Aleksandar Mitrodic?

Een Servisch enigma in de spits bij Anderlecht: Aleksandar Mitrovic. Elke prestatie wordt afgewogen tegen de transfersom van 5 miljoen en dan is de balans op dit moment: onvoldoende. Zijn piepjonge leeftijd wordt daarbij te gemakkelijk vergeten. Mitrovic is een eendimensionale aanvaller: hij maakt doelpunten. Zonder goals blijft er (te) weinig over. José Mourinho heeft zijn naam al eens genoteerd: bepaald een referentie. In een goeie dag weegt Mitrovic op een defensie, houdt hij met zijn sterke lijf tussen drie ma...

Een Servisch enigma in de spits bij Anderlecht: Aleksandar Mitrovic. Elke prestatie wordt afgewogen tegen de transfersom van 5 miljoen en dan is de balans op dit moment: onvoldoende. Zijn piepjonge leeftijd wordt daarbij te gemakkelijk vergeten. Mitrovic is een eendimensionale aanvaller: hij maakt doelpunten. Zonder goals blijft er (te) weinig over. José Mourinho heeft zijn naam al eens genoteerd: bepaald een referentie. In een goeie dag weegt Mitrovic op een defensie, houdt hij met zijn sterke lijf tussen drie man de bal bij, kan hij netjes kaatsen en is elke baltoets in de zestien meter goed voor een doelpunt. Veelbelovende klasse. Maar die Mitrovic is al een tijd zoek. De Serviër voetbalt log en loom, is passief in de rechthoek en beweegt te traag en te laat. Hij is te slap in duels over de grond en in de lucht. En hij mist opgelegde kansen. In combinatie met een negatieve lichaamstaal ergert dat de ongeduldige supporters. Mitrovic is een voetballer die controverse uitlokt. De Serviër stond messcherp aan de start van het seizoen, soepel en wendbaar en heel mobiel. Nu lijkt hij weer een paar kilo te zwaar. In het lichtvoetige spel van Anderlecht in Istanbul was hij een stoorzender, tegen Dortmund won hij amper een duel en was zijn gebrek aan startsnelheid schrijnend. Besnik Hasi neemt zijn aanvaller naar buiten uit opvallend in bescherming. Hopelijk is hij intern harder, want het onmiskenbare talent als dodelijke afwerker en sterke targetspits kan enkel helemaal ontluiken met hard werken: daarvoor is Hasi de geknipte coach. Anders dreigt het talent (en de zware investering) zachtjes te verdampen. Guy Luzon boft met een voorzitter als Roland Duchâtelet. Geen kampioen met veruit de beste ploeg in de competitie? Twaalf op dertig, drie overwinningen in tien matchen, 21 doelpunten tegen? Een nederlaag in Rotterdam? De coach treft geen enkele schuld, het is de fout van de scheidsrechter(s). Klaar. Refs die niet in het voordeel van Standard fluiten, moeten niet meer komen, dat is evident. Twee weken na elkaar laten zijn spelers zich domweg uitsluiten, maar daar spreekt de voorzitter niet over. Achterin blijft Standard op alle mogelijke manieren kwetsbaar, er zit nog altijd geen enkele lijn in het spel van de Rouches, offensieve ideeën of patronen zijn niet te ontwaren. Dan heeft een trainer tot vandaag, ondanks de werf waarop hij aan de slag moest, toch niet goed genoeg gewerkt. Duchâtelet mag een onmiskenbaar probleem in de scheidsrechterij zeker aankaarten, maar voor een verklaring voor het falen van zijn ploeg moet hij het liefst toch wat verder kijken.