Een geluk bij een ongeluk." Zo noemt de twintigjarige Yves Lenaerts het, als hij het verhaal doet van zijn geruisloze overstap twee jaar geleden van toenmalig tweedeklasser FC Turnhout naar PSV. Onder trainer Stéphane Demol had de zoon van de jeugdvoorzitter het dan al geschopt tot vaste stand-in van doelman Jan Mertens. Na tijdens de eindronde vijf wedstrijden op de invallersbank te hebben gezeten, leverden de gedwongen degradatie en een met 7-0 verloren oefenwedstrijd tegen de Uefa's van PSV een onverhoopte transfer naar Eindhoven op. Na een seizoen bij de A1 onder Willy van der Kuijlen en een half jaar bij Jong PSV onder Pim Verbeek beleefde de Belg, een fan van Michel Preud'homme, begin mei zijn vuurdoop tegen AZ. Daarna volgden wedstrijden tegen Excelsior en afgelopen weekend de confrontatie met landgenoot Thomas Buffel en Feyenoord.
...

Een geluk bij een ongeluk." Zo noemt de twintigjarige Yves Lenaerts het, als hij het verhaal doet van zijn geruisloze overstap twee jaar geleden van toenmalig tweedeklasser FC Turnhout naar PSV. Onder trainer Stéphane Demol had de zoon van de jeugdvoorzitter het dan al geschopt tot vaste stand-in van doelman Jan Mertens. Na tijdens de eindronde vijf wedstrijden op de invallersbank te hebben gezeten, leverden de gedwongen degradatie en een met 7-0 verloren oefenwedstrijd tegen de Uefa's van PSV een onverhoopte transfer naar Eindhoven op. Na een seizoen bij de A1 onder Willy van der Kuijlen en een half jaar bij Jong PSV onder Pim Verbeek beleefde de Belg, een fan van Michel Preud'homme, begin mei zijn vuurdoop tegen AZ. Daarna volgden wedstrijden tegen Excelsior en afgelopen weekend de confrontatie met landgenoot Thomas Buffel en Feyenoord. "Klinkt sprookjesachtig, vind je niet ? Maar het is tof. Weet je, het gebeurt vaak dat ik mezelf in de arm knijp om me te realiseren dat ik niet droom. Gelukkig ben ik een nuchtere Kempenzoon. Zweven is echt niet aan mij besteed. Ik weet maar al te goed dat ik deze kans pas gekregen heb door de blessures van Waterreus, Kooiman en het vertrek van Ten Rouwelaar, Budziak en Coutinho. Ik wil ze nu gewoon met beide handen grijpen. Laat me daar maar ten volle van genieten. Voor volgend seizoen heb ik mijn persoonlijke promotie toch al beet : in plaats van nummer zes in de hiërarchie word ik dan de vaste nummer drie. Laat de club als doublure voor Waterreus maar een ervarener doelman aanwerven. Ik heb nog veel te leren." Na vijf testtrainingen kreeg Lenaerts één seizoen de tijd om een volwaardig contract te versieren. Hij stopte er zelfs zijn studies voor. "In volledig overleg met mijn ouders beslisten we dat ik het een jaar mocht proberen. Ik had moderne talen-wetenschappen gestudeerd en mijn diploma behaald. Het was een berekend risico. Beter de top in Nederland dan titularis in derde klasse. Bij PSV kom je zelfs in de jeugd in een volledig professioneel kader terechtkomt. We trainden twee keer per dag en beschikten over trainers met een enorme persoonlijkheid. Het basisprincipe was duidelijk : iedereen gelijk voor de wet. Alleen op basis van je voetbalkwaliteiten kon je overleven. Niet de meest getalenteerde, maar de slimste en de sterkste jongens zouden het halen. Die boodschap heb ik altijd goed in mijn oren geknoopt."Al gauw maakte Lenaerts kennis met de moordende concurrentiestrijd, maar ook met bepaalde Nederlandse gewoonten. "Zeker de eerste maand werd ik een beetje bekeken als een indringer. Die twee andere doelmannen waren al van jongs af dikke vrienden. Ze konden het maar moeilijk verdragen dat die kleine Belg zomaar hun plaats kwam innemen. Maar van zodra je die basisplaats hebt afgedwongen, volgde de aanvaarding automatisch. Ze konden ook moeilijk anders, hé. Toch was het verschil met FC Turnhout enorm groot, ook al had ik sinds nieuwjaar meegetraind met de eerste ploeg. Ik moest meedoen met oefeningen op positiespel en mijn voetenspel verbeteren. De snelheid van uitvoering lag veel hoger, ik moest veel meer meevoetballen en kreeg bijna geen ballen te pakken met de handen. Zelfs mijn woordenschat moest ik aanpassen. Toen ik voor de eerste keer naar mijn verdedigers 'uit die backlijn' schreeuwde, luisterde er niemand. Later begreep ik dat de doelman altijd baas is in de zestien meter (lacht)." Bij de A1 van PSV, die achter Ajax en Feyenoord derde werden, speelde Yves Lenaerts bijna alle competitiewedstrijden. Het leverde hem een promotie naar Jong PSV en een profcontract tot 2004 op, met een optie voor twee jaar. Hij kwam oog in oog te staan met de Ajacieden Ahmed Mido Hossam, Nigel de Jong of Wesley Sneijder, jongens die later hun talent mochten tonen in de Champions League. "Dat had ik toch maar lekker zelf afgedwongen", vertelt hij fier. "Vooral dát stemde me bijzonder tevreden. In het begin keepte vooral Countinho veel, maar Pim Verbeek zei dat ik geduld moest oefenen, want dat mijn kans zeker nog zou volgen. Hij was blijkbaar bijzonder gecharmeerd van mijn prestaties bij het tweede. Na de verhuur van Coutinho aan FC Den Bosch kwam Kooiman, maar hij is al 32 en heeft niet echt de behoefte om met de invallers te spelen. Ik schoof dus een rij op en kreeg de kans om bij de A-kern de doelmannentrainingen van Joop Hiele te volgen. Meneer Hiddink wil immers altijd drie inzetbare keepers op training hebben." Lenaerts trok zúlke ogen. Een totaal andere wereld was het. "Sinds maart is er heel veel veranderd. Ik kreeg een eigen kastje in de kleedkamer, een trainingspak en een shirt met rugnummer 20 en mijn naam. Sindsdien had ik een gevoel van : nu gaat het grote werk eindelijk gebeuren, hier heb ik zolang voor gewerkt. Van de anonimiteit van Jong PSV op maandag naar de schijnwerpers in het weekend. Bovendien heeft Joop een heel speciale trainingsmethode. Niet vijf keer links en vijf keer rechts vallen of springen, nee, alles bij hem is gefocust op concentratie. Heel aparte oefeningen, vaak wedstrijdgericht, waarbij je ogen het spel en de eigen ploegmaats goed moeten inschatten. Fysiek lijkt het misschien allemaal minder zwaar, maar mentaal is het niet te onderschatten." PSV is een topclub. Wekelijks wordt er onder druk gevoetbald, puntenverlies is nauwelijks gepermitteerd. Lenaerts heeft weinig last van faalangst. "Ik noem het liever gezonde stress. Dat uit zich gewoonlijk voor de wedstrijd, je bent iets zenuwachtiger en moet iets vaker naar het toilet. Maar van zodra je het veld opstapt, zelfs met 35.000 toeschouwers in de tribunes, valt dat gewoon weg. Als Van Bommel of Kezman dan bij je komen en zeggen : gewoon effe lekker van genieten, jongen, voel je je in één klap sterker. Eigenlijk heb ik de kans niet gekregen om echt nerveus te worden. Op de training voor de wedstrijd tegen Excelsior, bijvoorbeeld, was er massale persbelangstelling. De trainer speelde het slim : ik mocht de dinsdag- en donderdagnamiddagtraining gewoon overslaan en thuis tot rust komen. Alles laten bezinken, het hoofd leegmaken, ontspannen. Zo kon ik me optimaal voorbereiden, al merk ik wel dat ik wat op de tippen van mijn tenen loop. Ik probeer gewoon vol te houden en mijn grenzen te verleggen." Yves Lenaerts is de exponent van de Belgische lading talenten in de PSV-opleiding. Bij de jeugd spelen er bij PSV veertig spelers. Zijn doublure op de bank is tegenwoordig ook een Belg, Nick Vermeiren, wat het totale aantal Belgen op tweeënveertig brengt. Lenaerts en Vermeiren werden dit seizoen persoonlijk begeleid door Pim Verbeek. "Kijk, zij waren gewoon toe aan een volgende stap", zegt Verbeek. "Voor elke speler hebben we een zekere vorm van carrièreplanning. Daarbij kijken we naar de individuele speler en zijn ervaring, zijn mentale weerbaarheid en fysieke mogelijkheden. We kwamen al snel tot de conclusie dat ze beiden klaar zijn voor het grote werk. Bij Yves en Nick kozen we voor een directe doorstroming, ook al werden ze geholpen door de omstandigheden. Maar het zijn wissels op de toekomst, anders neemt PSV, toch een topclub, nooit zo'n risico." Verbeek hoeft niet lang te denken over de kwaliteiten van Lenaerts. "Ho, dat is simpel ! Hij is op en top professional. Dag in, dag uit, altijd aanwezig, constant willen trainen met de gedachte beter te worden. Dat hebben Belgen iets meer dan Nederlanders, die per definitie ongeduldiger zijn. Guus, moet je weten, haalt er niet iemand bij omdat het een leuke en aardige jongen is. Je moet wel wat in huis hebben. Yves en Nick hebben zich terdege ontwikkeld. Voornamelijk in het meevoetballen boekte Yves dit seizoen enorm veel progressie. Hij is heel moeilijk te passeren, beschikt over een uitstekende reflex, is dapper in één-tegen-één-duels. Bovendien kan hij lang heel geconcentreerd blijven. Het laatste aspect, en zeker niet onbelangrijk, is dat hij persoonlijkheid heeft. In het begin van het seizoen was het nog een juniortje : iemand die net uit de jeugd kwam en bij de grote jongens kwam. Dat heeft hij bijzonder goed opgepakt. Op bijzonder korte tijd is hij man geworden.""Het komt er gewoon op aan al het goede van de laatste weken te blijven bevestigen", besluit dan weer de speler. "Ik moet nog veel vooruitgang boeken, ook al ben ik vrij allround. Vooral mijn linkse been kan beter, terwijl ik ook nog krachtiger moet worden in de duels. Met Frank Arnesen is afgesproken dat ik volgend seizoen als nummer drie aan het seizoen begin. Ik vind het al een serieuze eer dat, als we de titel pakken, ik toch mijn aandeel zal hebben. (Trots :) Dan zal die schaal ook een beetje van mij zijn, hé, en dat kunnen toch maar weinig Belgen zeggen. Als ik mij niet vergis Erik Gerets, Luc Nilis, Marc Degryse en Davy Oyen. En binnenkort Yves Lenaerts uit de Kempen. Wat een eer (lacht)!" door Frédéric Vanheule