A nthony Vanden Borre blijft een speciale figuur binnen de Belgische voetballerij. Hij geeft zelden interviews, heeft zo zijn eigen stijl en die combinatie zorgt ervoor dat mensen hem al snel als een moeilijke jongen zien. Toegegeven, Vanden Borre heeft een opmerkelijke carrière achter de rug, maar dat slechte imago dat hij al jaren met zich meedraagt, wordt niet gestaafd door feiten. Na zijn debuut als zestienjarig jonkie in het eerste van Anderlecht kende hij een moeilijke periode in Italië, ging hij (mee) door het dal bij de Rode Duivels en was er zijn aanvankelijk niet al te succesvolle terugkeer naar België. Sinds enkele weken werpt Vanden Borre zich evenwel op als sterkhouder bij Racing Genk en keerde hij ook terug bij de nationale ploeg, met meteen een sterke prestatie tegen Roemenië.

Hoe verklaar je de goede vorm die je sinds enkele weken te pakken hebt, terwijl je in het begin van het seizoen toch in een dipje zat?

Anthony Vanden Borre: "De komst van Mario Been was de ommekeer voor mij. Dat klinkt misschien gek aangezien het Frank Vercauteren was die me terug naar Genk haalde, maar achteraf beschouwd kenden Frankie en ik elkaar misschien iets té goed. Hij zag me nog altijd een beetje als de jonge kerel die ik bij Anderlecht was. Been heeft me meteen even apart genomen en we hebben een goed gesprek gehad over mijn carrière en mijn privéproblemen."

Over welke privéproblemen heb je het dan?

"Privéproblemen is een groot woord. Ik was gewoon niet voor de volle honderd procent op het voetbal geconcentreerd. Ik had er een beetje genoeg van. Ondanks mijn jeugdige leeftijd heb ik toch al heel wat meegemaakt."

Had je het gevoel dat je in België niet veel meer kon bijleren na al die jaren in het buitenland?

"We zijn vorig seizoen dan wel landskampioen geworden, maar echt blij met mijn eigen niveau was ik niet. Dat is uiteraard in eerste instantie mijn eigen schuld en het had vooral te maken met het feit dat ik mezelf nogal veel druk heb opgelegd bij mijn terugkeer naar België. Ik begon nog wel goed aan het seizoen, maar zakte al snel weg omdat ik geen volledige voorbereiding had meegemaakt. Na het vertrek van Vercauteren ben ik beginnen na te denken en kwam ik tot de conclusie dat ik maar één keuze had: of ik liet alles vallen, of ik moest er weer vol voor gaan."

Heb je er echt even aan gedacht om 'alles te laten vallen'?

"Alles laten vallen betekende dat ik naar een of ander onooglijk voetballand uit de Emiraten zou vertrekken om daar gewoon wat tegen een bal te gaan trappen. Mijn familie en vrienden gaven wel snel aan dat dat geen goed idee was."

Je hebt alles - techniek, uithoudingsvermogen, atletisch vermogen - om met de absolute top mee te kunnen. Hoe verklaar je dan dat je zo'n moeilijk carrièreverloop hebt gekend?

"Ik moet toegeven dat het niet verstandig was om van Anderlecht naar de Serie A te gaan. Ik heb het daar als jonge verdediger erg moeilijk gehad. In Engeland was het anders. Ik zou nooit uit de Premier League vertrokken zijn als Portsmouth geen financiële problemen had gekend. Ik kreeg op dat moment ook wel nieuwe aanbiedingen uit Italië, maar in mijn hoofd had ik al gekozen: ik zou terug naar België komen. Ik zag dat als een stap terug om daarna opnieuw de sprong naar een grote competitie te wagen. Maar na een tijdje bleek dat toch iets moeilijker dan ik eerst had gedacht. Van nul af aan beginnen is altijd moeilijk, zeker als de pers je van wel heel nabij volgt."

Neem je de media hier iets kwalijk?

"Om eerlijk te zijn: ik tracht de media compleet te negeren. Al sinds mijn zestiende kijken ze me op de vingers en dat was niet altijd even makkelijk. Sinds ik bij Genk speel, geef ik eigenlijk nog maar zelden interviews. Ik neem de journalisten niets kwalijk hoor, ik laat ze gewoon schrijven wat ze willen."

Het kwetst je niet wat er over jou wordt geschreven?

"De media hebben het vaak over zaken waar ze niets van afweten en die niets met voetbal te maken hebben. Ik heb de indruk dat ik in een goede periode zit en toch zijn er nog altijd journalisten die het na mijn goede wedstrijd tegen Roemenië nodig achten om het enkel over mijn fouten te hebben. Ik heb de indruk dat ik me vaak extra hard moet bewijzen in vergelijking met andere spelers. Waarom? Geen idee. Dat ik zelden interviews geef, heeft er ook mee te maken dat ik niet wil dat men mijn woorden verdraait."

Trainers

In de voor Genk belangrijkste wedstrijd van het seizoen, de CL-kwalificatie tegen Maccabi Haifa, maakte je een belabberde indruk. Hoe verklaar je die mindere prestatie op zo'n belangrijk moment?

"Die wedstrijd tegen Haifa kwam er net in een lastige periode, de moeilijkste die ik ooit heb gekend. Het klikte niet met toenmalig interim-coach Pierre Denier en ik was gewoon compleet het noorden kwijt. Het was de eerste keer dat ik me zo verloren voelde. Ik dacht helemaal niet aan het belang van die wedstrijd en had eigenlijk beter niet op het veld gestaan die avond."

Ook met Been klikte het niet meteen ...

"Hij zag direct dat ik me niet volop inspande en hij begreep niet waarom. Hij heeft me uitgelegd dat ook hij destijds als een groot talent werd gezien en dat hij door zijn eigen stomme schuld een grote - of nog grotere - carrière is misgelopen. Dat gesprek was eigenlijk wel een eyeopener voor me."

Hou je ook van zijn manier van spelen?

"Zeker weten. Been wil dat we altijd naar voren spelen en laat ons de nodige vrijheid. Dat was bij Vercauteren wel even anders. Die zat constant achter onze veren. Frankie zag ons net iets te veel als kleine kinderen en ik weet van mezelf dat ik wel een bepaalde mate van vrijheid nodig heb om goed te functioneren. Op je 24e weet je meestal wel wat er van je wordt verwacht."

De aanpak van Vercauteren werkte nochtans perfect vorig seizoen.

"Ja, omdat de spelersgroep zijn regels strikt volgde, maar die methode werkt volgens mij geen twee seizoenen na elkaar. Een autoritaire manier van werken is ideaal voor de korte termijn, maar is niet geschikt voor de langere termijn. De enige die dat wel kan volhouden is Mourinho, omdat die zo goed is op vlak van communicatie. Dat was bij Frankie toch minder het geval. Wat voetbal betreft is hij evenwel de beste Belgische coach. Hij weet echt alles over voetbal."

Straatvoetballers

Hoe beïnvloedt het feit dat je af en toe weer op de rechtsbackpositie wordt uitgespeeld jouw vormpeil?

"De trainer stelt me alleen op als rechtsachter als Anele geschorst of geblesseerd is, maar ik ben wel weer gaan houden van die positie. Ik kan er mijn fysieke kracht ten volle uitspelen en ik kan me er zowel op verdedigend als op aanvallend vlak uitleven. Daar komt nog bij dat ik maar al te goed besef dat er bij de Rode Duivels nog geen vaste rechtsback is gevonden. Ik wil er dan ook alles aan doen om die vaste rechtsachter te worden."

Was je teleurgesteld dat je na je goede prestatie tegen Roemenië niet aan de aftrap stond tegen Frankrijk?

"Helemaal niet, ik was al blij dat ik weer geselecteerd was. Georges Leekens heeft me gezegd dat hij me een nieuwe kans wil geven en dat hij vertrouwen heeft in mijn kwaliteiten."

Wat vind jij van het niveau dat de Rode Duivels momenteel halen?

"Toen ik pas weer bij de groep kwam, vreesde ik dat mijn niveau zeer ver verwijderd zou zijn van het niveau van de spelers die in een grote competitie spelen. Maar dat viel eigenlijk best mee. Spelen bij de Rode Duivels is ook gewoon makkelijker dan spelen bij Genk. Elke speler in de nationale ploeg heeft meer dan kwaliteit genoeg en weet perfect wat zijn taken op het veld zijn."

Hoe verklaar je die overvloed aan technisch sterke spelers in vergelijking met een paar jaar geleden?

"Dat zou weleens veel te maken kunnen hebben met het feit dat er in deze selectie heel wat spelers zitten die op straat hebben leren voetballen. In Nederland en Frankrijk bestaat dat type voetballer al langer, maar in België is dat relatief nieuw. Al moet je ook wel het evenwicht zien te bewaren. We hebben een jonge groep met veel talentvolle spelers, maar de 'oude garde' Timmy Simons en Daniel Van Buyten voelt zich zeker deel van de groep. We hebben hun ervaring ook broodnodig. Zij weten hoe ze een match moeten winnen. En ze zullen niet twijfelen om ons met de neus op de feiten te drukken en te zeggen dat talent niet voldoende is om goede resultaten neer te zetten. Pak daar ook nog eens de factor Marc Wilmots bij en je weet wel hoe het eraan toegaat op training. Als je Wilmots ziet ronddraven tijdens trainingswedstrijdjes zou je denken dat hij zelf nog mee moet strijden met de Rode Duivels."

Drie jaar geleden speelde je een fantastische wedstrijd thuis tegen Spanje, maar nadien ben je stilaan uit beeld verdwenen. Ben je niet bang dat dat ook nu weer het geval zou kunnen zijn?

"Neen, hoegenaamd niet. Nu moet ik doorbijten. Ik ben trots dat ik voor mijn land mag spelen."

Tijdens de titelviering met Racing Genk liep je nochtans rond in een shirt van de Congolese nationale ploeg ...

"Ik ben zelf geboren in Congo, mijn moeder is Congolese ... Ik ga mijn roots niet verloochenen. Als mensen daar al gechoqueerd door zijn, dan is het echt erg gesteld. Het is niet dat ik tegen Roemenië met het Congolese shirt heb gespeeld, hé." ( knipoogt)

door thomas bricmont - beelden imageglobe

"Het gaat gek genoeg beter met me sinds het vertrek van Vercauteren. Misschien kenden we elkaar té goed.""Ik heb vaak de indruk dat ik me extra moet bewijzen in vergelijking met andere spelers."

A nthony Vanden Borre blijft een speciale figuur binnen de Belgische voetballerij. Hij geeft zelden interviews, heeft zo zijn eigen stijl en die combinatie zorgt ervoor dat mensen hem al snel als een moeilijke jongen zien. Toegegeven, Vanden Borre heeft een opmerkelijke carrière achter de rug, maar dat slechte imago dat hij al jaren met zich meedraagt, wordt niet gestaafd door feiten. Na zijn debuut als zestienjarig jonkie in het eerste van Anderlecht kende hij een moeilijke periode in Italië, ging hij (mee) door het dal bij de Rode Duivels en was er zijn aanvankelijk niet al te succesvolle terugkeer naar België. Sinds enkele weken werpt Vanden Borre zich evenwel op als sterkhouder bij Racing Genk en keerde hij ook terug bij de nationale ploeg, met meteen een sterke prestatie tegen Roemenië. Anthony Vanden Borre: "De komst van Mario Been was de ommekeer voor mij. Dat klinkt misschien gek aangezien het Frank Vercauteren was die me terug naar Genk haalde, maar achteraf beschouwd kenden Frankie en ik elkaar misschien iets té goed. Hij zag me nog altijd een beetje als de jonge kerel die ik bij Anderlecht was. Been heeft me meteen even apart genomen en we hebben een goed gesprek gehad over mijn carrière en mijn privéproblemen." "Privéproblemen is een groot woord. Ik was gewoon niet voor de volle honderd procent op het voetbal geconcentreerd. Ik had er een beetje genoeg van. Ondanks mijn jeugdige leeftijd heb ik toch al heel wat meegemaakt." "We zijn vorig seizoen dan wel landskampioen geworden, maar echt blij met mijn eigen niveau was ik niet. Dat is uiteraard in eerste instantie mijn eigen schuld en het had vooral te maken met het feit dat ik mezelf nogal veel druk heb opgelegd bij mijn terugkeer naar België. Ik begon nog wel goed aan het seizoen, maar zakte al snel weg omdat ik geen volledige voorbereiding had meegemaakt. Na het vertrek van Vercauteren ben ik beginnen na te denken en kwam ik tot de conclusie dat ik maar één keuze had: of ik liet alles vallen, of ik moest er weer vol voor gaan." "Alles laten vallen betekende dat ik naar een of ander onooglijk voetballand uit de Emiraten zou vertrekken om daar gewoon wat tegen een bal te gaan trappen. Mijn familie en vrienden gaven wel snel aan dat dat geen goed idee was." "Ik moet toegeven dat het niet verstandig was om van Anderlecht naar de Serie A te gaan. Ik heb het daar als jonge verdediger erg moeilijk gehad. In Engeland was het anders. Ik zou nooit uit de Premier League vertrokken zijn als Portsmouth geen financiële problemen had gekend. Ik kreeg op dat moment ook wel nieuwe aanbiedingen uit Italië, maar in mijn hoofd had ik al gekozen: ik zou terug naar België komen. Ik zag dat als een stap terug om daarna opnieuw de sprong naar een grote competitie te wagen. Maar na een tijdje bleek dat toch iets moeilijker dan ik eerst had gedacht. Van nul af aan beginnen is altijd moeilijk, zeker als de pers je van wel heel nabij volgt." "Om eerlijk te zijn: ik tracht de media compleet te negeren. Al sinds mijn zestiende kijken ze me op de vingers en dat was niet altijd even makkelijk. Sinds ik bij Genk speel, geef ik eigenlijk nog maar zelden interviews. Ik neem de journalisten niets kwalijk hoor, ik laat ze gewoon schrijven wat ze willen." "De media hebben het vaak over zaken waar ze niets van afweten en die niets met voetbal te maken hebben. Ik heb de indruk dat ik in een goede periode zit en toch zijn er nog altijd journalisten die het na mijn goede wedstrijd tegen Roemenië nodig achten om het enkel over mijn fouten te hebben. Ik heb de indruk dat ik me vaak extra hard moet bewijzen in vergelijking met andere spelers. Waarom? Geen idee. Dat ik zelden interviews geef, heeft er ook mee te maken dat ik niet wil dat men mijn woorden verdraait." "Die wedstrijd tegen Haifa kwam er net in een lastige periode, de moeilijkste die ik ooit heb gekend. Het klikte niet met toenmalig interim-coach Pierre Denier en ik was gewoon compleet het noorden kwijt. Het was de eerste keer dat ik me zo verloren voelde. Ik dacht helemaal niet aan het belang van die wedstrijd en had eigenlijk beter niet op het veld gestaan die avond." "Hij zag direct dat ik me niet volop inspande en hij begreep niet waarom. Hij heeft me uitgelegd dat ook hij destijds als een groot talent werd gezien en dat hij door zijn eigen stomme schuld een grote - of nog grotere - carrière is misgelopen. Dat gesprek was eigenlijk wel een eyeopener voor me." "Zeker weten. Been wil dat we altijd naar voren spelen en laat ons de nodige vrijheid. Dat was bij Vercauteren wel even anders. Die zat constant achter onze veren. Frankie zag ons net iets te veel als kleine kinderen en ik weet van mezelf dat ik wel een bepaalde mate van vrijheid nodig heb om goed te functioneren. Op je 24e weet je meestal wel wat er van je wordt verwacht." "Ja, omdat de spelersgroep zijn regels strikt volgde, maar die methode werkt volgens mij geen twee seizoenen na elkaar. Een autoritaire manier van werken is ideaal voor de korte termijn, maar is niet geschikt voor de langere termijn. De enige die dat wel kan volhouden is Mourinho, omdat die zo goed is op vlak van communicatie. Dat was bij Frankie toch minder het geval. Wat voetbal betreft is hij evenwel de beste Belgische coach. Hij weet echt alles over voetbal." "De trainer stelt me alleen op als rechtsachter als Anele geschorst of geblesseerd is, maar ik ben wel weer gaan houden van die positie. Ik kan er mijn fysieke kracht ten volle uitspelen en ik kan me er zowel op verdedigend als op aanvallend vlak uitleven. Daar komt nog bij dat ik maar al te goed besef dat er bij de Rode Duivels nog geen vaste rechtsback is gevonden. Ik wil er dan ook alles aan doen om die vaste rechtsachter te worden." "Helemaal niet, ik was al blij dat ik weer geselecteerd was. Georges Leekens heeft me gezegd dat hij me een nieuwe kans wil geven en dat hij vertrouwen heeft in mijn kwaliteiten." "Toen ik pas weer bij de groep kwam, vreesde ik dat mijn niveau zeer ver verwijderd zou zijn van het niveau van de spelers die in een grote competitie spelen. Maar dat viel eigenlijk best mee. Spelen bij de Rode Duivels is ook gewoon makkelijker dan spelen bij Genk. Elke speler in de nationale ploeg heeft meer dan kwaliteit genoeg en weet perfect wat zijn taken op het veld zijn." "Dat zou weleens veel te maken kunnen hebben met het feit dat er in deze selectie heel wat spelers zitten die op straat hebben leren voetballen. In Nederland en Frankrijk bestaat dat type voetballer al langer, maar in België is dat relatief nieuw. Al moet je ook wel het evenwicht zien te bewaren. We hebben een jonge groep met veel talentvolle spelers, maar de 'oude garde' Timmy Simons en Daniel Van Buyten voelt zich zeker deel van de groep. We hebben hun ervaring ook broodnodig. Zij weten hoe ze een match moeten winnen. En ze zullen niet twijfelen om ons met de neus op de feiten te drukken en te zeggen dat talent niet voldoende is om goede resultaten neer te zetten. Pak daar ook nog eens de factor Marc Wilmots bij en je weet wel hoe het eraan toegaat op training. Als je Wilmots ziet ronddraven tijdens trainingswedstrijdjes zou je denken dat hij zelf nog mee moet strijden met de Rode Duivels." "Neen, hoegenaamd niet. Nu moet ik doorbijten. Ik ben trots dat ik voor mijn land mag spelen." "Ik ben zelf geboren in Congo, mijn moeder is Congolese ... Ik ga mijn roots niet verloochenen. Als mensen daar al gechoqueerd door zijn, dan is het echt erg gesteld. Het is niet dat ik tegen Roemenië met het Congolese shirt heb gespeeld, hé." ( knipoogt) door thomas bricmont - beelden imageglobe"Het gaat gek genoeg beter met me sinds het vertrek van Vercauteren. Misschien kenden we elkaar té goed.""Ik heb vaak de indruk dat ik me extra moet bewijzen in vergelijking met andere spelers."