TRAINER HERVÉ RENARD (FRA)

U volgde in februari 2016 Badou Zaki op als bondscoach. Welk beeld had u toen van het Marokkaanse voetbal?

'Ik kon me wel nog een aantal WK's herinneren waarop Marokko aanwezig was. Met grote namen als Noureddine Naybet, Aziz Bouderbala, Youssef Safri en - recenter - Marouane Chamakh. En ik heb het geluk dat mijn assistent, Mustapha Hadji, als speler zelf twee keer een eindronde ( in 1994 en 1998, nvdr) heeft meegemaakt. We hebben sinds mijn aanstelling enorm veel gepraat over de sterktes en zwaktes van de Leeuwen van de Atlas, waar er de laatste tien jaar vooral een probleem van teamspirit was.'

Amine Harit, VI Images / Gerrit van Keulen
Amine Harit © VI Images / Gerrit van Keulen

Deelt u de mening van zij die zeggen dat Marokko in die periode onder zijn waarde heeft gepresteerd?

'Het team heeft het niet slecht gedaan, maar ik vind het altijd moeilijk om van op afstand over het verleden te spreken. Je hebt de neiging om alleen de goede zaken te onthouden en de slechte te negeren. Je moet altijd trots zijn op wat er in het verleden is gepresteerd, maar ik ben hier gekomen om mee te schrijven aan de toekomst van het Marokkaanse voetbal.'

Concentreer op wat je in de hand hebt, is dat de boodschap die u aan de spelers meegeeft?

'Ik herhaal bijna elke dag hetzelfde woord: teamspirit. Iedereen heeft de neiging om over de bondscoach te spreken - zowel goed als kwaad -, maar ik zie het veel ruimer. Ik ben maar een deeltje van de technisch staf, die uitstraalt dat ze als groep samenwerkt. Niemand is belangrijker dan het team, met die gedachte zijn we 2,5 jaar geleden meteen aan de slag gegaan. Dat is ons gelukt. Als de leden van de technische staf en spelers in het land zijn, dan zie ik weer blije gezichten. Voor mij is dat onze belangrijkste prestatie.'

U spreekt steeds over teamspirit, maar wat is uw voetbalfilosofie?

'We hebben een goed team, dat zowel in als buiten Marokko zijn wil aan de tegenstander durft op te leggen en van niemand schrik heeft. Deze groep beschikt over verschillende kwaliteiten, over jongeren en ervaren spelers.'

Marokko won in februari de African Championship of Nations - een toernooi voorbehouden aan spelers die in eigen land voetballen -, terwijl Wydad Casablanca vorig jaar de Afrikaanse Champions League won. Is de toekomst van het Marokkaanse voetbal daardoor verzekerd?

'Ik zie vooral dat er de laatste jaren hard gewerkt is. Door onder anderen de voorzitter van de voetbalbond, Fouzi Lekjaa, en de technisch directeur Nasser Larguet. Zij weten waarover ze praten.'

Wat is er straks haalbaar?

'We zijn uiteraard geen favoriet voor de eindzege ( lacht), maar je vertrekt niet naar een WK om handtekeningen te verzamelen of selfies met grote vedetten te nemen. We hebben ons verdiend gekwalificeerd en ik hoop dat we beter doen dan ooit - achtste finale in 1986 -, maar ik houd er niet van om nu al te zeggen wanneer het WK geslaagd zal zijn.'

DE KENNER ABDELLATIF KHLALLE

Oud-speler van Etoile Casablanca en gewezen medewerker van de Marokkaanse voetbalbond

'Ik denk dat Marokko zich kan opwerpen tot een van de verrassingen van het WK. Hervé Renard lijkt erin geslaagd een goed collectief te vormen, wat verkeerd liep bij de zoektocht onder Erik Gerets. De sfeer rond de nationale ploeg is vandaag dan ook veel beter dan destijds. Er groeit hoop rondom het team. Precies alsof de saus eindelijk pakt bij deze generatie van voetballers. Maar dat is niet de enige reden. Het geluk is ook, en dat moeten we durven toe te geven, dat een overgrote meerderheid van de spelers werd gevormd in het buitenland. In Spanje, Italië, Nederland of Frankrijk, maar ook België. Dat geldt voor Nabil Dirar en Mehdi Carcela. Slechts twee jongens van de 23 komen in eigen land uit. In het team zit een goede balans van oude krijgers zoals Mbark Boussoufa en Mehdi Benatia en jonge krachten als Hakim Ziyech of Amine Harit. De anciens nemen de talenten bij de hand, omdat ze weten dat dit hun eerste en laatste WK wordt. Voor Marokko is dit echt een nu-of-nooitmoment. Daarom ben ik ook minder optimistisch gestemd over de ontwikkeling na afloop van het toernooi, want het vertrek van de routiniers riskeert een grote leegte achter te laten.'

Hervé Renard, VI Images / Gerrit van Keulen
Hervé Renard © VI Images / Gerrit van Keulen

RISING STAR Amine Harit

Hij werd geboren in het Franse Pontoise, maar besliste dat zijn sportieve toekomst bij de nationale ploeg van Marokko zou liggen. Een verrassende keuze, want een jaar eerder werd de publiekslieveling van Schalke 04 nog Europees kampioen U19 aan de zijde van toptalent Kylian Mbappé met Frankrijk. Afgelopen jaar veranderde zijn leven echter ingrijpend. Er was immers de transfersom van 10 miljoen euro die de Königsblauen overmaakten op de rekening van FC Nantes, waar de jeugdinternational een overtuigend seizoen had afgewerkt. Daar, in het grauwe Gelsenkirchen, bloeide de nu 20-jarige Harit onder impuls van opjager Domenico Tedesco volledig open, wat leidde tot het vicekampioenschap in de Bundesliga. De Marokkaan imponeerde met zijn magische rechtervoet, onophoudelijke ritmeveranderingen en zijn fantastische technische bagage. De beloning volgde snel: uitverkiezing tot rookie van het seizoen in Duitsland, een plaatsje in het keurkorps van 23 WK-spelers én een transferwaarde die nu al wordt geschat op 25 miljoen euro.

Hakim Ziyech, VI Images / Gerrit van Keulen
Hakim Ziyech © VI Images / Gerrit van Keulen

WEETJES

Sinds februari 2016 staat Hervé Renard aan het hoofd van de Marokkaanse selectie. De 49-jarige Fransman werkt op training bij de nationale ploeg met drones. Op halve kracht trainen kan dus niet, de bondscoach ziet echt alles.

Met 33 miljoen inwoners is Marokko een grootheid in Afrika. De elfde van het continent om precies te zijn. De Leeuwen van de Atlas wonnen tot dusver nog maar één keer de Afrikaanse landenbeker CAN in hun geschiedenis, in 1976. Marokko begint in Rusland aan zijn vijfde WK-deelname, exact twintig jaar na zijn laatste verschijning op het hoofdtoneel.

0

Marokko reist vol zelfvertrouwen af. Want in een kwalificatiegroep met Mali, Ivoorkust en Gabon slikte Marokko geen enkel tegendoelpunt.

Na de Afrika Cup leefde de bondscoach een half jaar in onmin met spelmaker Hakim Ziyech. Na diens afwezigheid op het toernooi wilde hij niet meer voor Marokko uitkomen zolang Renard de bondscoach was. Een jaar geleden begroeven de twee de strijdbijl. Ziyech is er gewoon bij in Rusland.

TRAINER

49 jaar ? Wereldburger die na zijn debuut bij Draguignan (1999) in China, Engeland en Vietnam werkte ? Assistent van Claude Le Roy (Ghana), waarna hij als bondscoach van Zambia (2012) en Ivoorkust (2015) de Afrika Cup won ? Ging na zijn ontslag bij Rijsel (2016) aan de slag in Marokko.

U volgde in februari 2016 Badou Zaki op als bondscoach. Welk beeld had u toen van het Marokkaanse voetbal? 'Ik kon me wel nog een aantal WK's herinneren waarop Marokko aanwezig was. Met grote namen als Noureddine Naybet, Aziz Bouderbala, Youssef Safri en - recenter - Marouane Chamakh. En ik heb het geluk dat mijn assistent, Mustapha Hadji, als speler zelf twee keer een eindronde ( in 1994 en 1998, nvdr) heeft meegemaakt. We hebben sinds mijn aanstelling enorm veel gepraat over de sterktes en zwaktes van de Leeuwen van de Atlas, waar er de laatste tien jaar vooral een probleem van teamspirit was.' Deelt u de mening van zij die zeggen dat Marokko in die periode onder zijn waarde heeft gepresteerd? 'Het team heeft het niet slecht gedaan, maar ik vind het altijd moeilijk om van op afstand over het verleden te spreken. Je hebt de neiging om alleen de goede zaken te onthouden en de slechte te negeren. Je moet altijd trots zijn op wat er in het verleden is gepresteerd, maar ik ben hier gekomen om mee te schrijven aan de toekomst van het Marokkaanse voetbal.' Concentreer op wat je in de hand hebt, is dat de boodschap die u aan de spelers meegeeft? 'Ik herhaal bijna elke dag hetzelfde woord: teamspirit. Iedereen heeft de neiging om over de bondscoach te spreken - zowel goed als kwaad -, maar ik zie het veel ruimer. Ik ben maar een deeltje van de technisch staf, die uitstraalt dat ze als groep samenwerkt. Niemand is belangrijker dan het team, met die gedachte zijn we 2,5 jaar geleden meteen aan de slag gegaan. Dat is ons gelukt. Als de leden van de technische staf en spelers in het land zijn, dan zie ik weer blije gezichten. Voor mij is dat onze belangrijkste prestatie.' U spreekt steeds over teamspirit, maar wat is uw voetbalfilosofie? 'We hebben een goed team, dat zowel in als buiten Marokko zijn wil aan de tegenstander durft op te leggen en van niemand schrik heeft. Deze groep beschikt over verschillende kwaliteiten, over jongeren en ervaren spelers.' Marokko won in februari de African Championship of Nations - een toernooi voorbehouden aan spelers die in eigen land voetballen -, terwijl Wydad Casablanca vorig jaar de Afrikaanse Champions League won. Is de toekomst van het Marokkaanse voetbal daardoor verzekerd? 'Ik zie vooral dat er de laatste jaren hard gewerkt is. Door onder anderen de voorzitter van de voetbalbond, Fouzi Lekjaa, en de technisch directeur Nasser Larguet. Zij weten waarover ze praten.' Wat is er straks haalbaar? 'We zijn uiteraard geen favoriet voor de eindzege ( lacht), maar je vertrekt niet naar een WK om handtekeningen te verzamelen of selfies met grote vedetten te nemen. We hebben ons verdiend gekwalificeerd en ik hoop dat we beter doen dan ooit - achtste finale in 1986 -, maar ik houd er niet van om nu al te zeggen wanneer het WK geslaagd zal zijn.' Oud-speler van Etoile Casablanca en gewezen medewerker van de Marokkaanse voetbalbond 'Ik denk dat Marokko zich kan opwerpen tot een van de verrassingen van het WK. Hervé Renard lijkt erin geslaagd een goed collectief te vormen, wat verkeerd liep bij de zoektocht onder Erik Gerets. De sfeer rond de nationale ploeg is vandaag dan ook veel beter dan destijds. Er groeit hoop rondom het team. Precies alsof de saus eindelijk pakt bij deze generatie van voetballers. Maar dat is niet de enige reden. Het geluk is ook, en dat moeten we durven toe te geven, dat een overgrote meerderheid van de spelers werd gevormd in het buitenland. In Spanje, Italië, Nederland of Frankrijk, maar ook België. Dat geldt voor Nabil Dirar en Mehdi Carcela. Slechts twee jongens van de 23 komen in eigen land uit. In het team zit een goede balans van oude krijgers zoals Mbark Boussoufa en Mehdi Benatia en jonge krachten als Hakim Ziyech of Amine Harit. De anciens nemen de talenten bij de hand, omdat ze weten dat dit hun eerste en laatste WK wordt. Voor Marokko is dit echt een nu-of-nooitmoment. Daarom ben ik ook minder optimistisch gestemd over de ontwikkeling na afloop van het toernooi, want het vertrek van de routiniers riskeert een grote leegte achter te laten.' Hij werd geboren in het Franse Pontoise, maar besliste dat zijn sportieve toekomst bij de nationale ploeg van Marokko zou liggen. Een verrassende keuze, want een jaar eerder werd de publiekslieveling van Schalke 04 nog Europees kampioen U19 aan de zijde van toptalent Kylian Mbappé met Frankrijk. Afgelopen jaar veranderde zijn leven echter ingrijpend. Er was immers de transfersom van 10 miljoen euro die de Königsblauen overmaakten op de rekening van FC Nantes, waar de jeugdinternational een overtuigend seizoen had afgewerkt. Daar, in het grauwe Gelsenkirchen, bloeide de nu 20-jarige Harit onder impuls van opjager Domenico Tedesco volledig open, wat leidde tot het vicekampioenschap in de Bundesliga. De Marokkaan imponeerde met zijn magische rechtervoet, onophoudelijke ritmeveranderingen en zijn fantastische technische bagage. De beloning volgde snel: uitverkiezing tot rookie van het seizoen in Duitsland, een plaatsje in het keurkorps van 23 WK-spelers én een transferwaarde die nu al wordt geschat op 25 miljoen euro. Sinds februari 2016 staat Hervé Renard aan het hoofd van de Marokkaanse selectie. De 49-jarige Fransman werkt op training bij de nationale ploeg met drones. Op halve kracht trainen kan dus niet, de bondscoach ziet echt alles. Met 33 miljoen inwoners is Marokko een grootheid in Afrika. De elfde van het continent om precies te zijn. De Leeuwen van de Atlas wonnen tot dusver nog maar één keer de Afrikaanse landenbeker CAN in hun geschiedenis, in 1976. Marokko begint in Rusland aan zijn vijfde WK-deelname, exact twintig jaar na zijn laatste verschijning op het hoofdtoneel. Marokko reist vol zelfvertrouwen af. Want in een kwalificatiegroep met Mali, Ivoorkust en Gabon slikte Marokko geen enkel tegendoelpunt. Na de Afrika Cup leefde de bondscoach een half jaar in onmin met spelmaker Hakim Ziyech. Na diens afwezigheid op het toernooi wilde hij niet meer voor Marokko uitkomen zolang Renard de bondscoach was. Een jaar geleden begroeven de twee de strijdbijl. Ziyech is er gewoon bij in Rusland.