'Ik voel sinds drie weken geen enkele pijn meer.' Uit de mond van Obbi Oulare is dat groot nieuws. Hij zei het voor de verplaatsing van Standard naar Club Brugge. Een Oulare die niet lijdt, dat was lang geleden. De website Transfermarkt telde zijn afwezigheden op sinds hij door Watford aan een reeks ploegen werd uitgeleend (Zulte Waregem, Willem II, Antwerp, Standard) en kwam uit op 500 dagen onbeschikbaarheid.

Is er nu een eind gekomen aan de lijdensweg? De reus glimlacht in elk geval weer en dat lijkt wel geleden van toen hij in 2015 Brugge verliet voor Watford. Hij vertrok toen met veel enthousiasme richting Premier League, nauwelijks verlamd door zijn transferprijs van 8 miljoen euro.

Flashback naar 8 december 2018. Twee weken na zijn debuut in het shirt van Standard, na een lange revalidatie volgend op een heupoperatie, maakt hij zijn eerste goal voor de Rouches, op het veld van STVV. Nu is hij zeker gelanceerd! Maar enkele dagen later breekt hij zijn been tijdens een Europa Leaguewedstrijd in Turkije. Opnieuw maanden miserie.

Afgelopen zomer was hij een van de mannen in vorm tijdens de voorbereiding. Tot hij tegen Strasbourg opnieuw geblesseerd geraakte, aan de dij ditmaal. Weer twee weken out. Pas half oktober zagen we hem dus in de ploeg. Zijn eerste volledige match speelde hij half november, tegen KV Mechelen. Stiekem had hij gehoopt al tegen Arsenal terug te zijn, maar dat lukte net niet. Tegen Frankfurt stond hij er wel en met een assist voor Maxime Lestienne had hij een voet in de zege van de Luikenaars.

Werkzekerheid

De tweede operatie aan zijn heup in de lente (eerder onderging hij er al een op zijn vijftiende) zou hem definitief verlossen van herhaaldelijke terugvallen. 'Het werd eindelijk duidelijk dat alle blessures van daaruit begonnen. Ik heb die tweede operatie lang uitgesteld, maar nu ze achter de rug is gaat het veel beter.' Minstens zes blessures aan de rechterkant kwamen voort uit een onevenwicht en een gebrek aan soepelheid. Tot de operatie in 2018 stond hij dagelijks op met pijn.

Daarnaast laat ook zijn nieuwe werkzekerheid hem een stuk rustiger leven dan de voorbije jaren. Toen hij een contract voor vijf jaar getekend had bij Watford, begreep hij al snel dat het daar moeilijk zou worden. Hij had de trainer op voorhand nooit ontmoet en vanaf de eerste training besefte Oulare dat hij niet in diens plannen paste. 'Hij kende mijn naam niet en wist zelfs niet op welke positie ik speelde. Ik trainde in de wetenschap dat ik nooit zou spelen.' Tijdens zijn uitleenbeurten stond hij onder druk, omdat zijn toekomst onzeker was. Dat is nu voorbij. 'Een voetballer verkiest altijd een club waar hij deel uitmaakt van een langetermijnproject. Ik heb bij Standard een contract van vier jaar. Het is niet meer zo dat ik een beperkte tijd heb om me te tonen voor ik terug naar Watford moet.'

Ik was ook sterk en explosief. Maar dat betaal je cash, ik heb ook heel wat spierscheurtjes gehad.' Souleymane Oulare

Al zijn zesde profclub

Nieuwe stabiliteit dus. 'Ik had mijn buik vol van het verhuizen. Dat begon al tijdens de voetbalcarrière van mijn vader. Ik ben 23 jaar en ik heb misschien al in 23 huizen gewoond. Als men me vraagt waar ik vandaan kom, zeg ik dat ik geboren ben in Waregem en nergens ben opgegroeid. Het voordeel is wel dat ik me gemakkelijk ergens aanpas en sociaal ben. Maar goed, zes clubs in vijf jaar, dat is veel te veel. Dat ik nu definitief bij Standard zit en kan werken met een trainer die me kent, is een last die van mijn schouders valt. Want telkens je van club verandert, heb je het gevoel dat je je opnieuw moet bewijzen.'

Onlangs vertelde hij over de omzwervingen toen hij nog een kind was en zijn vader voetbalde: 'Toen hij in Spanje speelde, zijn we in Las Palmas gaan wonen. Toen hij in Turkije speelde, gingen we één week op de twee naar ginder. Ook toen hij in Engeland speelde, pendelden we.' Op zijn zestiende ging hij het huis uit, tijdens zijn korte passage bij Standard. 'Op de training ging dat. Op school ook min of meer. Maar op het internaat niet. Ik voelde me daar nooit thuis, daar ben ik te veel een familiemens voor. Ik was nog niet rijp om zonder mijn ouders te leven.'

Die instabiliteit in zijn huisvesting weerspiegelde zich in de jeugdploegen waar hij voor speelde. Op zijn 23e was hij al aan zijn tiende club toe. 'In mijn jeugdjaren was ik het doorgaans altijd zelf die besloot om van club te veranderen.'

België of Guinee?

De Beloften, dat is voor hem aan afgesloten hoofdstuk ( zie kader), hij is er ook te oud voor. De Rode Duivels heeft hij in het achterhoofd. 'Had ik andere keuzes gemaakt in mijn carrière, dan was het misschien nu al zover geweest. Als ik bij Watford had kunnen spelen misschien ook.' Hij verklaarde al dat hij op een dag 'in de voetsporen van Romelu Lukaku en Christian Benteke' wil treden. Lukt dat niet, dan heeft hij een plan B: de nationale ploeg van Guinee. Hij heeft de dubbele nationaliteit en zijn vader ziet dat zeker zitten. Souleymane Oulare werd onlangs benoemd tot verantwoordelijke voor de jeugdopleiding binnen de Guinese voetbalbond. 'Ik zie mijn zoon liever voor Guinee kiezen dan voor België, maar hij moet beslissen. Daar moet hij wel geen jaren meer mee wachten. België heeft een geweldige ploeg, maar Obbi moet rekening houden met de concurrentie. Het is wel een voordeel voor hem dat Roberto Martínez de Belgische competitie op de voet volgt. Hij heeft zich al lovend uitgelaten over Obbi, dat is positief.'

Souleymane ziet gelijkenissen tussen zijn parcours en dat van zijn zoon. Ook hun fysieke en technische kwaliteiten zijn gelijkaardig. 'Ik was ook sterk en explosief. Maar dat betaal je cash, ik heb ook heel wat spierscheurtjes gehad. Vandaar dat ik meer ben gaan anticiperen en ik heb Obbi aangeraden dat ook te doen. Hij moet niet wachten tot de bal vertrokken is om zich op gang te trekken. Zo kun je die typische blessures vermijden.'

Hij zegt er ook bij dat zijn zoon nu nooit bij Standard zou spelen zonder al die fysieke kwaaltjes. 'Hij heeft alle kwaliteiten voor het hoogste niveau. Hij is snel, heeft ondanks zijn lengte een goeie techniek en hij is tweevoetig. Zonder zijn blessures had hij een ander traject gekend. Maar het is nog niet te laat, hij is nog maar 23. '

De ontgoocheling van het EK

Obbi Oulare had, samen met Yari Verschaeren, de verrassing kunnen zijn in de groep die afgelopen zomer naar het EK voor U21 in Italië trok. Hij zat in de preselectie van Johan Walem, maar die liet hem uiteindelijk thuis toen hij zijn kern van 23 bekendmaakte. Een afwijzing op de valreep, waar de lange spits maar moeilijk mee om kon gaan. In oktober vertelde hij daarover in Het Nieuwsblad: 'Ik respecteer de keuze van de bondscoach, maar ik had het heel moeilijk met de reden die hij me gaf. Ik was zogezegd fysiek niet in orde. Dat had hij dan toch al moeten weten toen hij me opriep? Zijn uitleg ontgoochelde mij.'

We confronteerden Johan Walem met dat misverstand. 'Samen met de medische staf en de fysiektrainer zijn we tot de conclusie gekomen dat hij er gewoon niet klaar voor was. Dat heeft hij zelf ook toegegeven. De zaak-Oulare is voor mij de ontgoocheling van het EK, want door hem niet mee te nemen bracht ik mezelf in de problemen, aangezien ik geen speler had met hetzelfde profiel. Kon ik het opnieuw doen, ik zou hem misschien meenemen. Maar had ik het toen gedaan, dan zou ik niet gerust geweest zijn gelet op zijn fysieke toestand bij het begin van het toernooi. In de kwalificaties had hij amper gespeeld door zijn blessures. Desondanks, ondanks het feit dat ik de groep die zich geplaatst had wilde belonen, wou ik hem toch meenemen naar Italië. Dat wil zeggen dat ik in hem geloofde. Ik gaf hem twee weken in Tubeke om weer op niveau te geraken. In onze laatste oefenmatch, in Frankrijk, heb ik hem een helft laten spelen. Hij heeft niks laten zien. Van een speler die eindelijk terugkeerde, verwachtte ik meer.'

Walem voegt eraan toe dat Standard niet ontevreden was met zijn beslissing: 'Ze wisten dat een deelname van Obbi aan het EK negatieve gevolgen dreigde te hebben voor de voorbereiding. Ik had ook geen zin om een speler na maanden van revalidatie opnieuw geblesseerd naar zijn club terug te sturen. Hij liep trouwens een spierblessure op tijdens de zomer, wat bewijst dat hij nog niet fit was. Misschien dat hij me dat altijd kwalijk blijft nemen, maar ik kon het risico niet lopen. Toen ik het hem vertelde was hij ontgoocheld, maar hij begreep het ook wel. Daarom verrassen zijn recente uitlatingen mij. Zijn carrière stopt niet met een EK U21. Ik hoop dat deze ervaring nog nuttig kan zijn voor hem. Ik weet waarover ik spreek: twee keer, in 1994 en 1998, viel ik op het laatste moment uit de kern voor het WK. Dat was verschrikkelijk op dat moment, ik zat aan de grond. Maar zulke zaken kunnen je mentaal sterker maken als je er wat afstand van neemt, er de juiste conclusies uit trekt en begrijpt dat je nog meer gefocust moet zijn.'

© BELGAIMAGE
'Ik voel sinds drie weken geen enkele pijn meer.' Uit de mond van Obbi Oulare is dat groot nieuws. Hij zei het voor de verplaatsing van Standard naar Club Brugge. Een Oulare die niet lijdt, dat was lang geleden. De website Transfermarkt telde zijn afwezigheden op sinds hij door Watford aan een reeks ploegen werd uitgeleend (Zulte Waregem, Willem II, Antwerp, Standard) en kwam uit op 500 dagen onbeschikbaarheid. Is er nu een eind gekomen aan de lijdensweg? De reus glimlacht in elk geval weer en dat lijkt wel geleden van toen hij in 2015 Brugge verliet voor Watford. Hij vertrok toen met veel enthousiasme richting Premier League, nauwelijks verlamd door zijn transferprijs van 8 miljoen euro. Flashback naar 8 december 2018. Twee weken na zijn debuut in het shirt van Standard, na een lange revalidatie volgend op een heupoperatie, maakt hij zijn eerste goal voor de Rouches, op het veld van STVV. Nu is hij zeker gelanceerd! Maar enkele dagen later breekt hij zijn been tijdens een Europa Leaguewedstrijd in Turkije. Opnieuw maanden miserie. Afgelopen zomer was hij een van de mannen in vorm tijdens de voorbereiding. Tot hij tegen Strasbourg opnieuw geblesseerd geraakte, aan de dij ditmaal. Weer twee weken out. Pas half oktober zagen we hem dus in de ploeg. Zijn eerste volledige match speelde hij half november, tegen KV Mechelen. Stiekem had hij gehoopt al tegen Arsenal terug te zijn, maar dat lukte net niet. Tegen Frankfurt stond hij er wel en met een assist voor Maxime Lestienne had hij een voet in de zege van de Luikenaars. De tweede operatie aan zijn heup in de lente (eerder onderging hij er al een op zijn vijftiende) zou hem definitief verlossen van herhaaldelijke terugvallen. 'Het werd eindelijk duidelijk dat alle blessures van daaruit begonnen. Ik heb die tweede operatie lang uitgesteld, maar nu ze achter de rug is gaat het veel beter.' Minstens zes blessures aan de rechterkant kwamen voort uit een onevenwicht en een gebrek aan soepelheid. Tot de operatie in 2018 stond hij dagelijks op met pijn. Daarnaast laat ook zijn nieuwe werkzekerheid hem een stuk rustiger leven dan de voorbije jaren. Toen hij een contract voor vijf jaar getekend had bij Watford, begreep hij al snel dat het daar moeilijk zou worden. Hij had de trainer op voorhand nooit ontmoet en vanaf de eerste training besefte Oulare dat hij niet in diens plannen paste. 'Hij kende mijn naam niet en wist zelfs niet op welke positie ik speelde. Ik trainde in de wetenschap dat ik nooit zou spelen.' Tijdens zijn uitleenbeurten stond hij onder druk, omdat zijn toekomst onzeker was. Dat is nu voorbij. 'Een voetballer verkiest altijd een club waar hij deel uitmaakt van een langetermijnproject. Ik heb bij Standard een contract van vier jaar. Het is niet meer zo dat ik een beperkte tijd heb om me te tonen voor ik terug naar Watford moet.' Nieuwe stabiliteit dus. 'Ik had mijn buik vol van het verhuizen. Dat begon al tijdens de voetbalcarrière van mijn vader. Ik ben 23 jaar en ik heb misschien al in 23 huizen gewoond. Als men me vraagt waar ik vandaan kom, zeg ik dat ik geboren ben in Waregem en nergens ben opgegroeid. Het voordeel is wel dat ik me gemakkelijk ergens aanpas en sociaal ben. Maar goed, zes clubs in vijf jaar, dat is veel te veel. Dat ik nu definitief bij Standard zit en kan werken met een trainer die me kent, is een last die van mijn schouders valt. Want telkens je van club verandert, heb je het gevoel dat je je opnieuw moet bewijzen.' Onlangs vertelde hij over de omzwervingen toen hij nog een kind was en zijn vader voetbalde: 'Toen hij in Spanje speelde, zijn we in Las Palmas gaan wonen. Toen hij in Turkije speelde, gingen we één week op de twee naar ginder. Ook toen hij in Engeland speelde, pendelden we.' Op zijn zestiende ging hij het huis uit, tijdens zijn korte passage bij Standard. 'Op de training ging dat. Op school ook min of meer. Maar op het internaat niet. Ik voelde me daar nooit thuis, daar ben ik te veel een familiemens voor. Ik was nog niet rijp om zonder mijn ouders te leven.' Die instabiliteit in zijn huisvesting weerspiegelde zich in de jeugdploegen waar hij voor speelde. Op zijn 23e was hij al aan zijn tiende club toe. 'In mijn jeugdjaren was ik het doorgaans altijd zelf die besloot om van club te veranderen.' De Beloften, dat is voor hem aan afgesloten hoofdstuk ( zie kader), hij is er ook te oud voor. De Rode Duivels heeft hij in het achterhoofd. 'Had ik andere keuzes gemaakt in mijn carrière, dan was het misschien nu al zover geweest. Als ik bij Watford had kunnen spelen misschien ook.' Hij verklaarde al dat hij op een dag 'in de voetsporen van Romelu Lukaku en Christian Benteke' wil treden. Lukt dat niet, dan heeft hij een plan B: de nationale ploeg van Guinee. Hij heeft de dubbele nationaliteit en zijn vader ziet dat zeker zitten. Souleymane Oulare werd onlangs benoemd tot verantwoordelijke voor de jeugdopleiding binnen de Guinese voetbalbond. 'Ik zie mijn zoon liever voor Guinee kiezen dan voor België, maar hij moet beslissen. Daar moet hij wel geen jaren meer mee wachten. België heeft een geweldige ploeg, maar Obbi moet rekening houden met de concurrentie. Het is wel een voordeel voor hem dat Roberto Martínez de Belgische competitie op de voet volgt. Hij heeft zich al lovend uitgelaten over Obbi, dat is positief.' Souleymane ziet gelijkenissen tussen zijn parcours en dat van zijn zoon. Ook hun fysieke en technische kwaliteiten zijn gelijkaardig. 'Ik was ook sterk en explosief. Maar dat betaal je cash, ik heb ook heel wat spierscheurtjes gehad. Vandaar dat ik meer ben gaan anticiperen en ik heb Obbi aangeraden dat ook te doen. Hij moet niet wachten tot de bal vertrokken is om zich op gang te trekken. Zo kun je die typische blessures vermijden.' Hij zegt er ook bij dat zijn zoon nu nooit bij Standard zou spelen zonder al die fysieke kwaaltjes. 'Hij heeft alle kwaliteiten voor het hoogste niveau. Hij is snel, heeft ondanks zijn lengte een goeie techniek en hij is tweevoetig. Zonder zijn blessures had hij een ander traject gekend. Maar het is nog niet te laat, hij is nog maar 23. '