M amma Mia, de musical, begon op 18 oktober 2001 te lopen op Broadway. Tot op vandaag blijft het nog steeds een van de klappers van de theaterscène rond Times Square in New York. Ook Kim Clijsters ging al eens naar deze musical tijdens haar vele bezoeken aan the Big Apple. Nooit was de titel echter meer relevant dan voor deze editie van de US Open. Voor het tweede jaar op rij zegevierde de 27-jarige moeder op het National Tennis Center na een zogoed als perfecte opvoering tegen Vera Zvonareva in de finale.
...

M amma Mia, de musical, begon op 18 oktober 2001 te lopen op Broadway. Tot op vandaag blijft het nog steeds een van de klappers van de theaterscène rond Times Square in New York. Ook Kim Clijsters ging al eens naar deze musical tijdens haar vele bezoeken aan the Big Apple. Nooit was de titel echter meer relevant dan voor deze editie van de US Open. Voor het tweede jaar op rij zegevierde de 27-jarige moeder op het National Tennis Center na een zogoed als perfecte opvoering tegen Vera Zvonareva in de finale. Negen jaar geleden speelde Clijsters als achttienjarige al haar derde US Open. Na een uitstekend toernooi verloor ze in de kwartfinale kansloos van Venus Williams. De oudste van de beroemde zusjes zou verder gaan en haar titel verlengen. Het was de laatste keer dat een speelster twee jaar op rij de titel mee kon pakken. Dit jaar stonden de twee opnieuw tegenover elkaar in de halve finale. Het podium van het Arthur Ashe Stadium nodigde uit om er een klassieker van te maken, al zorgde de wind wel voor een niet helemaal vlekkeloze voorstelling. Clijsters knokte zich in drie sets voorbij haar 30-jarige rivale en plaatste zich voor het derde jaar op rij - Clijsters won in 2005 en, na een pauze, in 2009 - voor de eindstrijd. "Het is een goed gevoel dat ik Venus dit jaar én vorig seizoen ( inde kwartfinale, nvdr) kon verslaan", zei Clijsters na afloop van die partij, "Ik kon mijn niveau opkrikken en dat is misschien nog wel het aspect waar ik het meest tevreden over was. Dat ik er stond als het nodig was." De hele eerste week van de US Open had de Breese een beetje achter haar beste vorm aan gehold. "Ik heb niet het gevoel dat mijn benen en mijn armen helemaal gecoördineerd zijn", glimlachte ze. "Vorig jaar waren er dagen dat ik totaal niet kwam trainen tussen de matchen omdat het allemaal goed zat, maar dit jaar sta ik wel elke dag anderhalf uur op de oefenbaan om toch maar dat goed gevoel terug te krijgen." Enkel tegen de min of meer herboren Ana Iva-novic in de vierde ronde speelde Clijsters een propere wedstrijd. Eén ronde later had ze evenwel een beetje geluk en een twijfelende tegenstandster nodig om nog in koers te blijven. De Australische Sam Stosur, niet voor niets een van de smaakmakers van de WTA-tour dit jaar en finaliste op Roland Garros, maakte het een wisselvallige Clijsters erg moeilijk en had drie keer de kans en een break voorsprong in de derde set om door te stoten naar de kwartfinale. Ze begaf echter onder de stress en gaf evenveel keer haar service - nochtans een machtig wapen - uit handen. Meer had Clijsters niet nodig om zich van een plaatsje bij de laatste vier te verzekeren. Eens te meer had Clijsters getoond dat ze op het National Tennis Center in Queens iets meer kan. En ook iets meer geloof toont. Vorig jaar had ze voor de halve finales haar eerste tennisleraar Bart Van Kerckhoven uitgenodigd. Omdat die vorige editie op een succes was uitgedraaid en Clijsters een verregaande vorm van bijgelovigheid heeft, was Van Kerckhoven dit jaar al op maandag van de tweede week overgevlogen. Een omen? Een toevalstreffer? Of gewoon vooruitziend? Feit is dat Clijsters stelselmatig haar niveau en tennis opdreef naar een niveau dat niemand kon bijbenen. "Ik heb een natuurlijk instinct op hardcourt", trachtte ze een verklaring te vinden. "Altijd gehad. Vroeger al vond ik het een plezier om op de tennisschool van Wilrijk in de herfst over te schakelen van gravel naar hardcourt. Dat ging zonder problemen. Op andere ondergronden gebeurt die transitie niet zo vlot." Daarenboven heeft Clijsters een succesrijk verleden op het Amerikaanse hardcourt. Ze staat heel dicht bij de top drie van de beste hardcourtspeelsters aller tijden. Ze begon dan ook als favoriete aan de finale tegen Vera Zvonareva. Ook al omdat ze in de onderlinge ontmoetingen de 26-jarige Russin met 5-2 ruim de baas was. Al moest aangestipt worden dat de laatste twee duels - in de kwartfinale van Wimbledon en Montréal - telkens in het voordeel van de Wimbledonfinaliste waren uitgedraaid. Wat Clijsters demonstreerde op nine-eleven, getuigde van een superieure klasse. Veel kan gezegd worden over de aangeslagen houding van de Russische - het platform was duidelijk nog te groot voor haar - maar liever onthielden wij de bijna perfectie van een onverstoorbare, onaantastbare en onstuitbare Clijsters. "Van mijn twee vorige nederlagen tegen haar had ik wel enkele dingen opgestoken die ik heb toegepast. Bovendien was dat verlies in Wimbledon werkelijk op mijn maag blijven liggen en was ik eigenlijk wel blij dat ik revanche kon nemen." Met haar derde US Opentitel en 21 opeenvolgende zeges in New York zet Clijsters zich in een illuster rijtje. Enkel Chris Evert gaat haar vooraf. Op Flushing Meadows heeft Clijsters nooit ontgoocheld. Het maakte haar eerste, volledige comebackjaar - dat ook nog titels in Brisbane, Miami en Cincinnati opleverde - meer dan goed. "Ik ben tevreden over mijn seizoen", zei ze. "Natuurlijk zou ik ook graag een andere grandslamtitel halen maar het is niet dat ik niet geprobeerd heb dit jaar, hé. Mijn instelling zal altijd dezelfde blijven: het goed doen op de grandslamtoernooien." Daarvoor gaat Clijsters niets aanpassen aan haar levens- en tennisstijl. Een beperkte kalender met veel aandacht voor haar gezin moet haar nog altijd de energie geven om het vuur brandend te houden tot de Olympische Spelen 2012 in Londen. En onderweg op zoek te gaan naar nog meer open doekjes. Het bisnummer van Mamma Mia op de US Open was alvast grandioos te noemen. Mag de hoofdrolspeelster volgend jaar nog eens opgevoerd worden? De New Yorkers en wij blijven het graag zien. door filip dewulf