M arvin Ogunjimi: "Opgeroepen worden voor de Belgische nationale ploeg, dat is eigenlijk een kinderdroom die werkelijkheid wordt. Ik ben hier geboren en getogen. Mijn mama is helemaal Belgisch, ik praat Nederlands en de meeste van mijn vrienden komen uit de buurt van Mechelen.
...

M arvin Ogunjimi: "Opgeroepen worden voor de Belgische nationale ploeg, dat is eigenlijk een kinderdroom die werkelijkheid wordt. Ik ben hier geboren en getogen. Mijn mama is helemaal Belgisch, ik praat Nederlands en de meeste van mijn vrienden komen uit de buurt van Mechelen. "De Rode Duivels beschouw ik als de beloning voor mijn laatste jaar, waarin ik toch heel constant presteerde. De media-aandacht voor mijn persoontje nam daardoor ook toe. Een hele verandering, want van nature ben ik een rustig persoon. Ik hou niet zo van de drukte. Daarom probeer ik me ook wat af te schermen tegenover de pers. Jelle Vossen of Kevin De Bruyne leent zich daar beter toe, ik ben toch eerder een afwachtend type. "Sentimenteel of karakterieel veranderde ik niet de laatste tijd. Ik blijf even gevoelig als voorheen, maar doe ook wel graag eens gek. Ze moeten niet te snel iets verkeerd over mij zeggen, want dan ga ik me nog meer afzonderen door mijn koppigheid. Anders zou ik domme dingen doen en mensen kwetsen. Vroeger was ik iemand die gewoon buitenging om weg te zijn van thuis, nu kan ik meer dan ooit genieten van een avondje playstation op appartement, naar tv kijken of spelen met mijn zoontje. Meestal ga ik toch vroeg slapen. Als ik al eens iemand ga opzoeken, dan trek ik naar Eric Matoukou. "Mijn vriendin - met wie ik bijna twee jaar samen ben - en Jayden-Robert - ondertussen al negen maanden - komen nu op de eerste plaats in mijn leven. Zijn geboorte bracht veel teweeg. Nu moet ik nog meer rusten en me focussen. Wanneer ik na een werkdag thuiskom, en ik zie zijn glimlach, dan vergeet ik gemakkelijke alle mogelijke zorgen van mijn job. Dat is het mooiste wat er bestaat. "Onze zoon was heel welkom. Hij was het beste wat me kon overkomen. Ik was er in het begin niet echt klaar voor, ik kreeg plots veel verantwoordelijkheidsgevoel. Mijn kijk op het leven nam een drastische wending. Je leert sneller de belangrijkheid van sommige zaken te onderscheiden. Je kan bijvoorbeeld niet meer altijd doen wat je graag wil, want je leven staat toch grotendeels in het teken van je kind. Het bevordert alleszins je maturiteit. In mijn hoofd ben ik op bepaalde vlakken vaak nog wel eens een klein kind, maar ik moet nu volwassener handelen en denken. Naar de toekomst zou ik graag in totaal twee of misschien drie kinderen hebben, maar daar wachten we toch twee tot drie jaar mee. "Alhoewel Jayden-Robert nog heel jong is, zie ik toch veel levensvreugde. Hij lacht constant. Ik ben ook een positief ingesteld mens en vaak blij. Boos zijn, dat haalt toch o zo weinig uit. Vrolijkheid uitstralen, dat helpt je vooruit. Met doemdenken en agressiviteit kom je niet ver in het leven. Je kan wel teleurgesteld zijn in feiten of personen. Maar ook daar komt het eropaan alles goed in kaart te brengen en te relativeren. "Mijn lichaam staat vol met tatoeages van mensen die ik liefheb: mijn overleden opa, mijn mama, papa, zus en broer, een beste vriend, mezelf en ons zoontje. Jayden-Robert is mijn bloed en ziel, die wil ik altijd bij me hebben. Vandaar dat ik zijn naam op mijn rechterarm liet aanbrengen. Ze hebben iets te betekenen in mijn leven. Maar ik laat mijn emotionaliteit niet merken, wat voor bepaalde mensen die me niet kennen overkomt als arrogant. Ik ben gewoon snel geraakt, het wegvallen van mijn grootvader was een zware tegenslag. Dat wil ik niet nog eens meemaken." door frédéric vanheule"Mijn zoon was het beste wat me kon overkomen."