Anderlecht in een stilstaande fase

Pijnlijke laatste rechte lijn voor de titelverdediger. Het penaltytrauma van een paar jaar geleden geruild voor een op stilstaande fases. Een groep die een jaar ouder en rijper was, bleek keer op keer niet volwassen genoeg om een resultaat vast te houden. En zo eindigt een veelbelovend seizoen finaal in mineur.
...

Pijnlijke laatste rechte lijn voor de titelverdediger. Het penaltytrauma van een paar jaar geleden geruild voor een op stilstaande fases. Een groep die een jaar ouder en rijper was, bleek keer op keer niet volwassen genoeg om een resultaat vast te houden. En zo eindigt een veelbelovend seizoen finaal in mineur. Anderlecht kon weergaloos voetballen, in een meer dan geslaagde Europese campagne bijvoorbeeld, maar in PO1 nog maar sporadisch. Efficiëntie was de achilleshiel, in de twee rechthoeken. Mitrovic scoorde veel, maar miste ook net zo vaak en dan bleef paars-wit onrustwekkend onmondig voor doel. Uit de tweede lijn kwam er lange tijd heel weinig. Praet had een productieve periode tot een blessure hem afremde. Anderlecht kwam ook met te weinig mensen voor doel en de voorzetten - vooral van de wispelturige Acheampong - leken vaak nergens naar. Najar bleek eens te meer de beste flankspeler. Op het middenveld ontbrak een echte defensieve middenvelder: Kouyaté bleek niet echt vervangen. Tielemans blijft een groot talent, maar had verder moeten staan. En de allerbeste Defour zagen we door aanhoudende fysieke ongemakken te weinig. Helemaal achterin haalde Silvio Proto bij lange niet het niveau van de voorbije drie seizoenen. Zijn statuut van onbetwiste nummer één is hiermee niet langer gerechtvaardigd. Anderlecht kan nu een jaar bezinnen in de Europa League. Dat gaat zeer doen. En voor volgend seizoen is enkel de titel weer goed genoeg. Zou Roland Duchâtelet zijn uitvoerders Bruno Venanzi en Axel Lawarée zondag hebben gefeliciteerd met de trainerswissel begin februari? Ivan Vukomanovic had de Rouches gereanimeerd na het schimmige werk van Guy Luzon, maar de geoefende ogen van de zeer ervaren vicevoorzitter en de nog meer ervaren sportief manager zagen toch dat er meer nodig was om Standard voor de titel te laten spelen. En dus kwam José Riga, die met Carcela en Ezekiel twee grote extra troeven kreeg. Maar beter dan in de periode Vukomanovic voetbalde Standard niet. Ondanks veel offensieve weelde. Bia haalde nog de hoogste pieken, De Camargo deed zijn werk en Carcela toonde af en toe dat hij een van de allerbeste op onze velden is. Maar met een dodelijke 0 op 9 schoot Standard zich in de voet. Riga maakte daar geen te beste beurt met enkele ongelukkige keuzes en de spelers lieten het ongeïnteresseerd schieten. Het resultaat is dus nog maar eens een mislukt seizoen. Benieuwd of Duchâtelet weer een paar spelers verkoopt of ineens de club. Of anders eerst spelers en dan de club? De supporters kijken lijdzaam toe. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE