door Jacques Sys
...

door Jacques SysHet moet wel heel erg zijn als een speler zich op training zo misdraagt dat hij de tolerantiegrens van Trond Sollied overschrijdt. Want hoe cru de Noor in besprekingen ook kan zijn als bepaalde spelers zich in wedstrijden niet aan de opdrachten houden, zo breed van geest is hij als het er op training al eens verhit aan toegaat. Een volle week lang heeft Sollied moeten nadenken over de vraag of hij Andrés Mendoza na diens vechtpartij met Bratislav Ristic moest schorsen. Die ingreep kwam geen dag te vroeg. Met zijn misplaatste sterallures tast Mendoza al geruime tijd de ziel van Club Brugge aan. In een seizoen dat er binnen de groep weer sprake is van onderlinge solidariteit en Club zo weer zijn specifieke identiteit aanneemt, blijft de Peruviaan een egotripper die denkt zich alles te kunnen veroorloven. Geen trainer zou hem zo lang de hand boven het hoofd hebben gehouden als Sollied. Vooral ook omdat de spits dit seizoen de zwakke verrichtingen op een angstwekkend consequente manier aan elkaar plakte. Ook en vooral in de Champions League waar Mendoza alleen opviel met twee doelpunten tegen Dynamo Boekarest. De vraag of deze sanctie Club Brugge verzwakt, moet dan ook niet gesteld worden. Sterker zelfs : de afwezigheid van Mendoza kan Club Brugge op dit moment alleen maar versterken, zelfs dan als je daarmee een stuk snelheid uit de voorhoede wegneemt. Mendoza blonk dit seizoen vooral uit door gestuntel en de laconieke manier waarop hij levensgrote kansen de nek omwrong. Nooit stelde hij zich daarbij in vraag. Bij iedere vervanging slofte Mendoza hoogst verwonderd naar de zijlijn, om dan verbolgen naar de kleedkamer te verdwijnen en achteraf alles en iedereen te negeren. Het is het beeld dat ook van Mendoza in Peru bestond : een slecht gemanierde voetballer met een bedenkenswaardige mentaliteit en zonder spatje zelfkritiek. Bij Club Brugge zijn die nukkigheden lang weggeveegd onder de mantel van het begrip en de hoop op flitsen van grote klasse. Om nu open te barsten. De kinderlijke reactie van Mendoza - hij liet horen zo snel mogelijk te willen vertrekken - toont dat de Peruviaan zijn lesje nog niet heeft geleerd. Hij zit nog altijd gevangen in de illusie een uitstekende voetballer te zijn. Straks zal hij met een forse kater ontwaken als blijkt hoe weinig interesse er voor hem is. En blij mogen zijn als Club hem weer opvist. Ook al past hij eigenlijk niet in een ploeg die van inzet, verbetenheid en strijd zijn wapens heeft gemaakt. En staat er met Bengt Saeternes een snelle en explosieve spits te dringen die wel binnen dat voetbal moet gedijen. Tegen die achtergrond speelt Club Brugge woensdagavond zijn belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Met een zege tegen Galatasaray neemt blauw-zwart een optie op de tweede plaats, zeker dan als Barcelona na een overwinning tegen Spartak Moskou groepswinnaar wordt en dit de wedstrijd van volgende week dinsdag in een ander perspectief kan plaatsen. Club demonstreert dit seizoen opmerkelijk veel evenwicht en stabiliteit. Een Europese uitschieter kan de groei alleen maar versnellen en het gelijk van Trond Sollied onderstrepen. Tot vervelens toe heeft de Noor van het woord looplijnen zijn adagium gemaakt, al bleek de voorbije weken dat het 4-3-3-systeem - met één diepe spits en twee buitenspelers die vaak naar binnen komen om de ruimte groter te maken - niet heilig is. Een correctie is ook woensdagavond niet onmogelijk, vooral omdat in Charleroi enkele zwakheden aan de oppervlakte dreven. Philippe Clement is zo overgeconcentreerd dat hij achteraan een haard van onzekerheid wordt en Alin Stoica zocht bij momenten te nadrukkelijk naar persoonlijk succes. Vreemd hoe moeilijk het in dit land is om voetballers oude gewoonten af te leren. En om anderen in het gareel te laten lopen. De mentale begeleiding van spelers blijft hier een braakliggend terrein. Mentale begeleiding blijft een braakliggend terrein.