September 2008, Belgian Open, Duffel. Het deelnemersveld is indrukwekkend: ex-wereldkampioenen Shaun Murphy, John Parrot, Mark Selby en KenDoherty, plús Luca Brecel, een amper 13 jaar oude Limburgse knaap die al geregeld een maximale 147-break uit zijn mouw schudt en zelfs een century (100 punten) met zijn rechter- én linkerhand kan scoren. Kenners voorspellen hem dan ook een gouden toekomst: "De vraag is niet óf hij ooit de wereldtitel pakt, maar wanneer." Chris Henry, dan coach van zevenvoudig wereldkampioen Stephen Hendry, plakt er zelfs een jaartal op: 2014.
...

September 2008, Belgian Open, Duffel. Het deelnemersveld is indrukwekkend: ex-wereldkampioenen Shaun Murphy, John Parrot, Mark Selby en KenDoherty, plús Luca Brecel, een amper 13 jaar oude Limburgse knaap die al geregeld een maximale 147-break uit zijn mouw schudt en zelfs een century (100 punten) met zijn rechter- én linkerhand kan scoren. Kenners voorspellen hem dan ook een gouden toekomst: "De vraag is niet óf hij ooit de wereldtitel pakt, maar wanneer." Chris Henry, dan coach van zevenvoudig wereldkampioen Stephen Hendry, plakt er zelfs een jaartal op: 2014. Wat daarna volgt, is u allicht bekend. In 2012 kwalificeert de dan 17-jarige Brecel, intussen gecoacht door... Chris Henry, zich als jongste ooit voor het WK, al verliest hij er in de eerste ronde wel kansloos tegen Steven Maguire. Later dat jaar doet 'The Kid' nog meer monden openvallen wanneer hij de kwartfinale van het UK Championship bereikt en tegen Shaun Murphy op één pot van de halve finale strandt. De twee volgende jaren raakt Brecel echter verdwaald in de doolhof der verwachtingen én verleidingen. Een stuurloos schip dat pas in de zomer van 2014 zijn kompas en koers terugvindt. Eind februari staan de zeilen zelfs weer helemaal bol wanneer The Belgian Bullet - zijn nieuwe bijnaam - in de Welsh Open Mark Selby, Ricky Walden en Robert Milkins, de nummers een, negen en vijftien van de wereld, uitschakelt en de halve finale haalt. Het eerste ankerpunt van een comeback die in de kwalificaties voor het WK in Sheffield een vervolg moet krijgen. Belangrijkste matrozen op Brecels schip richting wereldtop: manager/ sponsor Lode Colson, zijn vaste trainer Danny Moermans en (mental) coach Chris Henry. Opnieuw, want de Engelsman, die al bijna 25 jaar in Varsenare woont, was na 2012 uit beeld verdwenen. Tot Colson hem in september 2014 opbelde. "Lode wilde mij weer aan boord", vertelt Henry, "en wat ik vooral graag hoorde: Luca zou er weer voluit voor gaan na twee verloren jaren. Te vlug succes, interesses in andere zaken, geen passie meer... - niet onlogisch voor een tiener. Zo gingen onze wegen uiteen. Waarom mijn tijd verspillen als Luca niet hard meer wilde werken... Bovendien ging ik in maart 2013 aan de slag met Shaun Murphy, die in een diepe crisis zat en veel aandacht nodig had." Brecels teruggevonden motivatie deed Henry (50) echter weer overstag gaan. "Luca vertelde dat hij nog altijd geloofde dat hij het talent had om de top te halen. Toen ik hem vroeg waaróm, somde Luca enkele redenen op. Hij droomt van mooie auto's, een groot huis... Ik zei: 'Als je dat wilt, moet je hetzelfde doen als Stephen Hendry indertijd: zes uur trainen per dag, zes dagen per week.' Véél meer dan Luca's twee, drie uur van de voorbije jaren. "Die werkethiek heb ik in Luca gepompt en dat werd versterkt door een gesprek met ex-atleet Patrick Stevens ( een kennis van Brecels manager Lode Colson, nvdr), die hem vertelde hoeveel hij had getraind om in 1996 de olympische 200 meterfinale te halen. Een andere motivatie voor Luca waren de fenomenale resultaten van Shaun Murphy sinds ik met hem samenwerk: vijf toernooizeges, drie 147-breaks... 'Wij gaan hetzelfde doen als Shaun de voorbije twee jaar en dan word je even goed.' Luca's ogen blonken." Chris Henry: "In het Engels zeggen ze ' Practice makes perfect' ( oefenen leidt tot perfectie, nvdr), maar dat klopt niet helemaal. Beter is: ' Practice makes permanent'. Daarom is veel trainen zo belangrijk: om in je hersenen hechte verbindingen tussen de zenuwen te creëren die je handelingen laat uitvoeren op automatische piloot én efficiënt. Vergelijkbaar met een auto besturen: na tienduizenden kilometers kun je ook rijden zonder dat je er hoeft bij na te denken. "Ik heb Luca nu 25 trainingsroutines opgelegd. Oefeningen met shotcombinaties: ballen tegen de band, long pots, breakbuilding, safety plays... Die zullen zich door die voortdurende herhaling zo vast in zijn brein nestelen dat hij zich zelfs tijdens spannende momenten in een match - wanneer je vlugger geneigd bent om je techniek te verwaarlozen - op zijn gemak zal voelen. "Dat was ook de sterkte van Stephen Hendry. Door zijn vele uren training werden de neural connections in zijn hersenen geen draadjes maar kábels. Zulke sterke gewoontes dat het moeilijk werd om te missen. Stephen moest alleen de software laten lopen die hij had geprogrammeerd, waardoor hij rap in the zone belandde en altijd relaxed bleef." "Net als Hendry kan Luca vlug in die mentale zone raken, maar de voorbije twee jaar zat hij met zijn hoofd elders, waardoor hij zelfs de simpelste ballen miste en steeds gefrustreerder werd. Zijn concentratie was nowhere, terwijl je dat woord in tweeën moet delen: 'now' en 'here'. Denken aan dít moment, dít shot, want dat neemt alle stress weg. Druk creëer je immers zélf. "Een mooi voorbeeld is een shotroutine die ik Shaun Murphy in het begin oplegde: drie gemakkelijke rode ballen plus alle kleuren potten, of het slot van een 147-break. Normaal a piece of cake - zéker op training - tot ik op Shaun inpraatte: 'Je staat in de WK-finale. Zie je de camera's? Het publiek? Voel je de spanning?' Hij werd zo nerveus dat hij twáálf pogingen nodig had om alle ballen te potten. Vanaf toen heeft Shaun die 147-routine dagelijks herhaald. Gevolg: dríé maximumbreaks in een jaar. "Sinds een paar maanden doet Luca hetzelfde. En het rendeert: terwijl hij in het begin niet in de buurt kwam van Shauns scores op die routines, haalt hij nu bijna dezelfde hoge cijfers, waardoor hij ook steeds meer zelfvertrouwen krijgt. Naast de gewoontes een tweede cruciale pijler, want als je niet gelooft dat je iets kan bereiken, zál je het ook niet bereiken." "Absoluut. In een paar maanden kun je iemand zonder zelfvertrouwen transformeren in een speler die aan een match begint met het idee: ik ga wínnen. Visualisatie is op dat vlak een schitterende tool. Al onze zintuiglijke ervaringen worden immers gescand en gekoppeld aan emoties door de amygdala, een kern van neuronen in onze hersenen. Als die een bepaalde situatie niet herkent - voor het eerst een WK-finale spelen bijvoorbeeld - scheidt je lichaam het stresshormoon cortisol af. Stuit de amygdala wél op iets bekends in het geheugen - omdat je het vooraf hebt gevisualiseerd - dan zal die zeggen: 'Geen probleem, ga rustig verder.'" "Inderdaad. Drie jaar lang heeft hij zich ingebeeld dat hij in de WK-finale tegen Stephen Hendry stond, de winnende bal potte en de trofee in de lucht stak. Toen hij in 2002 eindelijk die eindstrijd haalde, uitgerekend tegen Hendry, gaf niemand een cent voor zijn kansen, zeker niet in het allerlaatste frame bij 17-17. Peter bleef echter ijzig kalm, omdat hij na al die uren visualiseren een déjà-vugevoel had. En tot ieders verbazing won híj. "Ook Shaun Murphy bekijkt al twee jaar élke dag een videomontage van twaalf minuten met beelden van zijn wereldtitel in 2005 en van andere grote toernooizeges. En Luca is daar nu ook mee begonnen. Hoe hij vroeger op training 147-breaks maakte, hoe hij in 2012 het WK en de kwartfinale van het UK Championship bereikte, hoe hij Selby klopte in de Welsh Open, hoe hij een trofee in de lucht steekt. Om dat geloof te creëren: ' I can do this!'" "Neen, Luca dacht te negatief, waardoor zelfs een heel optimistisch iemand als hij blokkeerde. Geen schande, iedereen heeft zulke gedachten. Hersenen zijn immers als een tuin: onkruid groeit er snel. Zeker als je, zoals Luca de laatste twee jaar, veel verloren hebt. "Bij Murphy heb ik die onderdrukt door hem een lijst te laten opstellen met al zijn negatieve en (ernaast) de tegenovergestelde positieve gevoelens. 'Ik speel verschrikkelijk' werd bijvoorbeeld: 'Ik ben een topspeler'. Shaun kwam aan vier pagina's, waarvan hij de positieve zinnen heeft opgenomen. Door daar nu élke dag naar te luisteren verdrijven die de negatieve gedachten naar de achtergrond. Hetzelfde ben ik van plan met Luca. En eigenlijk zou élke (top)sporter dit moeten doen." "Na slechts één vlugge blik op de tafel weet Luca exáct wat hij moet doen, zoals Jimmy White en Alex Higgins ( ex-wereldkampioenen, nvdr) indertijd en nu Ronnie O'Sullivan. Natuurtalenten die niet twee, maar vier, vijf shots vooruitdenken én het snel uitvoeren. "Luca kan bovendien tegen absolute toppers spelen zonder onder de indruk te zijn. Voor zijn tegenstanders is het heel intimiderend als een twintigjarige rond de tafel loopt alsof het zijn living is. Bovendien met de ingesteldheid, zoals op de Welsh Open tegen Selby: 'Nummer een van de wereld? So what! Ik ga je aanvallen!' "De voorbij twee jaar is Luca die flow kwijtgeraakt. Hij snookerde defensief en liet de long pots liggen - nochtans een van zijn wapens. Dat agressieve in zijn spel is nu terug. Hij gaat weer voor zijn shots. En vooral: hij maakt ze, mede door een betere techniek. ( zie kader)" "De voorbije twee jaar zeiden er veel tegen mij: ' It's over. Luca is gone.' Ze zagen hoe zijn techniek verslechterde, net als zijn concentratie en temperament in een match. De laatste weken is hun houding echter compleet veranderd. Niet alleen door Luca's resultaten, ook door de manier waarop, met onder meer die fantastische comebackzeges tegen Selby en Walden in Wales. "Dat O'Sullivan Luca daarna gefeliciteerd heeft per sms en hem op zijn blog bewierookte, is veelbetekenend. Ronnie zou zoiets niet zeggen als hij het niet meende. Voor Luca een enorme motivatie, zulke complimenten van zijn idool." "Twee jaar. Dan pas zal Luca zijn allerhoogste niveau bereiken. En daar zit hij nog veraf. Luca heeft de buitenwereld nog maar flitsen laten zien van wat hij écht kan. Op training is hij soms buitenaards. Zelfs hij is dan verbaasd: 'Wauw!' Als Luca binnen een paar jaar in hetzelfde toernooi drie 147-breaks uit zijn mouw schudt, zal de snookerwereld op zijn kop staan, maar compleet verrast zullen ik, noch Danny ( coach, nvdr) of Lode ( manager, nvdr), niet zijn. "Om dat topniveau echter in élk toernooi te halen, moeten we eerst die gewoontes qua techniek, gevolgd door dat geloof, helemaal in hem slijpen. Wat niet wil zeggen dat Luca voor 2017 geen big results kan neerzeten. Misschien wint hij op zijn twintigste in april zelfs het WK, als jongste ooit. ( Stephen Hendry was 21 jaar en 106 dagen toen hij in 1990 wereldkampioen werd, nvdr) Dat is mogelijk, ja. Met een speciaal talent als Luca weet je nooit wat er kan gebeuren." DOOR JONAS CRETEUR"De voorbije twee jaar zeiden veel snookerspelers tegen mij: 'It's over. Luca is gone.'"