk te vinden dat de spelers na hun vakantie niet weer in de gewone tredmolen belanden, maar van een privérust terechtkomen in een soort groepsrust en dat ver van huis. Vijf maanden later won KV Mechelen de Europacup voor Bekerwinnaars. In de finale werd Ajax in Straatsburg met 1-0 verslagen. De Amsterdammers waren vooraf zo zeker van de overwinning dat ze de vrouw van De Mos voor de receptie, waar de winst zou gevierd worden, hadden uitgenodigd. Van dat soort provocaties hield De Mos wel. Het maakte hem nog scherper. Aad de Mos was ook extreem bijgelovig. Daarom trok hij één jaar later, in januari 1989, met zijn spelersgroep weer naar de Canarische Eilanden. De ploeg resideerde in hetzelfde hotel, in dezelfde kamers. Weer werden er twee vriendschappelijke wedstrijden gespeeld. Sterker zelfs: op de laatste avond gingen de spelers opnieuw in hetzelfde visrestaurant eten als het jaar voordien. Toen had de buschauffeur zich in de kronkelende straten van weg vergist en de groep op tien minuten stappen van het hotel afgezet. De Mos eiste weer dezelfde chauffeur op en verplichtte die opnieuw om verkeerd te rijden en iedereen op dezelfde plaats als het jaar voordien te deponeren. Hij bleef even lang in het restaurant, floot op een gegeven moment op de vingers, waarop de spelers zich haastig naar buiten spoedden. Het draaiboek van 1989 verschilde geen millimeter met dat van 1988. Bijgeloof in het voetbal. Er kunnen boeken over geschreven worden. In dit geval hielp het Aad de Mos wel: KV Mechelen werd vijf maanden later kampioen. Met dank aan de Canarische Eilanden, een visrestaurant en een verstrooide buschauffeur.