Het verhaal van Hakim Bouchouari (27) is er een met vele haltes. Met Standard is de middenvelder al aan zijn twaalfde club toe. Hij maakte in 1999 deel uit van de A-kern van eersteklasser Geel, maar was geblesseerd en speelde niet. Daarna volgde een vrije val richting eerste provinciale. Van daaruit ging het weer pijlsnel naar boven, terug naar de hoogste afdeling. Nu staat hij aan de poort van de Belgische top. Hij tekende een contract voor drie seizoenen bij Standard Luik.
...

Het verhaal van Hakim Bouchouari (27) is er een met vele haltes. Met Standard is de middenvelder al aan zijn twaalfde club toe. Hij maakte in 1999 deel uit van de A-kern van eersteklasser Geel, maar was geblesseerd en speelde niet. Daarna volgde een vrije val richting eerste provinciale. Van daaruit ging het weer pijlsnel naar boven, terug naar de hoogste afdeling. Nu staat hij aan de poort van de Belgische top. Hij tekende een contract voor drie seizoenen bij Standard Luik. "Standard heeft iets, het is een club vol vuur. Dat spreekt mij aan", zegt hij. "De supporters zijn prettig gestoord en iedereen is er ambitieus. Ze hebben daar alles, zo'n infrastructuur heb ik nog nooit meegemaakt. Het enige wat er ontbreekt, zijn prijzen. Als je van die ploeg deel kan uitmaken, dan mag je niet te lang twijfelen, zeker niet in mijn situatie. Bij Standard speel je aan de top van België. Tot voor kort was Champions League voor mij enkel iets op dinsdag en woensdag op Canvas, nu mag ik er misschien zelf aan deelnemen. Dat is fantastisch. Er was ook interesse van Willem II in Nederland, maar dat is niets geworden. Maar met Standard waren we er vrij snel uit. Ik ga naar Luik met hetzelfde gevoel als toen ik vorig jaar naar Lokeren vertrok : niet om op de bank te zitten. Ik heb er alles aan gedaan om mij in de ploeg te werken en dat is ook gelukt. Ik ga mijn ding doen en hoop dat ik Johan Boskamp kan overtuigen. Hij beslist uiteindelijk wie hij opstelt. Ik kan alleen maar hard werken en er alles aan doen om te spelen."Boskamp tekende zijn contract nadat Bouchouari al een akkoord had. Kan hij zich vinden in de trainerskeuze ? "Hij is de ideale trainer voor Standard, denk ik. Iemand met ambitie en heel wat ervaring. Als hij mij tegen de muur plakt, zal het enkel aan mezelf liggen. Volgens mij is hij een goede trainer van wie ik zeker nog veel kan opsteken. Een toffe, plezante kerel, schat ik. Maar ik hoorde ook al dat het serieus kan branden in de kleedkamer. Als hij dat doet voor de club en voor de ploeg, dan heb ik daar geen problemen mee. Het schijnt ook dat Boskamp tijdens de stage goed durft doorgaan op fysiek gebied. Geen probleem. Op dat moment zie je af, maar achteraf pluk je er de vruchten van. Je moet dat voor jezelf doen, niet voor Boskamp of iemand anders. Als er afgezien moet worden, dan moet dat."Criticasters beweren dat het misschien allemaal wat te snel gaat. Na een jaar in de eerste klasse onmiddellijk naar een topclub. "Ik weet niet hoe ver mijn groeimarge nog reikt, maar ik heb bewezen dat ik het niveau van de hoogste afdeling aankan, mijn eerste seizoen is vlekkeloos verlopen. Ik werd enkel gehinderd door een kwetsuur aan de mediale band in de tweede ronde. Maar behalve dat heb ik geen problemen gekend met het niveau. Als iemand vorig jaar tegen mij had gezegd dat ik dertig matchen zou spelen, dan had ik hem voor zot verklaard, maar ik heb het toch gedaan. Ik zal zien wat het in Luik geeft. Ik ben ambitieus, vandaar dat ik die stap neem."De overgang van Sint-Niklaas in de derde klasse naar Lokeren in eerste verliep alvast heel vlot. Vanaf het begin van het seizoen maakte Bouchouari deel uit van de basiself. "De aanpassing vorig jaar verliep heel goed. Toen ik in Lokeren aankwam, was Muslin er trainer en hij gaf mij heel veel vertrouwen. Hij wist ook dat ik uit de derde klasse kwam en dat hij mij niet mocht laten opbranden. Ik moest alle fysieke oefeningen inhalen omdat ik twee weken te laat bij de groep aansloot. Maar Muslin zei tegen mij : 'We hebben nog vijf weken voor de competitie, ik zal zorgen dat je klaar bent.' Hij heeft woord gehouden, op de eerste speeldag was ik zowel fysiek als mentaal perfect in orde. Toch was het voor de eerste wedstrijd tegen Genk afwachten. Ik vroeg me af waarin ik ging belanden en had vooraf ook wat zenuwen. Maar tijdens de wedstrijd had ik totaal geen last meer van die stress. Ik heb een perfecte wedstrijd gespeeld. Achteraf besef je dat daar heel veel camera's waren en dat er veel supporters in het stadion zaten. Toen ik na de wedstrijd naar huis reed, besefte ik pas : ze hebben alles opgenomen, iedereen heeft het gezien. Dat gaf mij wel een goed gevoel. Daarna was het weer wachten op mijn eerste goal. Toen die viel, was ik vertrokken. Ik heb mijn eerste match trouwens op video. Ik bekijk die nog regelmatig opnieuw en dan zie ik wel dingen die ik anders had moeten doen. Ik deed bijvoorbeeld een goede voorbereidende actie, kom alleen voor doelman JanMoons en probeer de bal hard in de hoek te trappen. Maar Moons is niet achterlijk en hij lag onmiddellijk op de juiste plaats. Kans verkeken. Ik weet nu dat een keeper vrij snel plat gaat, dus nu zou ik hem stiften. Maar dat doe je pas als je wat ervaring hebt. Bij mij was het onbesuisd." "Hieraan zie je het verschil tussen eerste en de lagere klassen", gaat Bouchouari verder. "De spelers zijn allemaal beter. In de lagere klassen zijn de keepers niet zo snel en niet zo slim. Je moet je aanpassen. Vroeger had ik tijd om na te denken. Dat gaat nu niet meer. Voor je de bal hebt, moet je al weten wat je ermee gaat doen, anders is het te laat. Alles wordt veel sneller, preciezer en verzorgder uitgevoerd. Je speelt samen met stuk voor stuk heel goede voetballers. Het leven van een prof is heel hard werken maar het is ook heel plezant."Tijdens zijn eerste seizoen kende Bouchouari drie hoofdtrainers : Slavoljub Muslin, Aimé Anthuenis en Rudi Cossey. "Muslin is de trainer die mij de kans heeft gegeven. Maar ook zonder de voorzitter, het bestuur, de medische en technische staf en mijn medespelers was dat allemaal niet mogelijk geweest. Ik kan enkel goede dingen zeggen over Lokeren. Ik ben dan ook zeer dankbaar dat ze wilden meewerken aan mijn transfer. Het is een klein, familiaal clubje en dat was plezant. Ik kende daar goede tijden, kreeg het vertrouwen van zowel Muslin, Anthuenis als Cossey. Zeer goede trainers, alle drie. "Muslin heeft veel met mij gepraat. Hij zei ooit over mij : 'Die jongen moet je zijn ding laten doen, laat hem gewoon voetballen. Hakim is tijdens de wedstrijd precies 's zondags met zijn vrienden in het park aan het sjotten, zonder druk.' Ik denk dat hij daarin gelijk had. Ik ben iemand die vertrouwen nodig heeft en Muslin wist dat. Tijdens de periode van mijn kwetsuur ontbrak het mij wel aan dat vertrouwen. Ik heb vijf wedstrijden gespeeld met medicatie en tapes omdat ze dat vroegen, maar mijn prestaties gingen achteruit. Ik hoorde af en toe boegeroep en gefluit op de tribunes. Ik speelde verder in het belang van de ploeg, maar achteraf gezien zou ik dat nooit meer doen. Ik had al veel vroeger moeten stoppen. Maar ja, Drulic was geblesseerd, Bancé was ziek, we hadden niemand. Je weet hoe dat gaat." Het scheelde niet veel of hij speelde al eerder in de eerste klasse. Sporting Charleroi kwam namelijk al vroeger aankloppen. "Ik was 16 toen ik debuteerde in de eerste ploeg van Boom in de derde klasse. Er zaten scouts van Sporting Charleroi in de tribune. Ze kwamen voor Thierry Flies, die nu bij Hamme voetbalt, en zagen daar zo'n klein manneke lopen, dat was ik. In plaats van Thierry hebben ze mij gecontacteerd. Ik heb daar vier keer getest en mocht komen. Maar ik moest daar ook komen wonen, naar school gaan en voor mijn ouders was voetbal op dat moment totaal onbekend. Mijn vader is naar hier gekomen om te werken en ik zou op 120 kilometer gaan wonen voor het voetbal, dat kende hij niet. Zijn ploegbaas las in de kranten dat ik bezig was met Sporting Charleroi. Zijn vader was voorzitter in Duffel dus zei mijn vader : 'Jij gaat in Duffel voetballen.' Dat was mijn keuze niet, maar ik heb dat gewoon gedaan. In plaats van in de eerste klasse een deftige opleiding te genieten ging ik op zondag voetballen bij eersteprovincialer Duffel. Achteraf gezien had dat misschien een wending kunnen geven aan mijn carrière, maar langs de andere kant misschien ook niet. Ik was 16 en speelde in de eerste ploeg. Als snotaap leer je daar ook veel. Ik heb wel wat watertjes doorzwommen. Ik denk niet dat er veel velden bestaan in Vlaanderen waarop ik nog niet gespeeld heb. "Er zullen mensen zijn die denken dat ik een moeilijke jongen ben omdat ik bijna nergens langer dan een jaar bleef. Maar tot Verbroedering Geel heb ik mezelf opgewerkt. Dat heb ik helemaal aan mezelf en mijn spel te danken. Ik kende echter een slecht seizoen omdat ik door een blessure niet speelde. Ik ben dan gezakt naar Racing Mechelen, waar ik alles speelde tot de winterstop. Daarna was ik geblesseerd en moest ik opnieuw zakken, naar Hoboken dit keer. Daar kreeg ik de ene spierscheur na de andere en kwam ik slechts drie keer aan de aftrap. Het gevolg was dat ik weer zakte en dan zat ik dus in eerste provinciale bij Wezemaal. Ik zat daar in een boerengat, maar ik ging toch door voor een appel en een ei. Dat loonde, want Tienen ontdekte er mij. Daar werd ik topschutter. Dan kreeg ik aanbiedingen van tweedeklassers en van Sint-Niklaas uit de derde klasse. Het was een moeilijke keuze. Ik had mentaal een zwaar jaar achter de rug. We moesten vechten tegen de degradatie. Bovendien moest ik elke dag 80 kilometer heen en terug rijden. Mijnheer Van Lijsebetten van Sint-Niklaas deed mij een mooi aanbod en ik tekende voor twee jaar. Het liep opnieuw vlot, ik kende er een mooi seizoen. Tijdens de zomerstop vertrok ik op reis met het idee : ik speel nog een jaar in Sint-Niklaas. Het is een toffe club dus ik vond dat geen probleem. Op reis in Barcelona met Gunter Van Handenhoven en Tom Peeters kreeg ik telefoon : ik mocht testen bij Lokeren. Normaal gezien moest ik twee weken op proef, maar na drie dagen zei Muslin al tegen Roger Lambrecht dat hij mij moest nemen. Ik ging naar boven om mijn contract te bespreken en de rest van het verhaal is bekend." Met een carrière die pijlsnel de lucht in schiet, kun je je afvragen wat de volgende stap zal zijn. Is het buitenland misschien een optie ? "Als het er warm is wel", lacht Bouchouari. "Maar ik moet eerst bij Standard mijn best doen en misschien komt de rest dan vanzelf. Het is allemaal stap voor stap gegaan : als ik goed presteerde in derde, bestond de kans dat er een eersteklasser kwam. Wanneer ik het daar goed deed, kwam er misschien een topper. Als ik het goed doe aan de top, is het buitenland niet veraf. Als die kans zich voordoet, zal ik zeker niet twijfelen. Ik ben helemaal niet bang voor de uitdaging, ik heb al zoveel meegemaakt. De Nederlandse competitie spreekt mij aan, de Spaanse ook, de Russische iets minder ( lacht)." Ook de nationale ploeg zou de volgende stap kunnen zijn. "Momenteel gaat alles zeer snel, het kan dus dat ik binnenkort - als ik blijf groeien - opgeroepen word door Marokko of België. Als die mogelijkheid zich voordoet, zal ik wel zien voor wie ik ga kiezen. Spelen voor de nationale ploeg is in ieder geval een droom."LEEN MALLEZIE