In december 1999 zag dit blad, op bezoek in Coventry, de lokale Sky Blues met 3-2 winnen tegen Arsenal. Cédric Roussel tekende voor één van de drie lokale doelpunten.
...

In december 1999 zag dit blad, op bezoek in Coventry, de lokale Sky Blues met 3-2 winnen tegen Arsenal. Cédric Roussel tekende voor één van de drie lokale doelpunten. Roussel was toen pas vanuit Gent in Engeland neergestreken, behoorde nog tot de nationale beloftenploeg en kon zijn pret niet op. Hij had het in Engeland prima naar zijn zin, zowel op als naast het voetbalveld. Op het veld had hij in no time een stamplaats in het elftal van Coventry afgedwongen. Naast het veld had hij kennis aangeknoopt met een Engels meisje, dat hem in januari 2001 een zoon, Cameron, zou schenken. Twee en een half jaar later, in juni 2002, bevindt Cédric Roussel zich op de Grote Markt van Binche. Hij heeft zopas een contract bij het straks in eerste klasse debuterende Bergen getekend, is weg bij zijn vriendin en verklaart zich opgelucht dat hij terug naar België keert.Wat kan er allemaal gebeuren in een periode van twee en een half jaar ? "Heel veel dingen, maar het belangrijkste was dat mijn lichaam na één seizoen in de Premier League stop zei. Ik werkte dertig opeenvolgende wedstrijden als titularis af. De Engelse competitie is krachtenslopend. Veel wedstrijden, en met de trainingen valt ook niet te lachen, die duren gemiddeld drie uur. Op dagen dat er twee trainingen voorzien zijn, sta je gemakkelijk zes uur op het veld. "Ik kwam van Gent, qua werkregime was dat meteen een hele verandering. Temeer omdat ik zelfs geen titularis bij de Buffalo's was. Meestal viel ik in het laatste kwartier in. Ik kwam dus ritme te kort. Alleen bij de beloften speelde ik volledige wedstrijden. Ik vraag me nog altijd af hoe ik het daar in Engeland fysiek zo lang heb kunnen volhouden. Ik vermoed nog altijd dat mijn honger om te spelen en mijn motivatie me mijn vermoeidheid deden vergeten."Maar in het tweede seizoen kreeg ik een ferme terugslag. De blessures stapelden zich op. In de derde match van de competitie, in Southampton, viel ik ongelukkig en bezeerde me aan de rug. Daar ben ik eigenlijk nooit van hersteld. Ik werkte keihard om terug te keren, maar had amper twee wedstrijden met het eerste elftal gespeeld of ik liep een letsel aan mijn zitbeen op. Ik werd opnieuw tot een periode van inactiviteit verplicht, deze keer van drie maanden."Ondertussen was Coventry aan een vrije val begonnen. Er werd met de vinger naar de falende voorhoede gewezen, dus moest er een aanvaller bijkomen. Daarvoor had de club geld nodig. Ik werd op de transferlijst geplaatst, terwijl ik langs geen kanten de behoefte voelde om van lucht te veranderen. Een eerste aanbieding, van Wimbledon, weigerde ik."Roussel : "Vervolgens daagde Wolverhampton op : een ambitieuze club die in een prachtig stadion speelt. Mijn overgang kon Coventry drie miljoen euro opbrengen en ik aanvaardde het voorstel. Dat betreur ik nog altijd. Ik belandde bij de Wolves toen mijn zoon Cameron net was geboren. Ik had een aantal slapeloze nachten achter de rug. Mijn relatie liep spaak. Ik was gewoon niet op voetbal gefocust. Op 22-, 23-jarige leeftijd waren al die problemen te veel om te kunnen dragen. "Trainer Dave Jones gaf er zich rekenschap van dat ik met extra sportieve problemen worstelde. Hij raadde me aan een kruis over het einde van het seizoen te maken en me fris in het kopje voor de voorbereiding van het volgende seizoen aan te bieden. Dat deed ik. De voorbereiding viel geweldig mee, in de vriendschappelijke wedstrijden scoorde ik geregeld. In de eerste zes wedstrijden van de competitie maakte ik drie doelpunten. De ploeg stond toen met vijf overwinningen en één gelijkspel helemaal bovenaan. "Maar voor de zevende wedstrijd werd er een nieuwe aanvaller aangetrokken voor 7,5 miljoen euro. Dat is veel geld, dus moest hij spelen. Ik kwam op de bank terecht. Toen brak er iets in mij en ook tussen de trainer en mij. Ik mocht zelfs niet meer met het eerste elftal meetrainen, werd naar de B-kern verbannen. Het enige alternatief was een nieuwe club te zoeken."Behalve zijn blessures veroorzaakte nog een andere factor het dalende rendement van Roussel bij Coventry : het vertrek van Robbie Keane. Met Keane vormde Roussel een complementair aanvalsduo en ook naast het voetbal trokken de twee doorlopend met elkaar op. "Ik herinner me nog altijd de dag dat Robbie op de training naar me toestapte en zei : Cédric, ik vrees dat ik slecht nieuws voor je heb : ik ga naar Inter Milaan. Ik antwoordde: Voor jou is dat schitterend nieuws, maar voor mezelf denk ik dat ik een enorme leegte zal ervaren. En zo kwam het ook uit. Met de nieuwe aanvallers die bij Coventry belandden, vond ik nooit meer dezelfde verstandhouding. Keane en ik voelden elkaar blindelings aan. Als ik een bal met het hoofd devieerde, stond hij altijd net daar waar die bal neerviel. Telkens als ik Keane bezig zie, bij de Ierse nationale ploeg of bij Leeds, word ik overvallen door nostalgie naar de periode dat we samen voetbalden." Bij Coventry genoot Roussel ook het volste vertrouwen van coach Gordon Strachan. "Ik zie hem nog geregeld, beschouw hem bijna als een tweede vader. Zijn zoon David is een goede vriend, ik voetbalde nog tegen hem toen hij bij de Schotse beloftenploeg speelde. Strachan wilde me liever niet laten vertrekken, maar diende zich te plooien naar het financieel beleid van de club." Roussel is Coventry nog niet vergeten, en het omgekeerde geldt ook. "Toen ik met Wolverhampton in Coventry speelde, had ik de tranen in de ogen. De ontvangst was buitengewoon. Enkele minuten voor het einde gunde de trainer me een applausvervanging. Ik kreeg een staande ovatie van het publiek, terwijl de Wolves nochtans met 0-1 leidden. Telkens als ik de gelegenheid had ging ik naar de wedstrijden Coventry kijken. Ik werd er altijd goed ontvangen."De Sky Blues hebben voor altijd een plaats in het hart van Roussel. "Wat ik in mijn eerste seizoen bij Coventry meemaakte, kan niemand me meer afnemen. Het was de mooiste periode uit mijn leven. Ik leerde er buitengewone mensen kennen. Ook het land is buitengewoon, want in België bestaat een verkeerd beeld over Engeland."En ik voetbalde er met spelers van Europees niveau. Ik speelde in mythische stadions en voor een publiek dat voetbal als een passie beleeft. Als je in de gangen van Old Trafford of Highbury de blikken kruist van David Beckham of Thierry Henry, denk je toch wel even dat je droomt. Ik werd soms tot man van de match uitgekozen, terwijl er spelers van dat kaliber op het veld stonden. Ongelooflijk eigenlijk. "In 35 wedstrijden in de Premier League maakte ik 15 doelpunten. Ik boekte in Engeland vooruitgang, zeker op het mentale vlak, maar evenzeer in fysiek en technisch opzicht. Er wordt wel eens beweerd dat het Engelse voetballers aan techniek mangelt : dat slaat nergens op. Je moet over een brede technische basis beschikken om aan zo'n ritme te voetballen. Deze ervaring heeft me compleet veranderd : ik ben niet meer dezelfde mens als toen ik in Engeland aankwam."Na zijn eerste seizoen bij Coventry maakten tal van Engelse topclubs Roussel het hof. "Ik kon naar Leeds, Sunderland, Tottenham. Misschien zelfs naar Arsenal, Arsène Wagner had een oogje op mij. Aston Villa, de grote stadsrivaal van Coventry, won inlichtingen in. Daar kon ik drie keer meer verdienen dan bij Coventry. Ik weigerde : ik wilde de mensen niet verraden die zoveel vertrouwen in me hadden gesteld." Maar een jaar later moest Roussel een niveau afzakken, bij Wolverhampton maakte hij kennis met de Engelse tweede klasse. "In vergelijking met de Premier League wordt er in de First Division zeer viriel gevoetbald. Er wordt bij de beesten af getackeld. Dat kostte Wolverhampton mogelijk de promotie. We wilden het soms te mooi doen. Bij de eindafrekening schoten we één punt te kort. De andere ploegen hadden lak aan goed voetbal, die keilden de bal zonder pardon de tribune in. Neem nu West Bromwich Albion, dat als tweede eindigde. Dat incasseerde 22 doelpunten in 46 wedstrijden, de gemiddelde lengte van de verdedigers van dat team bedroeg 1m92. West Bromwich won negentien keer met 1-0, aantrekkelijk is anders. "Ook Birmingham City, dat de promotie via de playoffs afdwong, beoefende het typisch Britse kick and rush. Een uitzondering op de regel was Manchester City. Met spelers zoals Ali Benarbia torende dat team boven alle andere uit." Cédric Roussel is nog altijd eigendom van Wolverhamton. De club leent hem uit aan Bergen en blijft de helft van zijn salaris betalen. "Ik heb er ongelooflijk zin in. De mensen zullen wel verwijzen naar het feit dat ik bij Wolverhampton mislukte. Niemand betreurt dat meer dan ik. Ik verwachtte enorm veel van dat seizoen bij de Wolves, ook al met het oog op het WK. Als ik me in de First Division had kunnen doorzetten, had Robert Waseige me misschien in zijn kern voor Japan opgenomen. "Ik heb het gevoel dat ze een dolk in mijn rug hebben geplant en ik ben uit op revanche. Ik denk dat ik bij Bergen goed werk kan leveren. Ik heb altijd goede contacten onderhouden met manager Jean-ClaudeVerbist, die ik ken van bij La Louvière. Marc Grosjean maakte ik bij La Louvière niet mee, maar ik ken de kwaliteiten van onze trainer." Zeker, in de transfer sprak het hart van Roussel een woordje mee. "Ik ben in Bergen geboren en niet in La Louvière zoals veel mensen denken. Ik begon te voetballen bij Bray, een klein clubje. Toen ik daar wegging, had ik de keuze tussen Bergen en La Louvière. In de onderhandelingen toonde La Louvière zich kordater." Op de laatste speeldag speelt Bergen tegen La Louvière. "Ik hoop uit de grond van mijn hart dat beide teams op dat ogenblik al gered zullen zijn."door Daniel Devos'Mijn mislukking bij Wolverhampton kostte me mogelijk een WK-selectie.'