Toen de uit New Jersey afkomstige basketbalspeler Brian Lynch (28) bijna drie jaar geleden in België neerstreek, was er geen hond die naar hem omkeek. Tegen het einde van zijn eerste seizoen in de Belgische competitie veranderde alles : een sterk spelende Lynch loodste Bree naar een eerste landstitel in het clubbestaan ... en hij leerde ene Kim Clijsters kennen. Plots was Brian Lynch een hot item in de media. Hij zat er zelf wat verveeld mee, want ondanks opnieuw een knap seizoen met Bree (tweede plaats en goede Europese campagne) vorig jaar en dit jaar, bleef Lynch 'het vriendje van Kim'. Vragen over zijn opmerkelijke relatie ging hij - al dan niet opgelegd door Clijsters' entourage - gedecideerd uit de weg in zijn contacten met de pers. "Ik moest ermee leren leven", vertelt hij. Maar die hele hetze lag eigenlijk niet in de natuur van de olijke, altijd spontane Lynch. Daarom probeerde hij er zelf ook vooral mee te lachen. Lynch : "Onlangs stond er een foto van Kim die voor mij supporterde in de krant, met als ondertitel 'de vriendin van Brian Lynch'. We hebben er allebei hartelijk om moeten lachen, dat was de eerste keer dat zij eens als 'de vriendin van' bestempeld werd in plaats van omgekeerd ... (glimlacht) al was het misschien sarcastisch bedoeld."
...

Toen de uit New Jersey afkomstige basketbalspeler Brian Lynch (28) bijna drie jaar geleden in België neerstreek, was er geen hond die naar hem omkeek. Tegen het einde van zijn eerste seizoen in de Belgische competitie veranderde alles : een sterk spelende Lynch loodste Bree naar een eerste landstitel in het clubbestaan ... en hij leerde ene Kim Clijsters kennen. Plots was Brian Lynch een hot item in de media. Hij zat er zelf wat verveeld mee, want ondanks opnieuw een knap seizoen met Bree (tweede plaats en goede Europese campagne) vorig jaar en dit jaar, bleef Lynch 'het vriendje van Kim'. Vragen over zijn opmerkelijke relatie ging hij - al dan niet opgelegd door Clijsters' entourage - gedecideerd uit de weg in zijn contacten met de pers. "Ik moest ermee leren leven", vertelt hij. Maar die hele hetze lag eigenlijk niet in de natuur van de olijke, altijd spontane Lynch. Daarom probeerde hij er zelf ook vooral mee te lachen. Lynch : "Onlangs stond er een foto van Kim die voor mij supporterde in de krant, met als ondertitel 'de vriendin van Brian Lynch'. We hebben er allebei hartelijk om moeten lachen, dat was de eerste keer dat zij eens als 'de vriendin van' bestempeld werd in plaats van omgekeerd ... (glimlacht) al was het misschien sarcastisch bedoeld." Maar laten we over basketbal praten, want door Brian Lynch enkel in verband met zijn relatie te noemen doe je hem oneer aan. De Amerikaanse forward is een meer dan behoorlijke basketbalspeler. Een alleskunner met een uiterst positieve ingesteldheid, een waardig aanvoerder die een budgettair zeer beperkt Bree verrassend naar de finale van play-offs wist te leiden. Lynch : "Aan de ene kant is die finale ook voor mij een verrassing, omdat we zo slecht begonnen aan dit seizoen. We konden niet winnen en dat was heel frustrerend. Sommige journalisten zagen ons al in de tweede klasse. En dat benadruk ik nu graag, want volgens velen waren we afgeschreven, maar wij bij Bree zagen de vooruitgang die we boekten. Vanaf de tweede ronde klikte de ploeg in elkaar.""Ja, omdat het moeilijk was om positief te blijven, ook al is dat altijd mijn levensfilosofie geweest. Negatief zijn is like a cancer. Maar dat we nu in de finale zouden staan, neen, dat had ik ook nooit verwacht. Gaandeweg het seizoen realiseerden we ons dat we bij de beste teams in de competitie behoorden. Onze speelstijl begon te renderen : een heel open aanval en een harde verdediging." "De coach heeft vastgehouden aan zijn principes van de voorbije jaren, die heel succesvol waren. Alleen duurde het een tijdje vooraleer al de nieuwe jongens het onder de knie kregen. Logisch wanneer je zeven nieuwelingen moet inpassen. Zelfs de vorige jaren kenden we altijd een moeilijke start onder Finch.""Hij speelt heel open, zonder dat hij spelers vastpint op looplijnen of posities. Ik denk dat er weinig ploegen in België zo spelen. Het vergt redelijk wat spelintelligentie van de mensen op het veld, daarom rekruteert hij daar ook naar. In zijn systeem is geen plaats voor egoïsme, dus haalt hij allemaal jongens die zich willen aanpassen. Het is veel makkelijker een hechte groep te vormen met allemaal vriendelijke, onzelfzuchtige jongens.""Ja. Op een bepaald moment hebben we erover gepraat dat ik met hem mee zou gaan, maar Bree was zo goed voor me en bovendien woont Kim hier, het voelt als een thuis voor mij en dat vind ik ook belangrijk. Misschien moet ik dit niet vertellen, maar eind vorig seizoen heerste er veel onduidelijkheid over de toekomst van Bree, er werd gesproken over degradatie. Ik zat dus eigenlijk zonder job. Ik had een titel op zak, een goede Europese campagne afgewerkt, behoorlijke statistieken op mijn cv, ik dacht : er zullen zeker wel enkele clubs komen aankloppen. Maar ik wachtte en wachtte en wachtte ... geen enkel Belgisch team bood zich aan. Ik kreeg wel aanbiedingen uit andere Europese landen, maar die waren niet van die aard dat ik alles in België zomaar zou achterlaten. Met het oog op mijn band met de coach en de familie van Kim die hier woont. Ik wilde in België blijven. "Eerlijk gezegd voelde ik me wel in mijn eer gekrenkt. Ik dacht bij mezelf : misschien ben ik dan toch niet zo goed als ik dacht, want niemand wil me. Terwijl ik zelfs einde contract was. Ik zag al mijn ploegmaats vertrekken : Travis Conlan, Yves Dupont, Julius Jenkins, Roger Huggins ... en ik bleef achter. Ik voelde me kwaad, gechoqueerd en teleurgesteld tegelijk. Het deed me realiseren hoezeer ik de coach dankbaar moest zijn, want hij zag iets in me dat de anderen blijkbaar niet zagen. Het motiveerde me om dit derde jaar bij Bree alles uit de kast te halen. Ook al dacht ik bij die slechte start : misschien hebben ze wel gelijk door die anderen te kopen en niet mij." " Bittersweet ! Dit is een heel mooie persoonlijke zege. Ook voor jongens als Jim Cantamessa, Odell Hodge en Nate Reinking is die finale een mooie revanche. Ook zij bleken niet gegeerd, alsof de vertrekkers de sterren waren en wij het opvulsel. Maar kijk, nu staan de achterblijvers wel weer in de finale." "Ik denk dat het niet slecht is dat onze wegen scheiden. Twee weken geleden had ik een emotioneel gesprek met Finch, ik vertelde hem dat ik me wel wat naakt voel nu hij vertrekt. I'm the last man standing. Natuurlijk stel ik me wel eens vragen over hoe de ploeg er volgend seizoen zal uitzien, maar de club is altijd heel open geweest over de financiële problemen en kwam altijd zijn beloftes na. Dus behoud ik ook nu het vertrouwen in hen." "Ja, ik aanvaardde het aanvoerderschap na twee jaar waarin er relatief weinig gebeurd was binnen de club. De aanvoerder moest zelden iets zeggen. Maar dit jaar liep eerst alles mis : financieel, sportief ... ik moest heel veel tussenkomen. Sommige jongens twijfelden of ze nog wilden spelen als ze niet op tijd betaald werden. Telkens wanneer ons loon tijdig op de rekening stond, was ik dus een opgelucht man.""Als de Liga slim is, trekken ze het verplichte aantal Belgen omhoog. Hoe kan je anders de Belgische jongeren motiveren ? Daarvan ben ik me heel bewust. Het feit dat we allemaal Amerikanen onder elkaar waren, veranderde de hele dynamiek van deze ploeg. Je moet je inbeelden met welke mentaliteit de meeste Amerikanen naar hier komen : ze willen een carrière uitbouwen en zoveel mogelijk geld verdienen. Als je zo negen jongens hebt rondlopen, wordt het heel moeilijk om daar een homogene groep mee te vormen. Met te veel Amerikanen zit je in principe met te veel egoïsme.""Ja, maar op dit niveau is het verschil tussen iemand die 50.000 euro of iemand die 80.000 euro verdient (per jaar, nvdr), niet zo groot. Enkel wanneer je bij de echte toppers gaat, merk je het verschil in prijskwaliteitsverhouding. Bovendien kan je pech hebben en iemand binnenhalen die de teamspirit kapotmaakt, dan ben je dus beter af met het soort spelers dat Bree aanwerft. Wederom de verdienste van de coach, die goede karakters bijeenzette. Want als je zo slecht start als wij, komt het vaak voor dat veel spelers denken : ik ga zelf iets forceren, op die manier kan ik me toch laten opmerken door mijn goede statistieken. Dat is bij ons niet gebeurd, integendeel, we leerden nog meer voor elkaar te spelen." "Ze waren zonder twijfel de meest getalenteerde ploeg en wonnen verdiend het reguliere kampioenschap. Ik weet niet echt wat er misliep in de play-offs. In de eerste wedstrijd tegen hen speelden we een superwedstrijd, die eer mogen we wel opstrijken, alles lukte die avond. In de tweede wedstrijd lagen de waardeverhoudingen 'normaler' en toch haalden we het op het einde.""Ik denk dat we een goede kans maken. Onze ploeg staat nu sterker dan een maand geleden, toen we nog van hen verloren. Maar zij kunnen hetzelfde beweren. Het zal er dus zeker om spannen.""Dat komt omdat sommige jongens nu pas op hun echte waarde spelen. Jeff Horner en Kelvin Torbert, om er twee te noemen. Ik vind het een schande - en schrijf dat maar in vette drukletters - dat Torbert niet eens genomineerd was voor de MVP-trofee. Die jongen werkt zich elk wedstrijd de ziel uit zijn lijf, zowel offensief als defensief. Een groot talent en nu hij in de halve finale tegen Charleroi 36 punten maakte, zien de mensen dat pas. Het is leuk zulke jongens te zien openbloeien. Twee jaar geleden was het al een verrassing dat we de titel pakten, maar die verbazing zou nu nog groter zijn, aangezien we in november nog onderaan bengelden." "Juist daarom hecht ik zoveel waarde aan wat Bree me biedt : een thuis. Het was kwestie van die ooit te vinden. Ook al mis ik de Verenigde Staten soms, maar dat maak ik tijdens de zomermaanden goed. En wellicht wordt dat in de toekomst wel opnieuw mijn thuis ... maar voorlopig ligt mijn toekomst hier. Ik voel me bijzonder goed in België.""Dat klopt niet helemaal. Ik slaag er toch meestal in om privé en werk gescheiden te houden. Ik praat er ook niet te vaak over omdat ik begrijp dat Kim een speciale figuur is voor de Belgen.""Nee ... daar lachen we nu nog geregeld om. (glimlacht) Ik volgde het tennis niet zo, ik kende enkel Venus en Serena Williams. Maar toen ik met Kim uitging, realiseerde ik me dat het iets zou veranderen en dat ik daarmee zou moeten leren leven. Mocht ik met een onbekend meisje verloofd zijn, dan zou niemand me naar privésituaties vragen, dat probeer ik nu dus ook zo te houden. En zij ook. Je ziet in sommige magazines wel eens koppels alles uit de doeken doen, dat zijn dingen die ik niet snap. Ik heb er geen enkele behoefte aan om de mensen mee te delen wat er allemaal in onze woonkamer staat." "Ik lachte daar eens mee. Overal waar ik vernoemd werd, was ik 'de vriend van Kim Clijsters', ik was niet Brian Lynch voor hen.""Als je het niet erg vindt, antwoord ik daar liever niet op. Dat zijn haar zaken.""Zoals ik zei, daar heb ik het liever niet over.""Ja, veel leuke dingen om naar uit te kijken. Een zoete zege voor me na de moeilijke periode in het tussenseizoen."door matthias stockmans