Toen de matchfixingbom ontplofte, had iedereen het gevoel dat KV Mechelen met een enorme smoking gun in zijn hand stond te koekeloeren op de plaats van delict. Een halfjaar later is er veel over geschreven en gezegd maar het beeld van die smoking gun is er nog steeds. Tot nu komt er uit het beschuldigde kamp amper een poging om het verhaal te weerleggen, af en toe horen we een 'wij zijn niet schuldig', meer niet.

De algemene perceptie is ondertussen dat er is gekozen de zaak zolang mogelijk te rekken of foutjes te vinden in de procedure. Ik vrees dat deze tactiek veel grotere wonden slaat dan KV beseft. Het muilkorft al een halfjaar iedereen die er wat over wil zeggen, tegenstanders, eigen spelers en coach, de pers. De sportpagina's kleuren nog steeds euforisch geel-rood. Wouter Vrancken moet zwijgen over zijn eigen bestuur en mag zich enkel laatdunkend uitlaten over dat van een ander. De spelers werden voorzien van extra grinta door ze in een slachtofferrol te duwen. De supporters worden uitgestuurd als bloedhonden en moeten bijten naar alles wat er over de zaak in hun nadeel wordt gezegd. Er wordt geroepen 'met zijn allen' en tegelijkertijd gezegd dat de club niet mag lijden onder de fouten van het bestuur. De clubs die mee in de zaak worden gesleurd, worden geacht hun mening voor zich te houden. De crapuleuze voetbalbond en de Walen zijn de obligate bliksemafleiders...

Het is een triest slagveld. De keuze van Malinwa om te zwijgen en het in de rechtszaal uit te vechten lijkt op de tactiek van de meedogenloze multinational met een advocatenleger, dat vaak letterlijk en figuurlijk over lijken gaat. Het voetbal verdient zo'n aanpak niet, het blijft tot nader order de belangrijkste bijzaak ter wereld en volksontspanning numero uno. Een mooie club als KV Mechelen zal het snel worden vergeven als ze schuldig is. Maar als ze haar onschuld wil bewijzen, moet het snel met een goed verhaal komen of die mooie reputatie gaat eraan.

Toen de matchfixingbom ontplofte, had iedereen het gevoel dat KV Mechelen met een enorme smoking gun in zijn hand stond te koekeloeren op de plaats van delict. Een halfjaar later is er veel over geschreven en gezegd maar het beeld van die smoking gun is er nog steeds. Tot nu komt er uit het beschuldigde kamp amper een poging om het verhaal te weerleggen, af en toe horen we een 'wij zijn niet schuldig', meer niet. De algemene perceptie is ondertussen dat er is gekozen de zaak zolang mogelijk te rekken of foutjes te vinden in de procedure. Ik vrees dat deze tactiek veel grotere wonden slaat dan KV beseft. Het muilkorft al een halfjaar iedereen die er wat over wil zeggen, tegenstanders, eigen spelers en coach, de pers. De sportpagina's kleuren nog steeds euforisch geel-rood. Wouter Vrancken moet zwijgen over zijn eigen bestuur en mag zich enkel laatdunkend uitlaten over dat van een ander. De spelers werden voorzien van extra grinta door ze in een slachtofferrol te duwen. De supporters worden uitgestuurd als bloedhonden en moeten bijten naar alles wat er over de zaak in hun nadeel wordt gezegd. Er wordt geroepen 'met zijn allen' en tegelijkertijd gezegd dat de club niet mag lijden onder de fouten van het bestuur. De clubs die mee in de zaak worden gesleurd, worden geacht hun mening voor zich te houden. De crapuleuze voetbalbond en de Walen zijn de obligate bliksemafleiders... Het is een triest slagveld. De keuze van Malinwa om te zwijgen en het in de rechtszaal uit te vechten lijkt op de tactiek van de meedogenloze multinational met een advocatenleger, dat vaak letterlijk en figuurlijk over lijken gaat. Het voetbal verdient zo'n aanpak niet, het blijft tot nader order de belangrijkste bijzaak ter wereld en volksontspanning numero uno. Een mooie club als KV Mechelen zal het snel worden vergeven als ze schuldig is. Maar als ze haar onschuld wil bewijzen, moet het snel met een goed verhaal komen of die mooie reputatie gaat eraan.