Club Brugge

Acht op 21 en in 2018 slechts zes keer winst in zestien wedstrijden. De cijfers ogen slecht en dan wordt de druk met twee uitwedstrijden blijkbaar te groot. Het hele stadion was uitzinnig van woede, en Ivan Leko en Bart Verhaeghe reageerden achteraf alsof de titel weg is. Leko probeerde met een emotionele monoloog zijn team op te naaien voor scherpere prestaties. De voorzitter ging zwaar uit de bocht door vervalsing en omkoping te suggereren. Welke geweldige druk legt hij daarmee niet op de scheidsrechters?...

Acht op 21 en in 2018 slechts zes keer winst in zestien wedstrijden. De cijfers ogen slecht en dan wordt de druk met twee uitwedstrijden blijkbaar te groot. Het hele stadion was uitzinnig van woede, en Ivan Leko en Bart Verhaeghe reageerden achteraf alsof de titel weg is. Leko probeerde met een emotionele monoloog zijn team op te naaien voor scherpere prestaties. De voorzitter ging zwaar uit de bocht door vervalsing en omkoping te suggereren. Welke geweldige druk legt hij daarmee niet op de scheidsrechters? Club moet vooral beseffen dat het mindere niveau van het voetbal de enige oorzaak is waarom het nog in de problemen raakte. Dat optrekken en vooral de kalmte herwinnen is het enige dat hen nog kan redden. Natuurlijk waren ze niet blij met de VAR, maar zo evident waren die beslissingen niet, op de fout op Hans Vanaken na. Al de rest was zeer moeilijk te zien. Die centimeters bij de goal, bal op of over de lijn... Stel u eens voor dat je zelf in dat busje zit en die beslissingen moet nemen. Wij zaten met de televisieploeg tegen de lijn. Het was niet normaal wat wij letterlijk en figuurlijk naar onze kop kregen. Supporters beginnen nu ook al cameramensen aan te vallen, iedereen denkt dat wij de VAR zijn. Bij Brugge is vooral het systeem gekraakt, denk ik. Mandekking op Vormer en Vanaken en flanken die niet meer in de zone worden opgevangen. Dan wordt het moeilijk. Nieuwe ondermaatse prestatie. Na een sublieme remonte en een zes op zes tegen Club en Anderlecht nu 1 op 15. De VAR of een lastig Charleroi zijn misschien een excuus, maar Yves Vanderhaeghe wil vooral weten wie nog zin heeft. De vraag zou echter moeten zijn: wie van zijn spelers heeft nog vertrouwen? Birger Verstraete, Dylan Bronn en Samuel Gigot presteren op niveau, maar alle anderen kunnen na een degelijke prestatie niet bevestigen, zoals YuyaKubo of Franko Andrijasevic, of presteren onder hun niveau. Daardoor gaat Vanderhaeghe ingrijpen en wijzigen en als het dan niet loopt, wordt naar de coach gewezen. Soms is een te grote kern een nadeel. Onderlinge concurrentie werkt er verlammend en de spelvreugde lijkt weg. Een beetje hetzelfde verhaal: een lange achtervolging die veel krachten kostte. Play-off 1 duurt net iets te lang voor hen. Voor het eerst roteerde Philippe Clement, maar het waren vooral zijn sterkhouders Danny Vukovic, Ibrahima Seck en AlejandroPozuelo die een offday hadden. Laatste is een plek waar ze niet thuis horen. Conclusie: zoals elk jaar heb je het gevoel dat het voor niemand in play-off 1 evident is om elke week zulke duels te spelen.