U n partido de vida o muerte. Savo Milosevic, de rijzige spits van Osasuna en aanvoerder van de Servische nationale ploeg, was vorige week in de aanloop naar Serviës tweede wedstrijd duidelijk in zijn boodschap voor de Argentijnse supporters. Wilde Servië & Montenegro overleven in het toernooi, dan moest er gebikkeld worden in Gelsenkirchen. "Leven of dood, zo gaan we het opnemen."
...

U n partido de vida o muerte. Savo Milosevic, de rijzige spits van Osasuna en aanvoerder van de Servische nationale ploeg, was vorige week in de aanloop naar Serviës tweede wedstrijd duidelijk in zijn boodschap voor de Argentijnse supporters. Wilde Servië & Montenegro overleven in het toernooi, dan moest er gebikkeld worden in Gelsenkirchen. "Leven of dood, zo gaan we het opnemen." Het werd de dood, na snelle overgave. Vergeleken met het van Nederland met 1-0 verloren duel, wijzigde bondscoach Ilija Petkovic zijn ploeg op twee plaatsen. Inzet van een week bitse polemieken tussen hem en de pers was de rechterflank geweest. Petkovic had daar tegen Nederland Nenad Djordevic geposteerd, ten nadele van Ognjen Koroman. Een verdedigende optie die volgens de Servische pers niet had gewerkt, Djordevic had zich niet kunnen weren tegenover Arjen Robben en pas toen Koroman in de ploeg kwam, had Servië & Montenegro het evenwicht wat kunnen herstellen. Hoe heviger Petrovic zich weerde om uit te leggen dat daar het schoentje niet had genepen, hoe scherper de pennen van de Serviërs schreven. Ten einde raad gaf Petrovic zijn grootste critici hun zin. Tegen Argentinië kwam Koroman in de ploeg. Zijn tweede wissel was een niet voorziene : na de opwarming haakte Ivica Dragutinovic af. Een ramp, want een echt alternatief als linksachter was er niet in de selectie, tenzij Mladen Krstajic. Die speelde in de Schalke-Arena wel een thuiswedstrijd, maar voetbalt eigenlijk liever centraal. En dus bleef er van de in de voorronde zo geroemde stevige Servische verdediging (maar één tegendoelpunt in tien wedstrijden) maar weinig over, want eerder op de week was de beste centrale verdediger, Nemanja Vidic, al uitgevallen met een knieletsel. Vidic was anderhalf jaar zo indrukwekkend bij Spartak Moskou dat hij in januari werd aangetrokken door Manchester United. De wijzigingen braken de man zuur op. Zo zuur dat hij direct na afloop van de wedstrijd zei dat hij maar spijt had van één ding : dat hij geluisterd had naar zijn critici, maar dat die hem de voorbije week zo onder druk hadden gezet dat hij weinig anders kon. Vergeten waren ze immers de manier waarop Servië & Montenegro zich had geplaatst voor dit WK. Met aandacht voor organisatie, die maar één keer werd verschalkt, door de Spanjaarden. Dat was van geen tel meer, er moest worden aangevallen. Ook tegen Nederland, en toen dat in Leipzig niet, of onvoldoende, gebeurde, zeker tegen Argentinië. Het ging ten koste van de organisatie, want Petkovic, die in 1974 nog aan het WK deelnam als aanvallende middenvelder, moest hier in Duitsland constateren dat het verschil tussen een voorronde en een toernooi groot is. Aan zijn organisatie mankeerde vrijdag heel veel. Bij goal één van Argentinië werd de hele rechterkant opgerold en verzuimde uitgerekend Koroman (!) zijn rechtstreekse tegenstander Maxi Rodriguez het oprukken naar doel te beletten. Een reactie bleef uit, waarna Argentinië op de 32ste minuut via een sublieme goal een tweede keer kon scoren. Dat doelpunt werd gemaakt door Esteban Cambiasso maar de voorbereiding ervan mag vanaf nu opgenomen worden in alle dvd's voor trainers en jeugdvoetballers als illustratie van de manier waarop in één tijd spelen op balbezit via één of twee versnellingen kan leiden tot een goal. De Argentijnse radioverslaggever achter ons had het over 25 opeenvolgende Argentijnse toques, baltoetsen. Het kan best, zelden overkwam ons zoals vrijdag het gevoel spontaan recht te willen staan en te applaudisseren voor zoveel moois. Wat daarna volgde, was typisch Joegoslavisch : weg agressie, weg dubbele verdedigingsgordel, weg duelkracht. Ze lieten het schieten, Dejan Stankovic en co, zoals ze dat in de kwartfinale tijdens Euro 2000 tegen het toen ook veel sterkere Nederland eveneens hadden gedaan. Toen werd het 6-1, nu 6-0. De Argentijnse coach JoséPekerman, die tegen Ivoorkust nog al zijn spitsen stelselmatig van het veld had gehaald om winst te beveiligen, kon nu zelfs inspelen op de wensen van het publiek, Maradona op kop, en zijn jonge paradepaardjes Lionel Messi (zaterdag 19) en Carlos Tevez (22) speelminuten gunnen. Ze bedankten beiden met een goal. Het probleem, zo zei Mateja Kezman, na de nederlaag tegen Nederland, is dat na een oorlog elke generaal slim is en een oplossing kan aanreiken. "Het is voor je naar het slagveld gaat, dat er een goeie tactiek op het bord moet komen. Ik kan alleen constateren dat alle vier de spitsen tegen Nederland op het veld kwamen en niemand zijn kwaliteiten echt kon tonen. Lag het dan aan hen of aan de rest ?" Aan beiden dus, want ook tegen de Argentijnen lukte het aanvallend niet. Kezman speelde een bijzonder zwak toernooi dat hij voor zichzelf voortijdig afbrak door met een wilde schaarsprong om rood te solliciteren. Hij was niet de enige die teleurstelde. Er vielen nog anderen door de mand : aanvoerder Milosevic onder meer, op zijn 33ste ook aan pensioen aan de top toe. Of Dejan Stankovic, een schaduw maar van de gevaarlijke man bij Inter, en volgens de Serviërs betrokken bij heel wat onrust in de spelersgroep. PredragDjordevic (34 straks in augustus) kon nooit de verbinding naar de aanval maken. En achterin was Mladen Krstajic heel bleekjes. Als dan ook nog de groepsgeest, het zwakke punt op zo'n toernooi, én door personeelswissels de verdedigende organisatie wegvalt, vallen de Serviërs op het hoogste niveau door de mand. Zoals wel vaker gebeurt bij Oost-Europese landen op een toernooi waar ze niet worden gedragen door hun fanatieke achterban. Zes jaar waren de Serviërs niet aanwezig op een groot toernooi, daarom kwam de zware nederlaag in Gelsenkirchen zo hard aan. Zes jaar later weer zes tegengoals, het lijkt ze een behekst cijfer. Na Euro 2000 miste Servië & Montenegro het WK én het EK. Het waren moeilijke tijden, met veel onrust, weinig cohesie, veel intern gebakkelei en veel verdachtmakingen. Zeker toen in maart 2004 Branko Bulatovic op klaarlichte dag in Belgrado werd neergekogeld. Bulatovic, van Montenegrijnse afkomst, was al dertien jaar secretaris-generaal van de Joegoslavische voetbalbond. Gedacht werd dat de voetbalmaffia iets met de aanslag te maken had. Eerder al had oorlogsleider Arkan, in januari 2000 ook al vermoord in Belgrado, met zijn FK Obilic het Servische voetbal in een duister daglicht gesteld. Die problemen zouden nu grotendeels achter de rug zijn. Er werd gewerkt aan een sterkere financiële structuur en een betere omkadering. Dat alles moest culmineren in een goed WK, al betekent dat, zo zegt voorzitter Tomislav Karadzic, nog niet dat het Servische voetbal definitief terug is. "Pas als we er de volgende twee keer opnieuw bij zijn, zowel in 2008 als in 2010, kunnen we van een geslaagde herstructurering spreken." Dan zal ook blijken of Gelsenkirchen 2006 maar een sombere voetnoot in de Servische voetbalgeschiedenis is. Net als bij Polen komt er dit najaar vers bloed in het Servische team dat de Belgen op 7 oktober in Belgrado partij moet geven. Een nieuwe bondscoach, ongetwijfeld, en een lading verse spelers. Linkspoot Danijel Ljuboja (Stuttgart, 27) viel tegen de Argentijnen goed in als spits. Mirko Vucinic (Lecce, 22), die een jaar geleden tegen België debuteerde en het WK miste door een blessure (waarna Petkovic zijn eigen zoon selecteerde...), kan een alternatief voor Kezman worden. Dusan Basta (21, Rode Ster Belgrado) speelde hier niet, maar maakte indruk bij de nationale beloften, terwijl Vladimir Stojkovic (22, ook Rode Ster) in eigen land geldt als dé doelman van de toekomst. Neen, op basis van dit WK zouden de Belgen hun tegenstanders van straks best niet onderschatten, de opvolgers zijn klaar. PETER T'KINT