I-l'ombre de Mboyo

Zijn bijzonder kapsel maakte dat Ilombe Mboyo in Jan Breydel nog opviel, maar voorts doet de aanvaller vooralsnog in niets denken aan die getalenteerde en scorende spits voor wie Genk destijds 4 miljoen neertelde om Anderlecht af te troeven. Zowaar een prestigetransfer waarover algemeen directeur Degraen gepast trots was. Maar Genk was geen succes en sinds Mboyo tijdens het zaalvoetballen ineens sneeuw begon te ruimen, is het met zijn carrière enigszins moeizaam gelopen, ook door blessures. In Brugge zorgde hij met een opraper voor doelman Letica voor het eerste Kortrijkse schot tussen de palen van het seizoen, maar Mboyo viel op door gebrek aan scherpte, was weinig mobiel, slap in de duels en slordig aan de bal. Alles wat de beste Mboyo niet was. Kortrijk biedt de spits een mooie laatste kans, want talent om van grote waarde te zijn voor KVK heeft hij uiteraard wel. En intussen moet De Boeck knarsetandend toezien hoe het elftal dat hij vorig jaar uit de doden liet opstaan en met aantrekkelijk aanvallend voetbal tot op de drempel van de bekerfinale en play-off 1 leidde, zwaar teleurstelt. Verdedigend was het begin dramatisch, maar toen Club wegzakte, liet Kortrijk bij momenten zien dat het nog altijd kan voetballen. Op papier heeft Kortrijk een ploeg voor de linkerkolom, maar het zware programma duwt hen tegen het eind van de zomer mogelijk al in een lange achtervolging en dat sleep je vaak een seizoen lang mee.

Hendrik Van Creunbrugge

Profvoetballer zijn, het is soms een beproeving. In Eupen bijvoorbeeld, tussen de palen. Dertien tegendoelpunten alweer na drie speeldagen, de teller tikt zowaar sneller dan die van de eurocenten aan het benzinestation. In Brugge had Makélélé op bezoek bij de regerende landskampioen met beresterke thuisreputatie iets vreemds in gedachten en voorts is het vreemd dat een gewezen topvoetballer die op het hoogste niveau altijd met de organisatie van zijn elftallen in de weer is geweest, als coach zijn ploeg niet beter laat verdedigen. Dat was vorig seizoen nochtans een bepaalde periode wel het geval, nu met een nagenoeg volledig vernieuwde defensie helemaal niet. Van Crombrugge toonde zijn klasse ook naast het veld met een evenwichtig en opbouwend discours over zijn schiettenthouderschap en over zijn persoonlijke situatie. Voor Eupen is hij onmisbaar, maar de doelman Van Crombrugge verdient het om zich te ontwikkelen op een hoger niveau, in een betere ploeg met ambitie, en te ontdekken of hij dan het (hogere) niveau haalt dat zijn goeie, maar zo vaak vruchteloze werk in Eupen doet vermoeden.

Zijn bijzonder kapsel maakte dat Ilombe Mboyo in Jan Breydel nog opviel, maar voorts doet de aanvaller vooralsnog in niets denken aan die getalenteerde en scorende spits voor wie Genk destijds 4 miljoen neertelde om Anderlecht af te troeven. Zowaar een prestigetransfer waarover algemeen directeur Degraen gepast trots was. Maar Genk was geen succes en sinds Mboyo tijdens het zaalvoetballen ineens sneeuw begon te ruimen, is het met zijn carrière enigszins moeizaam gelopen, ook door blessures. In Brugge zorgde hij met een opraper voor doelman Letica voor het eerste Kortrijkse schot tussen de palen van het seizoen, maar Mboyo viel op door gebrek aan scherpte, was weinig mobiel, slap in de duels en slordig aan de bal. Alles wat de beste Mboyo niet was. Kortrijk biedt de spits een mooie laatste kans, want talent om van grote waarde te zijn voor KVK heeft hij uiteraard wel. En intussen moet De Boeck knarsetandend toezien hoe het elftal dat hij vorig jaar uit de doden liet opstaan en met aantrekkelijk aanvallend voetbal tot op de drempel van de bekerfinale en play-off 1 leidde, zwaar teleurstelt. Verdedigend was het begin dramatisch, maar toen Club wegzakte, liet Kortrijk bij momenten zien dat het nog altijd kan voetballen. Op papier heeft Kortrijk een ploeg voor de linkerkolom, maar het zware programma duwt hen tegen het eind van de zomer mogelijk al in een lange achtervolging en dat sleep je vaak een seizoen lang mee. Profvoetballer zijn, het is soms een beproeving. In Eupen bijvoorbeeld, tussen de palen. Dertien tegendoelpunten alweer na drie speeldagen, de teller tikt zowaar sneller dan die van de eurocenten aan het benzinestation. In Brugge had Makélélé op bezoek bij de regerende landskampioen met beresterke thuisreputatie iets vreemds in gedachten en voorts is het vreemd dat een gewezen topvoetballer die op het hoogste niveau altijd met de organisatie van zijn elftallen in de weer is geweest, als coach zijn ploeg niet beter laat verdedigen. Dat was vorig seizoen nochtans een bepaalde periode wel het geval, nu met een nagenoeg volledig vernieuwde defensie helemaal niet. Van Crombrugge toonde zijn klasse ook naast het veld met een evenwichtig en opbouwend discours over zijn schiettenthouderschap en over zijn persoonlijke situatie. Voor Eupen is hij onmisbaar, maar de doelman Van Crombrugge verdient het om zich te ontwikkelen op een hoger niveau, in een betere ploeg met ambitie, en te ontdekken of hij dan het (hogere) niveau haalt dat zijn goeie, maar zo vaak vruchteloze werk in Eupen doet vermoeden.