Anderleegte

Net als die zacht gezegd vreemde kleur van de nieuwe shirts liet ook het voetbal en de prestatie van het elftal blijkbaar niet vermoeden dat het om het fiere Anderlecht uit Brussel ging. Het verhaal van play-off 1 was ook dat van het hele seizoen voor paars-wit: onvoorspelbaar, wisselvallig, een paar mooie pieken maar vooral veel diepe dalen. Doelman Matz Sels was geweldig, en dat is meestal slecht nieuws voor een ploeg waarvan verwacht wordt dat ze altijd de beste is. Net...

Net als die zacht gezegd vreemde kleur van de nieuwe shirts liet ook het voetbal en de prestatie van het elftal blijkbaar niet vermoeden dat het om het fiere Anderlecht uit Brussel ging. Het verhaal van play-off 1 was ook dat van het hele seizoen voor paars-wit: onvoorspelbaar, wisselvallig, een paar mooie pieken maar vooral veel diepe dalen. Doelman Matz Sels was geweldig, en dat is meestal slecht nieuws voor een ploeg waarvan verwacht wordt dat ze altijd de beste is. Net op een moment dat het voetbal van Anderlecht veel beter was geworden, het elftal meer en meer ging spelen zoals geoefende elftallen van Hein Vanhaezebrouck dat altijd doen, dook de ploeg toch weer onder de ondergrens. De ongewoon lange blessurelijst is een geldig excuus en enkel wie het intern heeft beleefd kan getuigen dat de maandenlange onzekerheid rond de overname ook een rol heeft gespeeld. Vanhaezebrouck heeft zijn teleurstelling de voorbije maanden goed kunnen controleren, hij werd een positieve, aanmoedigende peoplemanager, maar op het podium waar hij in het verleden zo vaak als grote triomfator had gezeten was Hein als vanouds snoeihard voor zijn spelers. Dat was opnieuw schrikken in de kleedkamer. Anderlecht is een werf, op het veld en ernaast, maar Marc Coucke houdt wel van een uitdaging en de tandem Devroe-Vanhaezebrouck, die elkaar na een goed gesprek gevonden heeft, moet in staat zijn om in juli een uitgebalanceerd elftal aan de start te brengen. En dan moet de coach in zijn tweede jaar zijn reputatie ook in Brussel waarmaken. Uit respect voor de familie van Hein Vanhaezebrouck zou hij zijn niet-collega niet persoonlijk aanvallen. Zo begon Ricardo Sá Pinto zijn opzienbarende slotrede op Sclessin. Waarna hij Vanhaezebrouck een lafaard en een racist noemde en hem de trofee van slechtste coach in 99 jaar ' clásico' tussen Standard en Anderlecht overhandigde, 'de enige die hij dit seizoen kon winnen'. Een tirade van 25 minuten. Zijn speech was grondig voorbereid, zijn Engels deed de ondertitelaar in coma belanden en wat uithalen naar een andere trainer betreft, zette de Portugees een nieuwe standaard. Het was met de persconferentie van Sá Pinto als met de onbestrafte handsbal van Ruud Vormer: je zit erop te kijken en je vraagt je af of het wel echt is. Twee keer was het antwoord helaas: ja, zeker! Volgend weekend is het seizoen voorbij en dat is echt niets te vroeg.