Jaremshit

Een dure (penalty)misser op een slecht moment voor Roman Jaremtsjoek, die AA Gent in een lastige achtervolging heeft geduwd. Gent heeft z'n topniveau van de eerste twee duels in PO1 nadien niet meer gehaald, individueel en collectief zetten de Buffalo's een stap achteruit. Spelers presteren ook wisselvallig in één wedstrijd: Yuya Kubo begon snedig, maar zakte weg, net als Jaremtsjoek. En anders dan in die lange periode van hoogconjunctuur keert het geluk (of de VAR) Gent de rug. De ingrepen waren correct, maar er was er wel één te weinig bij de judogreep op SamuelGigot. En in Luik had Edmilson Gent al in het verlies gedoken, dat begint te wegen bij Yves Vanderhaeghe. Ineens zit hij in zijn moeilijkste periode aan het hoofd van de Buffalo's. De trainer heeft de ploeg in een positie gebracht waar ze in Gent in oktober niet meer van durfden te dromen, maar struikelen met de meet in zicht zou toch hard aankomen in de Ghelamco Arena, waar het duo De Witte- Louwagie met minder dan plaats drie niet gelukkig kan zijn.

Felice Mazzuur

Zou Felice Mazzu zich op de weg terug de bedenking hebben gemaakt dat Charleroi met een gedurfde aanpak en met zijn betere voetballers tussen de lijnen misschien meer kans op succes had gehad tegen Anderlecht? Voor de rust veel te ver terug in de loopgraven en een opeenstapeling van balverliezen. De keuze voor de power boven het vernuft en dat is teleurstellend. Kaveh Rezaei en Cristian Benavente halen niet meer het niveau van in de beste periode van de Zebra's, maar in money time horen ze in het elftal van Charleroi toch altijd in de basis. Benavente bracht balvastheid en ineens had Anderlecht grote moeite met de snelheid en diepgang in het spel van z'n tegenstander. Met wat meer vernuft voor doel had zelfs een gelijkspel nog gekund.

Felice Mazzu is terecht de coach van het jaar en het vertrouwen van zijn baas is zonder twijfel intact gebleven. Alleen, het is vreselijk vervelend dat net nadat Mazzu op Mambourg eindelijk een contract kon tekenen dat in verhouding staat tot zijn enorme verdiensten voor Charleroi, het met het elftal de verkeerde kant opgaat. Dat frustreert de trainer, dat frustreert MehdiBayat en dat frustreert de supporters. Terwijl de realiteit is dat Charleroi op papier minder kwaliteit heeft dan de concurrentie in PO1 en dus niet onlogisch moet knokken om te overleven. Nu blijkt dat Charleroi maanden boven zijn niveau heeft gepresteerd en dus moet er aan het eind toch applaus zijn voor een geslaagd seizoen. Maar toch: de beste voetballers horen op het veld.

Een dure (penalty)misser op een slecht moment voor Roman Jaremtsjoek, die AA Gent in een lastige achtervolging heeft geduwd. Gent heeft z'n topniveau van de eerste twee duels in PO1 nadien niet meer gehaald, individueel en collectief zetten de Buffalo's een stap achteruit. Spelers presteren ook wisselvallig in één wedstrijd: Yuya Kubo begon snedig, maar zakte weg, net als Jaremtsjoek. En anders dan in die lange periode van hoogconjunctuur keert het geluk (of de VAR) Gent de rug. De ingrepen waren correct, maar er was er wel één te weinig bij de judogreep op SamuelGigot. En in Luik had Edmilson Gent al in het verlies gedoken, dat begint te wegen bij Yves Vanderhaeghe. Ineens zit hij in zijn moeilijkste periode aan het hoofd van de Buffalo's. De trainer heeft de ploeg in een positie gebracht waar ze in Gent in oktober niet meer van durfden te dromen, maar struikelen met de meet in zicht zou toch hard aankomen in de Ghelamco Arena, waar het duo De Witte- Louwagie met minder dan plaats drie niet gelukkig kan zijn. Zou Felice Mazzu zich op de weg terug de bedenking hebben gemaakt dat Charleroi met een gedurfde aanpak en met zijn betere voetballers tussen de lijnen misschien meer kans op succes had gehad tegen Anderlecht? Voor de rust veel te ver terug in de loopgraven en een opeenstapeling van balverliezen. De keuze voor de power boven het vernuft en dat is teleurstellend. Kaveh Rezaei en Cristian Benavente halen niet meer het niveau van in de beste periode van de Zebra's, maar in money time horen ze in het elftal van Charleroi toch altijd in de basis. Benavente bracht balvastheid en ineens had Anderlecht grote moeite met de snelheid en diepgang in het spel van z'n tegenstander. Met wat meer vernuft voor doel had zelfs een gelijkspel nog gekund. Felice Mazzu is terecht de coach van het jaar en het vertrouwen van zijn baas is zonder twijfel intact gebleven. Alleen, het is vreselijk vervelend dat net nadat Mazzu op Mambourg eindelijk een contract kon tekenen dat in verhouding staat tot zijn enorme verdiensten voor Charleroi, het met het elftal de verkeerde kant opgaat. Dat frustreert de trainer, dat frustreert MehdiBayat en dat frustreert de supporters. Terwijl de realiteit is dat Charleroi op papier minder kwaliteit heeft dan de concurrentie in PO1 en dus niet onlogisch moet knokken om te overleven. Nu blijkt dat Charleroi maanden boven zijn niveau heeft gepresteerd en dus moet er aan het eind toch applaus zijn voor een geslaagd seizoen. Maar toch: de beste voetballers horen op het veld.