Jullie hebben een grote tuin. Wie zorgt er voor het onderhoud ?

Ik, samen met mijn schoonvader. De vader van Elly doet dat enorm graag. Wanneer ik werk uit zijn handen durf te nemen, is het ambras (lacht). Nee, zo erg is het natuurlijk niet, maar toch... Hij is me altijd voor. Ik heb echt een schitterende band met de familie van Elly. Wij wonen ook bijna in een familiestraat, want zowel haar ouders, grootmoeder, zus, enkele ooms als haar nicht wonen op enkele meters van onze deur. Vaak hoor je dat mensen problemen hebben met hun schoonfamilie, maar bij ons is dat zeker niet het geval. Wij zijn één grote, hechte familie.
...

Ik, samen met mijn schoonvader. De vader van Elly doet dat enorm graag. Wanneer ik werk uit zijn handen durf te nemen, is het ambras (lacht). Nee, zo erg is het natuurlijk niet, maar toch... Hij is me altijd voor. Ik heb echt een schitterende band met de familie van Elly. Wij wonen ook bijna in een familiestraat, want zowel haar ouders, grootmoeder, zus, enkele ooms als haar nicht wonen op enkele meters van onze deur. Vaak hoor je dat mensen problemen hebben met hun schoonfamilie, maar bij ons is dat zeker niet het geval. Wij zijn één grote, hechte familie. Vissen ! Dat is een echte passie. Ik doe dat samen met vrienden in competitieverband. Ik vis op drie vaste vijvers. Ondertussen ken ik al de mensen die daar komen en dat is wel plezant. Voor mij is het ook pure ontspanning. Af en toe win ik wel, maar dat is niet het belangrijkste. Enkel in het voetbal vind ik het belangrijk om te winnen ! Pas op, ik heb wel een zekere spanning nodig, hoor. Daarom is het goed dat ik vis op prijskampvijvers waar dus ook veel vis zit, want ik zie me nog niet een hele dag langs de vaart zitten wachten tot er een vis zin heeft om te bijten. Winkelen... Omdat het moet (lacht). Zo erg is het niet, maar laat ons zeggen dat Elly haar familienaam zeker niet gestolen heeft. Verder houden we ervan om eens gezellig te gaan eten en om samen te wandelen met onze hond Zizou. Dat beestje is eigenlijk ons dochtertje, want ze wordt rotverwend. Ze is trouwens genoemd naar Zinedine Zidane en dat was geen idee van mij, maar wel van Elly. Goh, ik zou werken hé. Het is altijd mijn droom geweest om voetballer te worden, dus ik heb veel geluk. Op school volgde ik de richting boekhouden en ik heb vroeger ook nog even gewerkt als verzekeringsadviseur. Toen ik zeventien was, tekende ik mijn eerste profcontract bij Lierse. Mijn vader was toen net overleden en mede door hem heb ik geen moment getwijfeld om voluit voor het voetbal te kiezen. Hij was een echt voetbaldier, heeft me ook altijd gesteund en hij had zeker gewild dat ik die kans met beide handen greep. Ik heb daar gelukkig nog geen moment spijt van gehad. Ook nu nog mis ik mijn vader elke dag. Ik vind het spijtig dat hij mijn profcarrière niet meer heeft kunnen meemaken, maar hoop en denk toch dat hij het ergens nog wel weet. Het is toch wel jammer dat ik geen diploma heb om na mijn carrière op terug te vallen, maar desnoods ga ik later avondschool volgen. Ik ben nog maar negenentwintig en hoop toch dat ik nog enkele mooie jaren als voetballer te goed heb. Ik lig nog niet wakker van later. Ik ben geen piekeraar, maak me zelden zorgen en ben normaal de rust zelve. Vooral een doe-het-later ! Mijn schoonvader zegt altijd dat als ik iets doe, ik wel enorm handig ben. Het probleem is dat ik altijd schrik heb om iets verkeerd te doen. Als ik ergens aan begin, wil ik wel perfect werk leveren. Dan moet het tot in de puntjes in orde zijn. Ik heb dan liever dat het wat langer duurt, maar dat het gedaan is zoals het moet. Zo zou ik bijvoorbeeld wanneer ik het huis moet schoonmaken bij wijze van spreken met een oorstokje tot in de kleinste hoekjes gaan (lacht). Misschien ben ik wel iets te perfectionistisch. Daarom laat ik het liever door vakmensen doen. Ik heb enorm veel van haar geleerd, want in principe ben ik heel extreem. Ik ben zo iemand van 'klinkt het niet dan botst het maar'. Wanneer ik mijn gedacht zeg, wind ik er geen doekjes om. Elly heeft mijn scherpe kantjes afgevlakt en daardoor ben ik zeker een beter mens geworden. door Ilse Peleman