Hoe is het leven met een ex-topvoetballer, nu trainer ?
...

Hoe is het leven met een ex-topvoetballer, nu trainer ?Ik had er geen idee van dat de carrière van Enzo zo'n vaart zou nemen. In mijn ogen was hij zeker geen vedette. We zijn samen naar school geweest, we hebben elkaar altijd gekend. Ik heb alles opgegeven om hem naar Italië te volgen. Dat was niet zo gemakkelijk, want ik sprak toen geen woord Italiaans. En op die leeftijd valt het zwaar om je vrienden en je familie te moeten verlaten. Telkens als hij werd opgeroepen voor de nationale ploeg kon in mijn geluk niet op, omdat dat betekende dat we weer een paar dagen in België zouden zijn. Soms heb ik geweend, vooral op momenten dat Enzo niet goed in zijn vel zat. Hij voetbalde daar in een zware competitie, en hij kwam ook in een onbekende wereld terecht. Kortom, moeilijk tijden doorgemaakt. We waren nog zo jong. Nu gaan we met deze dingen anders om, denken we meer na. Een aantal jaar geleden kreeg Enzo aanbiedingen die hij eigenlijk niet kon weigeren, maar we hebben aan onze kinderen gedacht. Er is nog een kindje bijgekomen. Elsa is twee jaar.Een ongelukje, maar we zijn er blij mee, ook al is er een groot verschil tussen een gezin met twee kinderen en een gezin met drie kinderen. Het lijkt wel alsof we vier of meer kinderen hebben. Als ze alle drie thuis zijn, maken we ons ongerust als we niets horen. Mijn ouders hadden door die bakkerij weinig tijd om zich met mij bezig te houden en ik heb altijd gedacht : als ik later kinderen heb en ik kan het me veroorloven, dan wil ik ze zelf opvoeden. Het is een taak die je 24 uur op 24 in beslag neemt. Mentaal zeer vermoeiend, vooral omdat Enzo niet dikwijls vrij is. En het is nog erger geworden sinds hij trainer is. Op vrijdag spelen de invallers, zaterdags is het match, zondags gaat hij naar andere ploegen kijken. Zelfs als de kinderen ziek zijn, moet ik ze soms meenemen als ik boodschappen ga doen. Ik heb geen tijd om me te vervelen. Ik heb zelfs geen minuut voor mezelf. Zijn de oudste twee naar school, dan moet ik altijd nog op Elsa letten. En soms heeft Enzo vrij en komt dat dan voor mij weer niet goed uit. Maar we klagen niet. We zijn gelukkig, verliefd, het voetbal heeft ons veel bijgebracht. Je kunt niet alles in het leven hebben. Jullie lijken een eenvoudig leven te leiden.Natuurlijk, een leven zoals iedereen. ( Enzo : "Te veel mensen leven kunstmatig, willen de buitenwereld een bepaald beeld van zichzelf geven.") Het enige verschil is misschien dat ik niet strak op het budget moet letten als ik boodschappen doe. Welke waarden wil je de kinderen meegeven ?De essentiële waarden zoals eerlijkheid, generositeit... We leggen hen uit dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is. Dat ze niet alles kunnen hebben wat ze willen. Geen gsm, bijvoorbeeld. Ze zijn verwend in de zin dat het hen aan niets ontbreekt, maar hun aandacht gaat spontaan naar de minder bedeelden. Ze hebben wat dat betreft een groot hart. We zijn geen strenge ouders. We praten met hen en we hopen dat ze luisteren. Ze hebben meer schrik van Enzo dan van mij, hoewel hij helemaal niet hard voor hen is. ( Enzo : "Misschien zou ik strenger zijn met een jongen maar als ik een meisje zie huilen, dan krimpt mijn hart in elkaar. Het gebeurt dat ik me kwaad maak en dan later aan Marie-Pierre vraag of ik daar nu wel goed aan gedaan heb. Voor haar is de opvoeding van de kinderen natuurlijk een zwaardere taak - zij heeft ze altijd bij zich.") Net als Enzo hoop ik dat ze studies doen en dat ze gelukkig zijn. Ik ben nogal geneigd om te dramatiseren. Als ze al eens met een negatief resultaat van school komen, hang ik al tegen het plafond. Dan zet Enzo de kerk vlug in het midden. Lijden de kinderen onder de beroemdheid van hun vader ?Lena en Elsa zijn daarvoor te jong. Sarah krijgt wel al eens een opmerking genre uw vader heeft weer verloren te horen, maar ze antwoordt daar nooit op, dus laten ze haar meestal met rust. Soms vraagt ze haar papa foto's van spelers. Dan krijgt ze die, natuurlijk. Enzo is geen macho.Nee, maar we laten elkaar vrij. Het is al gebeurd dat ik zonder hem op reis ga. We vertrouwen elkaar wederzijds. Dergelijke vragen komen zelfs niet bij ons op.Ik zie hier geen huisdieren.Nee, drie dochters, dat volstaat wel ( lacht). Maar we wonen in volle natuur, er zijn buiten konijnen, vogels, noem maar op. De kinderen zouden natuurlijk wat graag een dier in huis hebben. Maar wie zal er voor dat beestje moeten zorgen ? En bovendien is Enzo te veel op orde en netheid gesteld. door Pascale Pierard