Met de nodige luister werd Francky Dury vorige week als de nieuwe trainer van Zulte Waregem binnengehaald. Naast hem zat voorzitter Willy Naessens te glimmen van trots. Ook sterke man Patrick Decuyper, die een paar weken geleden nog vertelde dat het voor de ontwikkeling van een club belangrijk is dat je een trainer hebt die zowel in goede als in slechte tijden aanblijft, leek zich best in een terugkeer van Dury te kunnen vinden.

Na het ontslag van Hugo Broos, op 23 mei, wilde Decuyper niet wachten toen hij Dury aansprak, maar die hield de boot af omdat hij een overeenkomst had met Club Brugge. Hij hoopte op een overgang naar het Jan Breydelstadion, ook nadat de supporters zich op de laatste speeldag van de competitie categoriek tegen hem keerden. Decuyper legde daarop bliksemsnel Darije Kalezic vast en overgoot diens kwaliteiten met de nodige superlatieven. Uitgerekend op de dag dat Club bekendmaakte met Adrie Koster te willen doorgaan, presenteerde Zulte Waregem de Bosniër als nieuwe trainer. Dury bleef verweesd achter. Thuis verbeet hij zijn ontgoocheling, interviews wilde hij niet geven. De wonde zat te diep en het helingsproces zou een tijd duren. Tot er alsnog een vangnet kwam en Dury technisch directeur kon worden bij de voetbalbond. Een geschenk uit de hemel voor een man die de muren begon op te lopen. Loyaliteit is dan wel het minste wat je mag verwachten.

Trainers klagen er vaak over dat ze als wegwerpartikelen worden beschouwd en nooit op termijn kunnen werken. Toen Francky Dury bij de voetbalbond ook de beloften onder zijn hoede mocht nemen, was hij dankbaar voor deze nieuwe kans. Hij kon participeren in de toekomst van het Belgische voetbal en dat gaf hem een grote voldoening. Bovendien ging het hier ook over een project op termijn, over iets dat niet werd gestuurd door de waan van de dag.

In de voetballerij wordt veel prietpraat verteld. Vanaf het moment dat Zulte Waregem in de rangschikking afgleed, was Francky Dury van op afstand een aandachtige waarnemer. Hij dook zelfs al eens in het Regenboogstadion op en had contact met mensen uit de sportieve staf. Toen Willy Naessens dan, heel ongelukkig, in de media riep dat er na de wedstrijd op Club Brugge een analyse zou komen, werd de nieuwe marsroute voorbereid. Officieel heet het dat er vorige week donderdag met Dury een akkoord werd bereikt. Eén dag later sprak Dury op een persconferentie met de nodige pathetiek over een 'verschroeiende keuze'.

Zo toonde de voetballerij zich net voor de jaarwisseling in haar ware gedaante: een wereldje dat geregeerd wordt door opportunisme, waarin mensen zich in allerhande bochten wringen om zich schoon te praten en waarin men niet bang is om een stukje theater op te voeren. Dat je een job verlaat bij de voetbalbond nog voor je er echt aan begon, getuigt niet van veel fatsoen. Maar ook de KBVB verliest moreel gezag als je iemand zo gemakkelijk laat vertrekken. Hoe moet je dan nog lessen geven in ethiek?

Het is nog maar de vraag of Francky Dury bij Zulte Waregem weer zal kunnen functioneren zoals vroeger. Toen had hij alle touwtjes stevig in handen en spande hij de discipline zo strak aan dat zijn opvolger haast gedoemd was om te mislukken. Spelers werden weleens moe van zijn dwingende aanwezigheid en vonden het hoog tijd voor een nieuw tijdperk. Nu wordt er teruggegrepen naar het verleden. Iedereen weet wat er van Dury wel en niet kan worden verwacht. De huidige kern telt nog altijd negen voetballers die al onder hem werkten. Los daarvan zullen persoonlijkheden als technisch manager Hans Gillhaus, vreemd genoeg met vakantie toen de club in brand stond en Dury werd voorgesteld, en assistent-trainer Peter Boeve zich door Dury niet de les laten lezen. Dat kan niet anders dan tot een breuk leiden.

Francky Dury heeft het voordeel dat het met Zulte Waregem niet slechter kan gaan dan op dit moment. De ploeg is op de dool. Op korte termijn kan hij iets rechttrekken. Toch zet het aan het denken dat een club die voor de competitie zo hoog van de toren blies en over nieuwe accenten praatte, nu moet teruggrijpen naar een geromantiseerd verleden, mee geregisseerd door een voorzitter die zijn vriend weer in de armen wil sluiten. Het toont dat Zulte Waregem het provincialisme nog niet is ontstegen.

DOOR JACQUES SYS

Er wordt veel prietpraat verteld.

Met de nodige luister werd Francky Dury vorige week als de nieuwe trainer van Zulte Waregem binnengehaald. Naast hem zat voorzitter Willy Naessens te glimmen van trots. Ook sterke man Patrick Decuyper, die een paar weken geleden nog vertelde dat het voor de ontwikkeling van een club belangrijk is dat je een trainer hebt die zowel in goede als in slechte tijden aanblijft, leek zich best in een terugkeer van Dury te kunnen vinden. Na het ontslag van Hugo Broos, op 23 mei, wilde Decuyper niet wachten toen hij Dury aansprak, maar die hield de boot af omdat hij een overeenkomst had met Club Brugge. Hij hoopte op een overgang naar het Jan Breydelstadion, ook nadat de supporters zich op de laatste speeldag van de competitie categoriek tegen hem keerden. Decuyper legde daarop bliksemsnel Darije Kalezic vast en overgoot diens kwaliteiten met de nodige superlatieven. Uitgerekend op de dag dat Club bekendmaakte met Adrie Koster te willen doorgaan, presenteerde Zulte Waregem de Bosniër als nieuwe trainer. Dury bleef verweesd achter. Thuis verbeet hij zijn ontgoocheling, interviews wilde hij niet geven. De wonde zat te diep en het helingsproces zou een tijd duren. Tot er alsnog een vangnet kwam en Dury technisch directeur kon worden bij de voetbalbond. Een geschenk uit de hemel voor een man die de muren begon op te lopen. Loyaliteit is dan wel het minste wat je mag verwachten. Trainers klagen er vaak over dat ze als wegwerpartikelen worden beschouwd en nooit op termijn kunnen werken. Toen Francky Dury bij de voetbalbond ook de beloften onder zijn hoede mocht nemen, was hij dankbaar voor deze nieuwe kans. Hij kon participeren in de toekomst van het Belgische voetbal en dat gaf hem een grote voldoening. Bovendien ging het hier ook over een project op termijn, over iets dat niet werd gestuurd door de waan van de dag. In de voetballerij wordt veel prietpraat verteld. Vanaf het moment dat Zulte Waregem in de rangschikking afgleed, was Francky Dury van op afstand een aandachtige waarnemer. Hij dook zelfs al eens in het Regenboogstadion op en had contact met mensen uit de sportieve staf. Toen Willy Naessens dan, heel ongelukkig, in de media riep dat er na de wedstrijd op Club Brugge een analyse zou komen, werd de nieuwe marsroute voorbereid. Officieel heet het dat er vorige week donderdag met Dury een akkoord werd bereikt. Eén dag later sprak Dury op een persconferentie met de nodige pathetiek over een 'verschroeiende keuze'. Zo toonde de voetballerij zich net voor de jaarwisseling in haar ware gedaante: een wereldje dat geregeerd wordt door opportunisme, waarin mensen zich in allerhande bochten wringen om zich schoon te praten en waarin men niet bang is om een stukje theater op te voeren. Dat je een job verlaat bij de voetbalbond nog voor je er echt aan begon, getuigt niet van veel fatsoen. Maar ook de KBVB verliest moreel gezag als je iemand zo gemakkelijk laat vertrekken. Hoe moet je dan nog lessen geven in ethiek? Het is nog maar de vraag of Francky Dury bij Zulte Waregem weer zal kunnen functioneren zoals vroeger. Toen had hij alle touwtjes stevig in handen en spande hij de discipline zo strak aan dat zijn opvolger haast gedoemd was om te mislukken. Spelers werden weleens moe van zijn dwingende aanwezigheid en vonden het hoog tijd voor een nieuw tijdperk. Nu wordt er teruggegrepen naar het verleden. Iedereen weet wat er van Dury wel en niet kan worden verwacht. De huidige kern telt nog altijd negen voetballers die al onder hem werkten. Los daarvan zullen persoonlijkheden als technisch manager Hans Gillhaus, vreemd genoeg met vakantie toen de club in brand stond en Dury werd voorgesteld, en assistent-trainer Peter Boeve zich door Dury niet de les laten lezen. Dat kan niet anders dan tot een breuk leiden. Francky Dury heeft het voordeel dat het met Zulte Waregem niet slechter kan gaan dan op dit moment. De ploeg is op de dool. Op korte termijn kan hij iets rechttrekken. Toch zet het aan het denken dat een club die voor de competitie zo hoog van de toren blies en over nieuwe accenten praatte, nu moet teruggrijpen naar een geromantiseerd verleden, mee geregisseerd door een voorzitter die zijn vriend weer in de armen wil sluiten. Het toont dat Zulte Waregem het provincialisme nog niet is ontstegen. DOOR JACQUES SYSEr wordt veel prietpraat verteld.