Ze hadden haar voeten kapot verklaard en tegelijk haar carrière, maar kijk : bij haar rentree in Montreal overleefde Martina Hingis gelijk twee ronden, zwichtte vervolgens voor Jelena Dokic. Geen schijn van schaamte, gewoon een gebrek aan rodage. "Ik weet wat me te doen staat, want ik ga niet voor een figurantenrol naar de US Open."
...

Ze hadden haar voeten kapot verklaard en tegelijk haar carrière, maar kijk : bij haar rentree in Montreal overleefde Martina Hingis gelijk twee ronden, zwichtte vervolgens voor Jelena Dokic. Geen schijn van schaamte, gewoon een gebrek aan rodage. "Ik weet wat me te doen staat, want ik ga niet voor een figurantenrol naar de US Open." Op 20 mei werd Martina Hingis geopereerd aan de ligamenten van haar linkerenkel. Ze leek toen rijper voor een rolstoel dan voor een retour op de tenniscourts. Een wrak, werd gezegd. Haar hele linkerkant lag aan flarden, ze klaagde over pijn in de voet, de knie, de heup. Dokter Buhlmann vatte al van tevoren moed om haar "wegens medische redenen te adviseren om met tennissen te stoppen." Er was sprake van ver gevorderde artrose, de kwaal had zich diep in haar voeten gevreten. De schuld van schoenen. Tegen kledingsponsor Sergio Tacchini heeft la Hingis een eis tot schadevergoeding van veertig miljoen dollar lopen. De Zwitserse droeg van 1996 tot 1999 schoeisel van dat merk. Ze houdt de Italiaanse firma verantwoordelijk voor een chronische voetblessure. Niet dat het haar prestaties aanvankelijk scheen te hinderen. Ze prijkte 209 weken lang aan de top van de wereldranglijst. Precies tussen 1996 en 1999 won ze haar vijf Grand Slamtitels : drie keer de Australian Open ('97, '98, '99), één keer Wimbledon ('97) en de US Open ('97). Haar lichamelijk verval dateert van later, al stoomde ze zowel in 2000 als 2001 nog door tot finale van de Australian Open. Maar eerst tendinitis aan de rug en nadien stelselmatig terugkerende voetklachten zonden de jongste twee jaar signalen uit van een versleten carrosserie. Ze betaalde de tol van de topsport. De tol van te veel en te vroeg. Op tweejarige leeftijd kreeg Martina Hingis al een racket in de handen gestopt : het instrument van een obsessie. Ze werd tot kampioene gekneed. Haar triomfantelijke carrière één lang verplicht nummer. Hingis' bankrekening barst uit haar voegen, en toch een slachtoffer van kindermishandeling. De tragedie van haar moeder heeft haar lot getekend.De moeder van Martina, Melanie Molitor - de ware bitch, zij het één met verzachtende omstandigheden. Haar verhaal is uit littekens opgetrokken. Het decor van haar bittere jeugd : het communistische Slovakije. Melanie Molitor zag het regime het leven van haar vader, openlijk dissident, verwoesten. Hij bejubelde de waarden van het Westen, hekelde de rode concepten. Bekocht zijn commentaar met acht jaar in een uraniummijn, in een stalinistisch strafkamp. Thuis treurde een dochter om een verdwenen vader en pompte zich vol met woede. Wraak wou Melanie Molitor nemen. En weg wou ze. Weg uit het land dat haar vader had afgepakt, en daarmee het uitzicht op geluk. Ze zag de vluchtroute naar de vrijheid liggen, het pad liep langs tennisterreinen. En ze zag het voorbeeld van Martina Navratilova, de Tsjechische die via toptennis een visum voor de Verenigde Staten versierde. Maar de top was voor haar, Melanie Molitor, niet weggelegd. Ze bleef steken in het regionale circuit, en dus bleef ze steken in Slovakije. Ze miste de afspraak met haar droom. Dan maar via haar dochtertje. Voornaam : allesbehalve toevallig Martina. Ze dringt haar dochter haar droom op. Kosice, in Slovakije, is een grauwe stad om in op te groeien. Martina Hingis leert er - een kind in een dwangbuis - tennissen, maar wat ze niet leert is de betekenis van het woord geluk.Huwelijken kunnen helpen. Melanie Molitor ruilt haar eerste man in voor een Zwitser, van wie ze vlug en zonder veel emotioneel vertoon scheidt, maar haar loon heeft ze dan al geïnd : asiel in Zwitserland (met de zevenjarige Martina). Even goed, nog altijd verslaafd aan haar droom. Ze legt haar dochter aan de ketting van haar eigen onvervuld verlangen.Martina Hingis zegt dat ze alles aan haar moeder heeft te danken. Dat klopt. Haar karakter, onder meer : ze is een kreng. Met een geldig excuus : van wie zou ze liefde geleerd hebben ? Niets of niemand raakt haar, zelf strooit ze even gul kwetsende woorden in het rond als winnende slagen.Heeft ze nu nog winnende slagen in zich ? Serena en Venus Williams hebben de aard van het vrouwentennis veranderd. De kracht aan de macht. Martina Hingis heeft haar tengerheid tegen en mogelijk ook de subtiliteit van haar tennis. Inmiddels afgegleden naar de achtste plaats en dat vloeit niet louter voort uit de ravage aan haar voeten. Iedereen kent ondertussen haar zwakste plek. Mannen. Haar nieuwste verovering is de Spaanse golfkampioen Sergio Garcia. Maar ze behandelt haar minnaars als wegwerpproducten. Wat wil je ? Ze is tot kampioen gekweekt. Qua liefde genoot ze geen enkele opvoeding. door Ben Herremans'Iedereen kent de zwakke plek van Hingis. Mannen.'