Soms valt alles te herleiden tot een traject. Dat van Xavier Mercier is een stuk bochtiger dan dat van de spitsen die hij veel te zelden heeft mogen bedienen. Sluwe vossen in de rechthoek die zogezegd niet thuishoren in het moderne voetbal maar die wel steevast een kans krijgen bij grote clubs, omdat ze nu eenmaal een neus voor goals hebben. Denken we maar aan Jérémy Perbet bij Gent, Hamdi Harbaoui bij Anderlecht of Renaud Emond bij Standard.
...

Soms valt alles te herleiden tot een traject. Dat van Xavier Mercier is een stuk bochtiger dan dat van de spitsen die hij veel te zelden heeft mogen bedienen. Sluwe vossen in de rechthoek die zogezegd niet thuishoren in het moderne voetbal maar die wel steevast een kans krijgen bij grote clubs, omdat ze nu eenmaal een neus voor goals hebben. Denken we maar aan Jérémy Perbet bij Gent, Hamdi Harbaoui bij Anderlecht of Renaud Emond bij Standard. Mercier heeft die kans zelf nooit gekregen. Als klassieke nummer 10, zonder de lengte van een Hans Vanaken of het loopvermogen van een moderne 9,5, heeft de Zuid-Fransman nooit hoger gespeeld dan de middenmoot van de Belgische eerste klasse. De schuld ligt misschien bij de spitsen die zijn diensten nooit terdege hebben kunnen vergoeden met doelpunten. Bij de titel in 1B van Cercle Brugge in 2018 werd hij verkozen tot beste speler van de reeks. Een jaar later nam hij weer de lift naar beneden om het shirt van OH Leuven aan te trekken. Nochtans was zijn seizoen in 1A met de Bruggelingen voorbeeldig, wanneer we een blik werpen op zijn statistieken. In de ploeg van Laurent Guyot, die geen echte afwerker had - Gianni Bruno beëindigde de reguliere competitie met 8 treffers, waarvan 3 uit een strafschop - werd er zelden iets gedaan met de precieze voorzetten van Mercier. Het resultaat: de nummer 10 van groen-zwart sloot het seizoen af met slechts 6 assists, terwijl hij voor 12,01 expected assists had gezorgd. In 1A deed niemand beter, ook niet Ruud Vormer, Alejandro Pozuelo of Hans Vanaken. Omdat hij niet omringd werd door spitsen die van zijn geniale voorzetten daadwerkelijk assists konden maken, trok de Fransman naar Leuven, waar het meteen klikte met Marc Brys. De Antwerpenaar weet voor zijn beste offensieve spelers een kostuum op maat te maken en installeerde Mercier achter de sterke Thomas Henry en naast de dynamische Kamal Sowah. Het trio gooit snel hoge ogen, met de Fransman als motor. De ene keer wijkt hij uit naar de flank om van daar een loepzuivere voorzet voor doel te geven, de andere keer fungeert hij als draaischijf om zijn ploegmaats diep te sturen en ballen in de rug van de verdediging te droppen. Die laatste optie geniet alleszins zijn voorkeur. Sinds het begin van het seizoen rijt de choreografie van Marc Brys het blok van de tegenstander open en vervult Mercier zijn rol prefect: met 4,06 passes die door de defensie snijden per wedstrijd, is hij op dat vlak de beste in België.