Joachim Mununga: "Zo'n 35 jaar geleden kwamen mijn ouders vanuit Congo naar België om er te studeren en wat dichter te zijn bij familie. Ik werd hier net als mijn drie zussen en oudere broer geboren en woon nog altijd in Louvain-la-Neuve. Mijn Afrikaanse roots kan en wil ik niet verloochenen, ook al is de band niet meer zo groot. 's Morgens, als ik in de spiegel kijk, merk ik door mijn huidskleur wel een verschil natuurlijk. ( lacht) Op mijn derde en vierde verbleef ik een tijdje in Congo, maar die herinnering zit al ver weg.
...

Joachim Mununga: "Zo'n 35 jaar geleden kwamen mijn ouders vanuit Congo naar België om er te studeren en wat dichter te zijn bij familie. Ik werd hier net als mijn drie zussen en oudere broer geboren en woon nog altijd in Louvain-la-Neuve. Mijn Afrikaanse roots kan en wil ik niet verloochenen, ook al is de band niet meer zo groot. 's Morgens, als ik in de spiegel kijk, merk ik door mijn huidskleur wel een verschil natuurlijk. ( lacht) Op mijn derde en vierde verbleef ik een tijdje in Congo, maar die herinnering zit al ver weg. "Het meest typische Afrikaanse trekje aan mezelf blijft het feit dat ik graag lach en me amuseer. Maar ik koppel dat graag aan een Europees en misschien zelfs typisch Belgisch aspect, namelijk dat van de werklust. Ik ben ongelofelijk streng voor mezelf, op het onverbiddelijke af. "Mijn vader speelde tijdens zijn jeugdjaren zelf nog voetbal op een lager niveau, maar hij gaf de voorkeur aan zijn ingenieursstudies. Momenteel werkt hij als boekhouder. Mijn vijf jaar oudere broer Olivier voetbalde ook. Hij was een groot talent, werd op zijn achttiende gevolgd door Charleroi toen hij uitkwam voor RJ Waver. Alleen miste hij mijn doorzettingsvermogen én mentaliteit. Nu speelt Olivier nog altijd in de derde klasse bij URS du Centre. Hij wilde zijn studies als opvoeder niet opgeven voor de sport. Toch was hij altijd mijn grote voorbeeld en mentor. Net als mijn vader wees hij me constant op de gevaren van een eventueel profbestaan. Ik koos niet voor de gemakkelijkste weg, waarschuwde mijn pa, maar hij zou me met veel plezier begeleiden. Hij verwees regelmatig naar Zinédine Zidane, een absolute topspeler en een toonbeeld inzake goede communicatie, rust en bescheidenheid. Anderen moeten maar oordelen over het talent." "Studeren was mijn ding niet. Dat had ik al snel door. Ik speelde liever voetbal. Op straat, met alle mogelijke nationaliteiten samen. Daar leerde ik de techniek, de tactiek en de organisatie kwamen pas toen mijn vader me als vijfjarige aansloot bij Ottignies. Door de benen gespeeld worden, dat was pas vérschrikkelijk! "Ik versleet in mijn jeugdjaren heel wat clubs, omdat ik werd gedreven door ambitie maar ook door Philippe Saint-Jean. Hij liet me als jeugdspeler bij Tubeke mee-trainen met de elite, waardoor ik steviger en harder werd. ( fijn lachje) Ik was een fragiel ventje. Toen hij na amper een jaar vertrok, volgde ik hem naar Moeskroen. Van de derde naar de eerste klasse was een grote stap, vandaar de B-kern. Ondertussen werd ik als voetballer veel completer. Dankzij Philippe. Hij was een strenge maar rechtvaardige leermeester. Ik besloot opnieuw mee te gaan naar Tubeke, om daar voor het eerst te proeven van een A-kern in de tweede klasse. Liever een volledig seizoen de concurrentie aangaan, dan me te moeten tevredenstellen met korte invalbeurten van maximaal tien tot twintig minuten. Ik weet niet waarom, maar ik gold een beetje als een beschermeling van Saint-Jean. Een voorkeursbehandeling kreeg ik niet, maar zijn aanpak op lange termijn - met als grootste inspiratiebron Frankrijk - loont altijd. Hij wilde van mij een volwaardige prof maken, via de juiste psychologische inslag. Hij bracht de juiste boodschap op de perfecte manier. Vooral tactisch is hij bijna niet te verslaan. Hij zorgt ervoor dat spelers economischer leren voetballen, minder energie verbruiken. Mijn polyvalentie en professionele houding heb ik grotendeels aan hem te danken. "Ik werd als aanvallende of verdedigende middenvelder gevormd, maar kom dit seizoen evengoed tot mijn recht als rechterflankspeler. Het bevalt me, want ik kan mijn acties maken, mijn snelheid aanspreken en kom daardoor veel voor doel. Bovendien kom ik veel aan de bal, iets waar een type als ik echt nood aan heeft. Het is nog maar eens het bewijs dat wie doorzet en volhoudt, altijd wordt beloond." " Peter Maes is een speciaal figuur. De buitenwereld en de media hebben gewoon een verkeerd beeld van hem. Iedereen denkt dat hij heel gesloten is, maar dat stemt niet overeen met de werkelijkheid. Hij is een open boek, weet mensen op de juiste manier te prikkelen. Hij houdt van jongens met een sterk karakter. Ik herinner me nog levendig ons eerste gesprek op zijn bureau. Hij kende me zogezegd als een goede voetballer, had me veel aan het werk gezien, maar verklaarde bloedserieus dat ik niet zou spelen. Ik zou kennismaken met zijn hardheid en hij had zogezegd zijn typeploeg al in zijn hoofd. Ik zou veel moeite moeten doen om op de invallersbank te raken. Ik zweeg. Mijn mond viel bijna open van verwondering, maar anderzijds kon ik ook een glimlach niet onderdrukken. ( grijnst) Geen woorden, maar daden hé. Maes roept veel op training, zorgt onophoudelijk voor een gezonde druk en legt vaak een partijtje stil. Die veeleisende houding is gewoon nodig voor deze jonge spelersgroep. "Het zou leuk zijn mochten we straks ons seizoen met een bekerfinale kunnen afsluiten. Wanneer een ervaren speler als Olivier Deschacht verklaart dat hij veel problemen had om me af te stoppen, dan geeft dat me een goed gevoel. Dat is de perfecte stimulans om verder te werken aan mijn gebreken: mijn linkervoet, afwerking, offensieve plaatsing, de juiste momenten kiezen, kopspel en traptechniek. Daarom train ik vaak apart met Julien Gorius. Ik steel zijn pass- en trapvormen. De Franse school, hé. ( lacht) "Ik mag stellen dat ik hier openbloei. Mijn opdracht is vrij eenvoudig: veel variatie leggen in mijn spel, collectief denken en heel efficiënt handelen. Simpel spelen, daar komt het op neer. Tot het uiterste gaan, dat is ons streefdoel. De truitjes moeten nat zijn, dat is ook wat onze supporters verlangen. Daarom is Björn Vleminckx hier ook zo populair. Hij symboliseert een beetje de filosofie van deze club: inzet, werkkracht én mentaliteit. Deze ploeg heeft veel potentie. Mochten we de selectie - die geen vedetten telt - nog twee tot drie seizoenen kunnen samenhouden, dan is er veel mogelijk. De solidariteit is groot, er bestaat complementariteit en de verstandhouding met de technische staf blijkt optimaal. Een bekerfinale kan alles misschien in een stroomversnelling brengen. Ik hoop het, want er bestaat geen beter podium om je te tonen en je ambitie kenbaar te maken." S door frédéric vanheule