Wanhopen ? Dat valt volgens Marco Ingrao, vers vanuit Italië bij Lierse binnengevallen, nogal mee. "Ik hoor dikwijls zeggen dat Lierse niet de slechtste ploeg van de eerste klasse is en dat we gewoon bij een clubje van een vijftal teams horen die tot de laatste snik zullen moeten vechten voor het behoud. In zo'n lang gevecht is het net belangrijk om nooit de hoop te verliezen en niet te bezwijken onder de stress."
...

Wanhopen ? Dat valt volgens Marco Ingrao, vers vanuit Italië bij Lierse binnengevallen, nogal mee. "Ik hoor dikwijls zeggen dat Lierse niet de slechtste ploeg van de eerste klasse is en dat we gewoon bij een clubje van een vijftal teams horen die tot de laatste snik zullen moeten vechten voor het behoud. In zo'n lang gevecht is het net belangrijk om nooit de hoop te verliezen en niet te bezwijken onder de stress." Natuurlijk had Ingrao schrik dat hij bij een dode of dan toch ten dode opgeschreven club zou belanden. Niet dus, zo werd hij gewaar. "Een gesprek met de voorzitter bracht me op andere gedachten : Lierse wil weer op een positieve manier in het nieuws komen. En als ik zie hoe iedereen op training werkt, dan zeg ik : er zit nog heel veel leven in deze club. Je merkt dat ook aan de supporters : ze laten ons geen moment in de steek. Dat ze hier de trainer nog niet aan de kant hebben geschoven, wijst erop hoeveel vertrouwen er nog in Lierse steekt. René Trost blijft bij positief, constructief voetbal. Op een dag moet het er gewoon uitkomen. Wat niet belet dat ik hoop dat ze er tijdens de winterstop nog één of twee spelers bij halen. Liefst jongens met ervaring, want we hebben een jong team. Met mijn 24 jaar ben ik bij Lierse een van de oudere spelers." Marco Ingrao werd gevormd bij FC Luik, brak door bij Racing Genk, zakte met Bergen naar de tweede klasse en versierde vervolgens een interessante transfer naar Vicenza. "Ik ben in Sicilië geboren. Ook al kwam ik al op mijn derde naar België, in Italië gaan voetballen was natuurlijk een droom die waar werd."Het viel dik tegen. Het leven én het voetbal. "Mijn vrouw, nochtans net als ik van Italiaanse origine, en ik ondervonden vlug dat we ons in België beter voelen", zegt Ingrao, die trouwens de Belgische nationaliteit heeft. "En sportief was het een ramp. Niet één keer werd ik van bij het begin van een wedstrijd opgesteld. De trainer behield het vertrouwen in zijn basisspelers. Ik vroeg me af waarom ze me eigenlijk hadden gekocht."Ingrao had bij Vicenza een contract voor zes maanden met een optie op verlenging getekend. Van een verlenging kon uiteraard geen sprake zijn. Intussen had hij al een akkoord met Genua bereikt. "Alles was al getekend, maar de club wou de papieren slechts versturen in het geval van een verwijzing naar de Serie B. Toen dat gebeurde, was er al een andere trainer en die wilde me er niet bij. Tja, toen stond ik eigenlijk op straat."Niet dat hij Lierse als een stap achteruit beschouwt, maar de gedachte aan Italië laat Ingrao niet los. "Genua, dat zag ik zeker zitten. Ze spelen geregeld voor 45.000 mensen. Nu goed, ik blijf er niettemin van dromen ooit nog eens in de Serie A te voetballen en het op te nemen tegen Juventus, mijn lievelingsclub. Kijk maar eens naar Gaby Mudingayi, overigens een vriend van mij. Men dacht dat hij in de anonimiteit van de Serie B zou verzeilen, maar intussen groeide hij uit tot een van de basispionnen van Lazio Roma. Het loopt met mijn loopbaan niet zo snel als ik had gehoopt of als velen hadden voorspeld, maar eigenlijk sta ik nog altijd maar aan het begin van mijn carrière." PATRICE SINTZEN