Showman, grote mond, fashion victim, flapuit ... het zijn passende beschrijvingen voor een buitenbeentje. Logan Bailly is een van de weinige kleurrijke spelers in onze competitie. Een sterke persoonlijkheid die in het begin van dit seizoen voor het eerst te maken kreeg met harde kritiek. Waar zijn foutjes, en zelfs enkele flagrante blunders - denk maar aan de twee matchen tegen Charleroi - hem vorig jaar nog vergeven werden als jeugdzondes, kreeg de jonge doelwachter dit keer de wind van voren. Toch verstopte Bailly zich niet, hij bleef zichzelf. Nog steeds straalt hij dezelfde onschuld uit, eigen aan zijn jeugd, maar hij geeft ook blijk van een volwassenheid die van hem een van de leiders maakt in de Genkse kleedkamer.
...

Showman, grote mond, fashion victim, flapuit ... het zijn passende beschrijvingen voor een buitenbeentje. Logan Bailly is een van de weinige kleurrijke spelers in onze competitie. Een sterke persoonlijkheid die in het begin van dit seizoen voor het eerst te maken kreeg met harde kritiek. Waar zijn foutjes, en zelfs enkele flagrante blunders - denk maar aan de twee matchen tegen Charleroi - hem vorig jaar nog vergeven werden als jeugdzondes, kreeg de jonge doelwachter dit keer de wind van voren. Toch verstopte Bailly zich niet, hij bleef zichzelf. Nog steeds straalt hij dezelfde onschuld uit, eigen aan zijn jeugd, maar hij geeft ook blijk van een volwassenheid die van hem een van de leiders maakt in de Genkse kleedkamer. Logan Bailly : "Ondanks een - zacht uitgedrukt - delicaat seizoensbegin, staan we toch maar mooi bij de kopgroep. Natuurlijk moeten we nog aan kracht winnen, maar de groep heeft kwaliteit en de sfeer is goed. Ik ben optimistisch voor het vervolg." "Het spreekt voor zich dat zo vroeg uitgeschakeld worden, en op die manier, hard aankomt. We wilden minstens de UEFA Cup halen. Als je er dan al uitligt in augustus, doet dat pijn. We moeten echter in staat zijn om de knop om te draaien en daar zijn we mee bezig." "We moeten dat niet overdramatiseren. Als we onze competitiestart gemist hebben, is dat ook omdat de standing van Racing veranderd is. Jammer genoeg - maar dat hadden we verwacht - kennen de ploegen nu ons spel. Vorig jaar trapten we af en stond het al snel 3-0. Dan ging alles veel gemakkelijker. Dat is het geval niet meer." "We hebben hinder ondervonden van de vele blessures. Ik denk vooral aan Wim De Decker en Thomas Chatelle, toch twee bepalende spelers. Daarbij komt dat de nieuwelingen, Elyaniv Barda, Balazs Tóth, Igor Lolo en Tiago Dos Santos, zich moesten integreren. Vandaag hebben we misschien een completere kern, beter gestoffeerd, maar het duurt een tijdje voor de mayonaise pakt." "Ik vind mijn niveau terug, al is het waar dat ik enkele fouten maakte. Dat brengt het beroep met zich mee, nietwaar ? De hele ploeg kende een dipje en ook ik ging mee ten onder." "Ik ben niet iemand die meteen aan zichzelf gaat twijfelen na enkele minder goede prestaties." "Ja, maar dat maakt deel uit van het spel. Afgelopen jaar werd alles me vergeven. Nu is men veeleisender, dat is normaal." "Helemaal niet. Ik heb daar geen enkel probleem mee." "Ja, ik speel geen rolletje. Wanneer ik dreunen krijg, zoals vorig jaar op Bergen en enkele weken geleden tegen Gent, dan werkt dat bevrijdend. Dat zuig ik helemaal in me op. Ik ben erg instinctief." "Zeker en vast niet ! Ik ben hier nu zeven jaar en alle keeperstrainers hebben me aangemoedigd om dit spel te spelen. Akkoord, ik neem risico's en ik speel vaak op het randje, maar dat werkt verlossend voor een verdediging. 90 minuten in je kleine rechthoek blijven hangen vermindert het risico op blunders, maar zo zit ik niet ineen." "Niet echt. Ik hou wel van de Engelse stijl, waar doelmannen het contact gaan opzoeken en niet op hun lijn blijven. Fabien Barthez gaf als één van de eersten het goede voorbeeld : sterk voetenspel en altijd ver uit zijn doel." "Ik droom van alle grote competities, niet enkel van Engeland." "Ik kreeg via mijn manager enkele voorstellen van Nederlandse en Spaanse clubs, maar nooit echt concreet. Mijn contract loopt nog tot 2012 en ik ben echt gelukkig hier. Als ik een levenslang contract kon tekenen, zou ik dat zonder aarzelen doen." "Of ik de kwaliteiten heb, moet je aan anderen vragen. Voor mezelf weet ik dat ik nog veel moet leren. Ik ben pas 21 en sta één seizoen in doel bij Genk. Gun me de tijd om mezelf te bewijzen. Als ik 25 of 26 ben, kun je dit soort stellingen naar voor brengen." "Dat weet ik niet." "Het is duidelijk dat we tegenpolen zijn. Hij blijft op zijn lijn, terwijl ik makkelijker op avontuur ga." "Ik wil geen commentaar geven op zijn prestaties bij de nationale ploeg. Daar is hij altijd bij de besten, dus ..." "Ik heb nooit spanningen opgemerkt." "Ik weet niet wat Kompany precies zei. Alles wat ik hierover kan vertellen is dat het vrij normaal is dat spelers groepjes vormen op basis van de taal die ze spreken. Ook in clubverband is dat zo." "Ja, het is evident dat zoiets helpt." "Het gebeurt, maar het is niet mijn domein. Ik ben Waal noch Vlaming. Ik woon al zeven jaar in Genk terwijl mijn familie in Luik bleef. De vraag of België gesplitst moet worden, begrijp ik niet. De Vlamingen hebben de Walen nodig en omgekeerd. We zijn al een klein landje. Als we ons nog eens opsplitsen, zal heel Europa ons uitlachen." "De indruk bestaat soms dat we niet in hetzelfde land leven. De mentaliteit, de gebruiken en de levensstandaard zijn verschillend. Ik zeg vaak dat Vlamingen verschillende talen spreken. Dat is eerder zeldzaam bij Walen. Die hebben dan weer andere kwaliteiten waaraan Nederlandstaligen zich kunnen spiegelen. Walen genieten meer van het leven bijvoorbeeld." "Ik hoop het in ieder geval. Wat in het oog springt, is dat de groep uitzonderlijk getalenteerd is. Denk maar aan spelers als Kevin Mirallas, Anthony Vanden Borre of Faris Haroun. We kunnen bijna spreken van een gouden generatie." "Dat is wat momenteel gebeurt, niet ? Sommige A-spelers, zoals Philippe Clement, stoppen ermee. Aan ons om het waar te maken op het hoogste niveau. Er moet wel een evenwicht bewaard blijven tussen jeugd en ervaring." "We zijn inderdaad een generatie met een grote mond. We laten ons niet doen. Waarom moeten we schrik hebben van bepaalde ploegen ? Ze hebben ook maar één hoofd en twee benen. Kijk hoe het kleine Marseille het haalt van het grote Liverpool. Het voetbal zit merkwaardig in elkaar. Alles is altijd mogelijk." "Anthony kan soms die air van nonchalance hebben, maar dat is zijn karakter. Op het veld geeft hij alles. Je mag niet afgaan op imago, je moet je baseren op wat hij laat zien op het veld." "Ja, ik ben een speelvogel. Thuis, op training en bij mijn vrienden is het de ene grap na de andere. Ik heb dat nodig, dat ligt in mijn natuur." "Ja, dat verandert niets. Ik ben me ervan bewust dat ik veel beter kan dan op het EK. Ik heb er geen uitleg voor. Misschien was het de vakantie die dichterbij kwam, misschien was ik het allemaal even beu." " Jean-Marie Pfaff." "Natuurlijk. Boven alles blijft hij een grote doelman, hoe hij vandaag ook op televisie komt. Hij was spectaculair én efficiënt. Een van de allerbesten." "Ik ben al bekritiseerd op het spectaculaire aspect van mijn spel, dat ik te veel wil doen. Ik aanvaard dat, maar elke week zitten er 24.000 mensen in het stadion die veel geld betalen voor hun plaats. Je moet die mensen plezier geven. Geen poppenkast spelen, maar wel je enthousiasme overbrengen." "Ik veronderstel van wel. Ik had altijd een geprivilegieerde band met de supporters. Ik kreeg die prijs op de voorlaatste speeldag, die match tegen Charleroi waar ik twee keer in de fout ging. Op het eind van die match bleef het publiek mijn naam scanderen, ondanks de nederlaag. Uitzonderlijk !" "Ja, net als het feit dat ik speel voor zoveel volk, dat ik speel met het geld van mijn ploegmaats. Het spreekt voor zich dat mijn hele wereld dooreen werd geschud toen ik papa werd. Ik was amper 19 jaar. Nu zijn al mijn gedachten bij mijn dochter. Niets is nog als voorheen, ik ga niet meer uit zoals toen." "Akkoord, ik ga soms nog wel eens uit, dat is ook normaal op mijn leeftijd. Maar veel minder dan vroeger." "Dat hoort bij het nieuwe statuut van de voetballer. We worden geassocieerd met de modewereld. Kijk naar de defilés met Andriy Shevchenko of Paolo Maldini. Als je in de kleedkamer gaat kijken, zul je snel zien dat voetballers de mode volgen. Niet allemaal natuurlijk : ik ben helemaal anders dan Thomas Chatelle bijvoorbeeld." " (Lacht) Ik heb die vorig jaar gewonnen. Nu is het de beurt aan de jeugd." "Neen, toch niet als het geen invloed heeft op mijn werk. Ik hou ervan om andere dingen uit te proberen. Ik weet ook waar ik vandaan kom. Als ik thuis nooit iets tekort gekomen ben, is dat omdat mijn vader werkte als een paard. Hij is ambulancier bij het ziekenhuis en klopte lange uren. Wij zijn bevoorrecht omdat we goed ons brood verdienen. Dat mogen we niet vergeten." S Door Thomas Bricmont