Een goede maand geleden was alles heel duidelijk voor mij. Anderlecht zou met een comfortabele puntenvoorsprong dat onding van de play-offs ingaan en zou met een straat voorsprong kampioen van België worden. De aankopen van het laatste moment, Milan Jovanovic en Dieumerci Mbokani, waren een gigantisch succes. Daarbij kwam dat Matías Suárez de vorm van zijn leven te pakken had en matchen besliste of het de gewoonste zaak van de wereld was. Kljestan was het ideale complement van Biglia, de kleine generaal voor wie hij zich zonder te morren te pletter liep. Gillet scoorde aan de lopende band en achteraan waren Juhász en Kouyatéonaantastbaar. Kreeg de tegenstrever dan toch eens een kans, dan was er nog Proto, die pakte toch alles. Het kon niet op, wat was het leven mooi! Maar weer is gebleken dat alles snel kan veranderen in onze geliefde sport. Ik denk dat ik mijn optimisme toch een beetje moet terugschroeven na wat ik nu hoor en lees in de media. Jovanovic, vroeger dikwijls beslissend, loopt er nu voor spek en bonen bij. Mbokani is steeds gekwetst en Suárez is zijn frisheid volledig kwijt. Biglia wordt na zijn schouderoperatie ontzettend gemist en het zal moeilijk zijn om in zijn afwezigheid nog een match te winnen. Dat heeft zijn weerslag op Kljestan, die stilletjes aan ook op zijn tandvlees begint te zitten. Juhász en Kouyaté zijn onbetrouwbaar en ze kunnen niet uitverdedigen. Als ik dat allemaal moet geloven, moet ik toch mijn mening herzien, maar laten we toch nog maar een beetje afwachten!

Een goede maand geleden was alles heel duidelijk voor mij. Club Brugge ging er voor de titel niet meer aan te pas komen. Ze lagen in de touwen, suf geslagen door al die late tegengoals en het daarmee gepaard gaande puntenverlies. En nog steeds zonder plan B, wat dat ook mag zijn, maar dat moet je aan Ryan Donk vragen. Het kostte spijtig genoeg de kop van Adrie Koster en daar kwam redder Christoph Daum. De Brugse spelers waren niet gerust, want ze hadden vernomen dat de Duitser er niet voor terugdeinsde om zijn spelers op blote voeten over glas te laten lopen of om vier uur 's nachts iedereen op te trommelen voor een pittige training, men zou voor minder. Zijn eerste zorg, en terecht, was de lawine van tegendoelpunten stoppen. En met succes zou ik zo zeggen, want inderdaad: men zet nu eenmaal geen gebouw op zwakke funderingen. Of zoals Glen De Boeck het zo mooi zei in Extra Time: "Met goede aanvallers wint men wedstrijden, met een goede verdediging wint men prijzen!" Daum moest het vertrouwen herstellen en dat deed hij ook. Dat het gebrachte voetbal op dit ogenblik op niets trekt, zal veel Brugse supporters worst wezen. Punten moesten er zijn, maar het resultaatvoetbal mag natuurlijk niet blijven duren, de blauw-zwarte aanhang kennende, die zijn een andere stijl gewend. In elk geval ademen de Bruggelingen weer in de nek van Anderlecht. En als het goede huwelijk tussen Dirar en Vleminckx blijft duren, kan het nog warm worden onder de voeten van 'die uit Brussel'.

Een goede maand geleden was alles heel duidelijk voor mij. Standard zou het na de 5-0-uppercut tegen Anderlecht moeilijk krijgen om zich te plaatsen voor play-off 1. Riga, de trainer van de Rouches, was nog volop op zoek naar een ploeg na de grote uitverkoop. Hij schijnt die nu gevonden te hebben. Hij is natuurlijk geholpen door de explosie van het duo Cyriac- Tchité, waarschijnlijk het gevaarlijkste aanvalsduo uit de Jupiler Pro League. Dat is ook de mening van Sérgio Conceição. Die verklaarde op de RTBF in La Tribune: "Als ik vandaag moet kiezen tussen het duo Jovanovic-Mbokani en Tchité-Cyriac, dan kies ik zonder enige twijfel het tweede paar. Die zijn slimmer op alle gebied, ook buiten het veld." Wat hij daarmee bedoelde, weet ik niet. Ik zie de Luikenaars nog dicht eindigen, ja, zelfs voor de titel, op voorwaarde dat er natuurlijk geen spelers vertrekken tijdens de volgende mercato, zoals onze Waalse vrienden dat zo mooi noemen.

Een goede maand geleden had ik nog niet aan AA Gent en RC Genk gedacht, maar daar ga ik nu werk van maken.

"Een goede maand geleden..."

Een goede maand geleden was alles heel duidelijk voor mij. Anderlecht zou met een comfortabele puntenvoorsprong dat onding van de play-offs ingaan en zou met een straat voorsprong kampioen van België worden. De aankopen van het laatste moment, Milan Jovanovic en Dieumerci Mbokani, waren een gigantisch succes. Daarbij kwam dat Matías Suárez de vorm van zijn leven te pakken had en matchen besliste of het de gewoonste zaak van de wereld was. Kljestan was het ideale complement van Biglia, de kleine generaal voor wie hij zich zonder te morren te pletter liep. Gillet scoorde aan de lopende band en achteraan waren Juhász en Kouyatéonaantastbaar. Kreeg de tegenstrever dan toch eens een kans, dan was er nog Proto, die pakte toch alles. Het kon niet op, wat was het leven mooi! Maar weer is gebleken dat alles snel kan veranderen in onze geliefde sport. Ik denk dat ik mijn optimisme toch een beetje moet terugschroeven na wat ik nu hoor en lees in de media. Jovanovic, vroeger dikwijls beslissend, loopt er nu voor spek en bonen bij. Mbokani is steeds gekwetst en Suárez is zijn frisheid volledig kwijt. Biglia wordt na zijn schouderoperatie ontzettend gemist en het zal moeilijk zijn om in zijn afwezigheid nog een match te winnen. Dat heeft zijn weerslag op Kljestan, die stilletjes aan ook op zijn tandvlees begint te zitten. Juhász en Kouyaté zijn onbetrouwbaar en ze kunnen niet uitverdedigen. Als ik dat allemaal moet geloven, moet ik toch mijn mening herzien, maar laten we toch nog maar een beetje afwachten! Een goede maand geleden was alles heel duidelijk voor mij. Club Brugge ging er voor de titel niet meer aan te pas komen. Ze lagen in de touwen, suf geslagen door al die late tegengoals en het daarmee gepaard gaande puntenverlies. En nog steeds zonder plan B, wat dat ook mag zijn, maar dat moet je aan Ryan Donk vragen. Het kostte spijtig genoeg de kop van Adrie Koster en daar kwam redder Christoph Daum. De Brugse spelers waren niet gerust, want ze hadden vernomen dat de Duitser er niet voor terugdeinsde om zijn spelers op blote voeten over glas te laten lopen of om vier uur 's nachts iedereen op te trommelen voor een pittige training, men zou voor minder. Zijn eerste zorg, en terecht, was de lawine van tegendoelpunten stoppen. En met succes zou ik zo zeggen, want inderdaad: men zet nu eenmaal geen gebouw op zwakke funderingen. Of zoals Glen De Boeck het zo mooi zei in Extra Time: "Met goede aanvallers wint men wedstrijden, met een goede verdediging wint men prijzen!" Daum moest het vertrouwen herstellen en dat deed hij ook. Dat het gebrachte voetbal op dit ogenblik op niets trekt, zal veel Brugse supporters worst wezen. Punten moesten er zijn, maar het resultaatvoetbal mag natuurlijk niet blijven duren, de blauw-zwarte aanhang kennende, die zijn een andere stijl gewend. In elk geval ademen de Bruggelingen weer in de nek van Anderlecht. En als het goede huwelijk tussen Dirar en Vleminckx blijft duren, kan het nog warm worden onder de voeten van 'die uit Brussel'. Een goede maand geleden was alles heel duidelijk voor mij. Standard zou het na de 5-0-uppercut tegen Anderlecht moeilijk krijgen om zich te plaatsen voor play-off 1. Riga, de trainer van de Rouches, was nog volop op zoek naar een ploeg na de grote uitverkoop. Hij schijnt die nu gevonden te hebben. Hij is natuurlijk geholpen door de explosie van het duo Cyriac- Tchité, waarschijnlijk het gevaarlijkste aanvalsduo uit de Jupiler Pro League. Dat is ook de mening van Sérgio Conceição. Die verklaarde op de RTBF in La Tribune: "Als ik vandaag moet kiezen tussen het duo Jovanovic-Mbokani en Tchité-Cyriac, dan kies ik zonder enige twijfel het tweede paar. Die zijn slimmer op alle gebied, ook buiten het veld." Wat hij daarmee bedoelde, weet ik niet. Ik zie de Luikenaars nog dicht eindigen, ja, zelfs voor de titel, op voorwaarde dat er natuurlijk geen spelers vertrekken tijdens de volgende mercato, zoals onze Waalse vrienden dat zo mooi noemen. Een goede maand geleden had ik nog niet aan AA Gent en RC Genk gedacht, maar daar ga ik nu werk van maken. "Een goede maand geleden..."