Een dubbele krak in de enkel hoorde hij begin oktober tijdens de opwarming voor het treffen met Olympiacos. Resultaat: een ingescheurd ligament. Het lot. "Het was nochtans een beweging zoals ik er elke week wel honderd maak, maar dit keer stond mijn voet geblokkeerd", herinnert Silvio Proto zich. Een intense pijn en een onbeschikbaarheid van meerdere weken was het verdict. Vandaag is een terugkeer nabij. De mindere periode van Anderlecht, de teleurstellende resultaten in de competitie, de bittere pillen in de Champions League en de striemende kritiek, Proto beleefde het allemaal van in de tribune. Een plek waar hij zich toch "een beetje nutteloos" voelt. Hoe heeft hij zijn club zien lijden? Hoe voelt hij zich momenteel? De beste doelman van de Jupiler Pro League legt zich neer op onze sofa voor een diepte-interview.
...

Een dubbele krak in de enkel hoorde hij begin oktober tijdens de opwarming voor het treffen met Olympiacos. Resultaat: een ingescheurd ligament. Het lot. "Het was nochtans een beweging zoals ik er elke week wel honderd maak, maar dit keer stond mijn voet geblokkeerd", herinnert Silvio Proto zich. Een intense pijn en een onbeschikbaarheid van meerdere weken was het verdict. Vandaag is een terugkeer nabij. De mindere periode van Anderlecht, de teleurstellende resultaten in de competitie, de bittere pillen in de Champions League en de striemende kritiek, Proto beleefde het allemaal van in de tribune. Een plek waar hij zich toch "een beetje nutteloos" voelt. Hoe heeft hij zijn club zien lijden? Hoe voelt hij zich momenteel? De beste doelman van de Jupiler Pro League legt zich neer op onze sofa voor een diepte-interview. Silvio Proto: "Neen, daar heeft de club niemand voor in dienst. Maar iedereen doet eigenlijk wel z'n best om de geblesseerde spelers goeie moed in te spreken. Die steun van coaches, dokters en kinesisten is belangrijk, want elke blessure brengt ook een mentale kwetsuur met zich mee. Je zit in de groep zonder dat je er echt deel van uitmaakt. Je werkt en traint net zoals de rest, maar je moet andere oefeningen doen. Revalidatietrainingen duren doorgaans langer dan de gewone trainingen en op het einde van de week wacht er geen beloning. Je collega's het veld zien oplopen terwijl jij gedoemd bent de fitnesszaal in te duiken is bepaald niet leuk. Ik heb een volle maand geen grasveld gezien. Dat leek wel een eeuwigheid. Ik moest alles opnieuw leren: stappen, lopen, springen en sprinten. En dan moest het pijnlijkste nog komen: weer op een bal trappen." "Neen, daar heb ik nog nooit nood aan gehad. Mijn vrouw is mijn psycholoog. Ze volgt een cursus mental coaching - alvorens zich op hypnosetherapie te storten - en ze leert me trucjes aan die me op bepaalde momenten van nut kunnen zijn. Ook al stond ik daar in het begin eerder sceptisch tegenover." "Zijn aanpak was nogal direct - schreeuwoefeningen en dergelijke - en daar ben ik niet zo'n fan van. Maar we kunnen niet ontkennen dat zijn aanpak gewerkt heeft, want uiteindelijk pakten we wel de titel. Het is ongetwijfeld dankzij hem dat de spelers weer vertrouwen getankt hebben." "Elkaar de hand geven en in een cirkel in het midden van het veld gaan staan vond ik niet zo nuttig. Dat we per vier elkaars sterke punten moesten opsommen vond ik dan wel weer een goede oefening. Wanneer je ploegmaats je vertellen dat ze deze en gene kwaliteit in jou zien, dan voel je het zelfvertrouwen groeien. Feit blijft dat lang niet iedereen overtuigd was door zijn aanpak. Je hebt altijd verschillende 'patiënten': zij die sowieso overtuigd zijn van het nut van mental coaching, zij die zich vragen stellen maar het wel een kans willen geven, en zij die op voorhand al weten dat ze er niets aan zullen hebben." "Neen, hun aanpak verschilt weldegelijk. De oefeningen van Johan Desmadryl bevielen me hoegenaamd niet. Hij bedacht vooral spelletjes of organiseerde een picknick in de middencirkel aan de vooravond van de wedstrijd. Verrassend, vind je niet? (lacht) Liedjes zingen, dansjes doen en toneelstukjes opvoeren, dat zegt me niets. Ik herinner me nog dat Ahmed Hassan niet meer bijkwam van het lachen en dat hij foto's zat te maken met zijn gsm. 'Wat is dit voor een circus?', vroeg Hassan zich af. Al moet ik wel zeggen dat de aflossingswedstrijd waarbij je per drie een kajak en een fiets ter beschikking kreeg me wel beviel." "Hij heeft steeds geprobeerd om de rust te bewaren, maar vanop de tribune was zichtbaar dat er heel wat druk op zijn schouders lag en dat hij daardoor zenuwachtiger dan anders was. De kritiek raakte hem en het is moeilijk om jezelf te blijven wanneer je zo veel kritiek te slikken krijgt. Maar goed, hoge bomen vangen veel wind. Zij die zich in stilte met hun job bezighouden, zullen nooit met criticasters af te rekenen krijgen." "Nooit. Maar welke trainer zou dat wel doen? Iedere mens reageert anders wanneer het hem warm onder de voeten wordt. Ariël Jacobs stond uiterst rustig en bedachtzaam in het leven, maar op het veld en tijdens moeilijke periodes werd hij een stuk nerveuzer. Jacobs kreeg wel met dubbel zoveel druk en kritiek af te rekenen als Van den Brom." "Hoegenaamd niet. De coach luistert zowel naar zijn technische staf als naar de spelersgroep. Als wij het ergens niet mee eens zijn, zeggen we hem dat. Dan weegt hij de pro's en de contra's tegen elkaar af en neemt vervolgens een beslissing. Van den Brom is er de man niet naar om te zeggen: 'Ik heb de waarheid in pacht, de anderen hebben ongelijk.' Hij geeft zijn theorie en vraagt ons vervolgens wat wij ervan vinden. Als je dat weet, begrijp je ook waarom hij het niet vond kunnen dat een bepaalde speler na het verlies tegen Benfica kritiek op de veldbezetting had. Die tactiek hadden we immers met z'n allen goedgekeurd." "Neen, nog niet. De coach beseft vast ook dat die aanpak niet zou werken bij een jonge groep. De kans is groot dat zo'n tirade een verlammend effect heeft op de vele jonge jongens." "Frankie Vercauteren kon soms wel flink tekeergaan en Ariël Jacobs was nog feller. AlbertCartier had er ook een handje van weg om je op stang te jagen, maar Daniel Leclercq van La Louvière boezemde zelfs jongens die al twintig jaar op het hoogste niveau meedraaiden angst in." "De sfeer in de groep is anders, maar dat heeft alles met de gemiddelde leeftijd van de spelerskern te maken. De gespreksonderwerpen zijn veranderd. Die jonge gasten praten alleen maar over voetbal. Ze zijn met niets anders bezig. 'Heb jij Ronaldo gezien? En die actie? En die dribbel?' Als je iets ouder bent, neem je wat meer afstand en praat je nagenoeg niet meer over voetbal. Oudere spelers hebben het al sneller over wat ze na hun carrière graag zouden doen. Er zijn er een heleboel die zich in de zakenwereld willen storten. Het lijkt wel alsof elke voetballer ervan droomt om businessman te worden en heel veel geld te verdienen." DOOR PIERRE DANVOYE - BEELD: IMAGEGLOBE"Van John Troost moesten we elkaar een hand geven in de middencirkel. Met Johan Desmadryl organiseerden we daar een picknick."