Felice Mazucht

Geen vrolijke tijden voor Felice Mazzu, de zeer gewaarde trainer van Charleroi. Vorig seizoen een fris geluid in PO1, een club gereanimeerd, een regio haar fierheid teruggegeven, het Waalse voetbal wat meer op de kaart gezet. De appreciatie weerklonk tot diep in Vlaanderen. Drie maanden later is de confrontatie met de (financiële) realiteit onprettig. De sportieve aderlating is intussen aanzienlijk met het vertrek van Sébastien Dewaest, Kalifa Coulibaly en nu ook de parel aan...

Geen vrolijke tijden voor Felice Mazzu, de zeer gewaarde trainer van Charleroi. Vorig seizoen een fris geluid in PO1, een club gereanimeerd, een regio haar fierheid teruggegeven, het Waalse voetbal wat meer op de kaart gezet. De appreciatie weerklonk tot diep in Vlaanderen. Drie maanden later is de confrontatie met de (financiële) realiteit onprettig. De sportieve aderlating is intussen aanzienlijk met het vertrek van Sébastien Dewaest, Kalifa Coulibaly en nu ook de parel aan de kroon Neeskens Kebano. Dan is het toch weer herbeginnen voor de trainer. Zoals twee jaar geleden tijdens de winterstop, toen om de financiële puinhoop uit de periode van Abbas Bayat op te ruimen. Toen was er begrip van de fans, nu een stuk minder omdat Mehdi Bayat had verklaard dat Charleroi geen spelers meer móést verkopen. Bayat moet nu vooral opletten dat hij zijn coach gemotiveerd houdt, die flirtte al wel vaker met Standard. Bijvoorbeeld door hem een spelverdeler van niveau te kopen. In Genk was de organisatie in orde, maar de spitsen werden niet één keer in stelling gebracht. Een opvolger voor Kebano is dus noodzakelijk. Zijn keuze voor KV Kortrijk boven Moeskroen gaat Johan Walem zich nog niet beklaagd hebben, maar veel plezier heeft hij aan zijn debuut in de hoogste klasse nog niet beleefd. Aan het hoge scoutsgehalte van de voorbereiding had hij zich al geërgerd en nadien werd hij op een kwalijke (en vooral oneerlijke) manier neergezet als een hautaine Brusselaar die weinig professioneel zijn zoontje meeneemt naar de training. Qua beschadiging kon dat tellen. En in de kleedkamer is het gespannen na conflicten met bepalende spelers als Gertjan De Mets en nu Nebojsa Pavlovic. Ook de heer Papazoglou was ontevreden. Nee, wittebroodsweken heeft Walem in Kortrijk niet gekend. Dat hij (op Janevski na) de minst te benijden coach in eerste klasse is, telt blijkbaar niet. De defensie staat er nog wel, maar met Capon, Matton en vooral Santini en Chevalier zijn een pak zekerheden weggevallen. De organisatie is vaak erg goed, maar het voetbal veelal gewoon slecht en dat is een grote teleurstelling voor een ploeg die al vele jaren attractief voetbal als handelsmerk had. Walem is geen hautaine Brusselaar, wel een introverte, wat achterdochtige trainer met een weldoordacht (en positief) idee over voetbal. Of dat volstaat om in Kortrijk te overleven, is de vraag. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE