Donderdag 1/7

In Oostende zal het er snel tegen zitten. Dat hoeft niet te verwonderen, in een stad waar Johan Vande Lanotte zijn schrikbewind ontplooit. Een nieuwe voorzitter voor KVO ! De oude is er nog altijd een beetje, maar heeft in de praktijk niets meer te zeggen. Ook dat is in Oostende een beproefd recept.
...

In Oostende zal het er snel tegen zitten. Dat hoeft niet te verwonderen, in een stad waar Johan Vande Lanotte zijn schrikbewind ontplooit. Een nieuwe voorzitter voor KVO ! De oude is er nog altijd een beetje, maar heeft in de praktijk niets meer te zeggen. Ook dat is in Oostende een beproefd recept. Wij denken hierbij aan de ooit zo roemrijke basketbalclub, die van de ene miserie in de andere sukkelt sinds Vande Lanotte vader-voorzitter Rudolf Vanmoerkerke de deur uit werkte en zijn eigen vrouw, zijn vierde en op twee na laatste, als fors bezoldigd General Coordinator aanstelde. U zult het niet geloven, maar dat heeft ons zodanig geschokt dat wij er vorig jaar een mooi boek over geschreven hebben. Waarvan trouwens nog enkele exemplaren beschikbaar zijn. Het afgelopen rampzalige seizoen van Telindus Oostende staat daar met een pijnlijke precisie in voorspeld. Het adagium 'voorspel nooit iets in de sport' gaat niet op voor basketbal, dat om wel meer redenen buiten het normale spectrum valt. Maar blijven we bij het voetbal. Franklin Sleuyter, hoofdsponsor en algemeen directeur, heeft in de praktijk al een paar jaar geleden het bewind overgenomen van Eddy Vergeylen. Dat is allemaal goed in derde en tweede, om de financiën van de club weer in orde te brengen, maar nu KVO terug in eerste speelt, hadden wij Vergeylen graag in ere hersteld gezien. Die Sleuyter doet in S/VM wel hard zijn best om als een verstandig en daadkrachtig man over te komen, maar welke voetbalclub is gediend met een verstandige voorzitter ? 'Hij wil niets meer horen over kabeljauwen die geen toegangstickets kopen', lezen wij in de inleiding van het artikel, en meteen is onze argwaan gewekt. Dat van die kabeljauwen, soms waren het pladijzen, behoort tot het erfgoed van de club. Zoals men zijn vlag heeft, zijn clublied, en zijn vergeelde portretten in de bestuurskamer, zo heeft een club die naam waard ook een leuze. Tene quod bene (Beerschot). Waar een wil is, is een weg (Racing Mechelen). Waar Willy weg is (KV Mechelen). Of : in vino veritas (Sint-Truiden). Dat hij nog nooit een pladijs op zijn tribune had zien zitten, zoals Vergeylen graag herhaalde, is van het niveau van ''t En is van u hiernedewaard, geschilderd noch geschreven, van u, myn kleene moederken, geen beeltenis gebleven'. Een dergelijke spreuk koestert men, te genen tijde zal men er publiekelijk afstand van nemen. Leve de pla-dijs van Vegeylen. 'Hij is altijd met vakantie', klaagt de nieuwe voorzitter over de oude. En dan ? Jan Peeters is ook altijd met vakantie, en die is wel voorzitter van de bond. Eddy Vergeylen was een geschenk voor de journalisten. Wij herinneren ons een interview toen Oostende begin jaren negentig weer in eerste was geraakt, en daar met de Polen Janik en Swietek onder trainer Raoul Peeters een uitstekende start nam. Na tien speeldagen derde alstublieft, achter Anderlecht en Club Brugge. Nadat Vergeylen zijn trainer een beetje lof had toegezwaaid, haastte hij zich er uit eigen beweging aan toe te voegen : 'Maar pas op, hij heeft ook zijn slechte kanten.' Waarna hij een uur de tijd nam om daar eens enkele voorbeelden van te geven. Dat hij geen hinterland had voor zijn club, was het terecht bereden stokpaardje van Vergeylen. Telkens weer vond hij een kleurrijke manier om dat uit te drukken. Zoals dit pareltje, toen hij kloeg dat de plaatselijke bevolking vooral bestond uit oude mensen, die op koude zaterdagavonden niet naar een voetbalstadion afzakken : 'Oostende is een stad waarvan vijftig procent van de bevolking vanaf zeven uur voor de tv zit, met zijn valse tanden in een glas water. Alleen de dokters worden hier rijk.'Zo iemand zien wij graag aan het hoofd van zijn troepen het terrein opmarcheren, zoals de voorzitter steevast deed, in de volle spots recht naar de middencirkel. En bij het eindsignaal meteen het veld weer op om de jongens te troosten, en de referee de zeewind van voren te geven. Als wij ons niet vergissen is Vergeylen een tapijtenhandelaar. Sleuyter is een bouwondernemer, het zou weer eens moeten lukken. door Koen Meulenaere'Leve de pladijs van Vergeylen.'