De gloednieuwe arena van de New York Red Bulls met zijn 25.000 zitplaatsen is het decor waarin Salou Ibrahim sinds dit voorjaar zijn thuishaven heeft. Van op de penaltystip, waar hij zopas Logan Bailly, die er een paar weken geleden even te gast was, met een shoot-out heeft verslagen, wijst hij op de tribunes. "Toen ik dit hier zag, I was praying to play here. ( lacht) Ik wist dat ze hier iets nieuws en groots wilden opbouwen."
...

De gloednieuwe arena van de New York Red Bulls met zijn 25.000 zitplaatsen is het decor waarin Salou Ibrahim sinds dit voorjaar zijn thuishaven heeft. Van op de penaltystip, waar hij zopas Logan Bailly, die er een paar weken geleden even te gast was, met een shoot-out heeft verslagen, wijst hij op de tribunes. "Toen ik dit hier zag, I was praying to play here. ( lacht) Ik wist dat ze hier iets nieuws en groots wilden opbouwen." Het is 18 juni en de Red Bulls hebben net een oefenwedstrijd tegen Cruzeiro afgewerkt. "Mijn eerste wedstrijd voor de New York Red Bulls in maart tegen Santos was tegelijk de opening van het sta-dion. Vol huis, 3-1 gewonnen, it was great. En New York is een geweldige stad, die al sinds het begin een deel van mijn leven is. Je komt hier en je voelt je meteen weer jong, je voelt the vibes, de energie van deze stad. Ik herleef weer. Maar ik hou nog altijd van België. Ik keer er zeker terug, want ik ga hier niet voor eeuwig blijven. ( grijnst) Ik heb bijna mijn hele leven in België gewoond." Salou Ibrahim: "Ik heb hier niemand gecontacteerd, ze belden mij zelf op. De manager van Hamburg kende mij nog van Europese wedstrijden met Club Brugge en de trainer ook. "Toen ik jong was, had ik al in New York kunnen zitten. Mijn vier broers hebben hier gestudeerd en ik was de enige die besloot om in Europa te gaan voetballen. Mijn broers waren verrast dat ik uiteindelijk nog naar hier kwam. Ik was zelf eigenlijk ook verrast. Nooit was het in mij opgekomen om hier te komen voetballen. Mijn ene broer komt naar elke wedstrijd kijken. Mijn neefje speelt hier ook in de jeugd. Ik vloog na mijn transfer meteen naar Miami, waar de ploeg op trainingskamp zat. Mijn broers wonen hier en wisten niet eens dat ik in Amerika zat. Toen we terugkeerden naar New York tekende ik mijn contract en heb ik hen gebeld: guess what? Ik speel bij de New York Red Bulls! ( lacht)" "Ik ben een world runner ( lacht). Brian Priske, die ook bij Velje speelde ( en bij Club Brugge, nvdr), belde mij dat ze iemand zochten om ze uit de nood te helpen. Ik ben daar een paar maanden gaan spelen, maar ik raakte na vier, vijf wedstrijden geblesseerd. Ze degradeerden dan en iedereen begon te vertrekken. Ik voelde me daar niet zo goed meer." "Onder Emilio Ferrera speelden we anders dan bij Zulte Waregem. Onder JackyMathijssen speelde ik nauwelijks. De trainer mag je of de trainer mag je niet. Ik zat onder Mathijssen op de bank en ik raakte er maar niet af. De ploeg verloor en verloor. Daarna moesten we tegen Zulte Waregem en zelfs dan mocht ik niet spelen. De hulptrainer, PeterBalette, stond altijd achter mij en wist dat ik moest spelen, maar Mathijssen wou mij niet laten spelen. Peter zei hem voor die wedstrijd tegen Zulte Waregem: je moet Salou opstellen, je moet Salou opstellen... Maar zelfs dan wou hij niet - tot de dag van de wedstrijd. Op Zulte Waregem in de kleedkamer zei hij ineens: je mag starten. Hij was nooit geneigd om mij te laten spelen. This guy likes you or he doesn't like you. Ik heb hem nooit gevraagd waarom. "Het volgende seizoen scoorde ik vaak in de voorbereiding. Ik had eens in een match twee, drie keer gescoord en dan kreeg ik in de kleedkamer te horen dat er sommige spelers waren die dachten dat ze Maradona waren en de bal te lang bijhielden. Toen wist ik dat hij mij bedoelde en dat het moeilijk zou worden. Terwijl ik na die match dacht: come on, man, give me the credit. Daarom ging ik naar Duisburg: ik was al niet meer gelukkig als ik goed speelde. "Vlak voor ik naar Duisburg ging, gaf Genk mij een heel goed contract, beter dan bij Club Brugge, maar ik weigerde. Ik had een afspraak met de trainer van Genk, Van Geneugden, en die zei mij: bewijs aan iedereen dat je een probleem had met de trainer en dat je kunt voetballen. Maar ik zat al zo lang in België en ik wou iets anders, dus ik ging naar Duisburg. Ik heb naar mijn gevoel niet gefaald bij Club, want ik weet wat er gebeurd is. Er zat veel woede in mij, maar ik kreeg niet de kans om ze van mij af te spelen. Naar Duisburg gaan, was achteraf gezien misschien een slechte keuze. Maar dat weet je nooit op voorhand." "Ik kwam als de laatste van zestien nieuwe spelers die ze hadden gekocht. Ze hadden eigenlijk al een team en ik moest op mijn kans wachten, kreeg ik altijd maar te horen. Terwijl ik - toen ik Club Brugge verliet - net een goed einde van het seizoen had gespeeld, vond ik. Ik was 29, ik kon blijven, maar ik wou ergens anders spelen. Dus toen Priske belde, ben ik naar Velje gegaan. Dat zijn van die beslissingen die je in je leven neemt en waarvan je op voorhand niet weet of het goed of slecht zal uitdraaien." "Het is niet waar, ze moeten íets schrijven natuurlijk. Als je in Europa zo de lonen bekend zou maken, zouden spelers elkaar de nek omwringen, denk ik. ( lacht) Kan meer of minder zijn, maar als ik zo veel zou verdienen, zou ik nu rijk zijn ( lacht)." door raoul de groote